Geflikt! Fantastische comeback in de Swiss Alpine Marathon!

GEFLIKT!!!!
En wat was het een prachtig avontuur! En toch ook weer bijzonder.
Ja, in de bergen, daar waar ik zo graag vertoef, en dan vooral in het hooggebergte kan je alles verwachten.
Trust the Proces. Een traject dat precies 2 jaar geleden werd ingezet. Kunnen hardlopen met een kapotte meniscus. Zelfs bergen op en bergen af. Mijn fysiotherapeut Kaleigh zei dat. Gelijk kreeg ze. Vorig jaar september liep ik al de AT22 bij de Trail Arosa (1/2 marathon met 1338 hoogtemeters). Lees Hier
Door Covid-19 werd mijn marathon-comeback steeds verder naar achteren geschoven. Eindelijk kwam daar die kans. Het moest natuurlijk wel een bijzondere zijn.
En, ik schreef daar al in mijn vorige blog over, mooier dan in Davos bij de Swiss Alpine Marathon kan het niet.
Of zou door het opleven van Covid-19 ook daar weer een streep door gezet moeten worden. Het bleef lang onzeker, maar uiteindelijk bleek alles toch “groen licht”.
De Swiss Alpine Marathon had overigens ook te maken met aanpassingen door de strenge corona-maatregelen. Deelname was alleen mogelijk met bewijs van volledige vaccinatie, zoals in mijn geval, of een negatief testbewijs, waarop beide streng gecontroleerd werd. Een aantal onderdelen werden geschrapt en de overige verdeeld over twee dagen. Voor mij betekende dit lopen op zondag. De ultraloop was op zaterdag.

Ik arriveerde al op woensdag in Davos, dat op 1560mtr hoogte ligt, om in elk geval al wat te acclimatiseren en natuurlijk te genieten van de bergen. Daar had ik trouwens ook prima zonnig en warm/heet weer bij.
Die hitte was er op zondag niet meer. Helemaal niet erg natuurlijk als je een marathon gaat lopen. Zaterdagavond en -nacht had het namelijk geregend. En de verwachting voor zondag was ook kans op buien.
Toch was het zonnig voor de start, die overigens al om 7:00 uur gepland stond. Erg vroeg voor mij, vooral met een ritueel van warming-up en fysio-oefeningen die het “proces” voorschrijft alvorens te “mogen” lopen. De warming-up was nu de wandeling naar de start op de atletiekbaan en daar deed ik ook, weliswaar aangepast en in korte versie, de oefeningen.

Daar was ik dan op de atletiekbaan. Met herinneringen aan mijn drie eerdere finishes daar. M’n debuut in 2008, het drama van 2009, de heroïek van 2012.

De hymne werd ingezet. Traditie! Conquest of Paradise van Vangelis. Even werden de emoties mij te veel. Hier stond ik en over een minuut zou het dan toch echt gebeuren. Ik ga een marathon lopen, in de bergen, in mijn favoriete race, in Davos.

Het eerste uur liep door het Dishmatal nog redelijk vlot door de dorpjes Teufi en Dürboden langs de bergrivier Dishmabach, die geleidelijk aan toch steeds wilder werd naarmate we het einde van het dal dichter naderden. De 11km vanaf Davos tot Dürboden (2010mtr) kent met 450 hoogtemeters een gemoedelijke steiging die goed te lopen is op ook makkelijk begaanbare weggetjes. Toch draaide het bij mij niet echt soepeltjes. Toch die vroege start?

Inmiddels begon het toch ook wat te miezeren.
En moesten we gaan beginnen aan die eerste, lange zware klim naar de Scalettapass (2606mtr). Het bleef miezeren, soms wat harder, soms wat zachter. Het deerde mij niet, terwijl om mij heen velen een jack aantrokken of een poncho. Die van mij bleef in m’n rugzak. Alleen het zwarte shirt met lange mouwen haalde ik eruit om aan te trekken. Van hardlopen was nu geen sprake meer, daarvoor was het gewoon te steil: dik 500 hoogtemeters in minder dan 4km….. Na de moeizame eerste kms na de start begin ik mij in de klim naar de Scalettapass wat meer in mijn element te voelen. Ik liep gestaag, maar wel met enige terughoudendheid naar boven. Wilde mijzelf niet opblazen, want er zou een uiterst lastig deel volgen. Maar wat genoot ik van de natuur, die wilde, ongerepte natuur met dat wild stromende water en de kale bergtoppen. Maar ook moest ik terug denken aan de vorige keer dat ik hier was, in 2009, toen ik hier trouwens in omgekeerde richting liep op de terugweg naar Davos. Kon me gewoon niet voorstellen dat ik op dit parcours met die blessure toen dat ooit heb kunnen doen. 

SCALETTAPASS (2609mtr)


Bovenop de Scalettapass moest ik dat natuurlijk wel vastleggen. Ik was hier weer. Dat is wat ik ooit nog eens zo graag wilde. En in goede doen. Ik nam daar ook een paar minuten tijd voor. Genieten. Want was is het hier mooi. Ook nu, in de regen. 
Maar natuurlijk moest ik ook verder. In het mooiste stuk ongerepte, wilde natuur dat er is. De HoogAlpen. Over het panoramapad. Klinkt als een mooi pad. Dat is het echter alleen vanwege de uitzichten. Niet vanwege de begaanbaarheid voor “gewone passanten”. En toch was het relatief goed te doen deze dag, maar moet je niet bang zijn voor natte voeten als je door talrijke stroompjes moet banjeren of over keien moet klauteren met een afgrond direct naast je…..
Dat Panoramapad leidt naar de voet van de Sertigpass en een klim van bijna 300mtr in iets meer dan 2km naar het hoogste punt van deze bergmarathon op 2739mtr, na 25km wedstrijd.
Een klim, niet zo lang, maar wel zo zwaar. De miezer was hier overgaan in een gestaag regenval en de omgeving was door mist omgeven, terwijl het onweer het regelmatig deed donderen. Van lopen was hier soms geen sprake, van een pad ook niet. Het was soms klauteren van rots op rots. En door de regen waren die soms best glibberig. Of stappend door de diverse sneeuwvelden, die je overal in de HoogAlpen tegenkomt op de berghellingen.

SERTIGPASS (2739mtr)


Uiteraard kwam ik boven. Maar wat was het mooi, gaaf! Maar door de regen, de mist en toch ook best een koude wind hier gunde ik mij niet veel tijd. Verder, naar beneden. Maar zoals dat klauteren was naar boven, was dat het ook naar beneden. En dat was eigenlijk het enige moment dat ik het even echt moeilijk had. Als brildrager had ik namelijk niet meer zo’n goed zicht en was het echt voetje voor voetje, van rots naar rots.
Toch voelde ik mij goed. En toen na een paar honderd mtr de route beter begaanbaar was en ik daar weer goed zicht op kreeg, ging ik zomaar ineens “los”. Dit was gaafffff!!!!
Terwijl ik toch bepaald niet als “daler” bekend sta. Zigzaggend naar beneden, loper na loper inhalend. Tenminste, als dat kon. Niet altijd is er ruimte om in te halen omdat het pad te smal is. Gelukkig gaan de meesten wel even aan de kant om te stoppen zodat je er langs kan.
Na zo’n 4km afdalen verliet ik de HoogAlpen en bereikte ik zo het Sertig-dal. Daar was het nog een paar kms verder sterk afdalen, maar nu over een weliswaar zeiknat, maar gewoon goed begaanbaar bergpad tot we het bergdorp Sertig bereikte (33kms).
Vanaf daar was het verder over drassige en modderige weilanden waar je soms enkeldiep in de plassen of modder of zelfs koeienvlaaien stampte. Nu begon bij mij ook de herinnering weer op te komen aan mijn meest succesvolle ultraloop, de K78 hier in 2012. Door de weersomstandigheden op de Sertigpass zelf had ik mijn concentratie volop nodig waardoor ik die herinneringen toen verdrong. Was ik toen bezig met een topprestatie en wist ik toen dat ik het gewoon ging halen. En nu weer. Ja, het was nog 10km, maar er kon toch niet echt meer iets verkeerd gaan. Toen niet, nu niet. Ik voelde mij nog steeds beresterk en had nergens last van en bleef met regelmaat andere lopers inhalen.


Hoewel je misschien zou denken dat het vanaf nu alleen nog maar naar beneden zou lopen op goed begaanbare paden, komt bedrogen uit. Het vervolg was over een kronkelend bospad op een berghelling naast het dal, dat weliswaar steeds iets verder naar beneden liep, maar steeds als je net in je ritme kwam, toch weer omhoog liep. Natuurlijk rijkelijk voorzien van boomwortels en glibberige keien en modderpartijen zodat je altijd alert moest blijven.
Met het naderen van Davos werd het ook weer droog.
Na 38km bereikten we de laatste waterpost in dorpje Clavadel, die ik overigens “rechts” liet liggen, en vandaar af was het wel goed loopbaar. Je loopt dan het Sertigdal uit en ziet dan vanaf de berghelling om de hoek van het dal iets verderop Davos alweer daar beneden liggen. Onder de Jacobshornbahn door en nog een keer een haarspeldbocht en de brug over het riviertje Landwasser over de stad in voor het laatste stuk tussen het rijkelijk aanwezige en enthousiaste publiek (dat niet op de atletiekbaan aanwezig mocht zijn) door naar de finish op de atletiekbaan. Uiteraard, net als toen in 2012, als een vliegtuigje…..
Ik heb het gewoon GEFLIKT. En zonder noemenswaardige problemen en zonder dat m’n knie liet zich voelen. Dat ik, en mijn knie dus vooral, dit weer kan in een toch alles behalve makkelijke bergmarathon onder toch alles behalve ideale omstandigheden.

FINISH!!!!!


Het maakt niet alleen mijn comeback perfect. Het maakt eigenlijk ook mijn Davos-verhaal nog completer. 
Natuurlijk was ik niet alleen blij, het was vooral ook een emotionele finish. Twee jaar geleden begonnen met 2*1 minuutje try out op de loopband bij de fysiotherapie na al een paar maanden revalidatie.
Van nooit meer hardlopen naar dit moment op de atletiekbaan in Davos finishen na zo’n prachtrace… Mooier kan het toch niet…… Of????
Marathon #111 is een feit!

Klik hier route, hoogteprofiel en fotorapportage op Strava

Klik hier voor het Finish-filmpje

Terug Naar Davos, toch

Twee maanden geleden schreef ik in mijn laatste blog “wanneer, waar mag ik nu eindelijk mijn marathon comeback maken”. Zo veel was nog onduidelijk. Ik was er klaar voor, zowel fysiek als mentaal. Alleen die laatste trainingsfase moest ik nog doorstaan, maar die werd steeds verder uitgesteld naarmate het uitzicht op die marathon verder doorschoof.
Uiteindelijk kwam er “groen” licht (of was het oranje?) en kon ik gaan plannen. Een aantal opties kwamen voorbij, maar ook de Swiss Alpine Marathon in Davos. Juist ja: die loop waar ik een “band” mee heb en die altijd in mijn gedachten blijft:

  • In 2008 liep ik er mijn allereerste bergloop (1/2 marathon)
  • In 2009 keerde ik weer terug voor de hele marathon en reisde ik op krukken terug naar huis met een “fracture maissoneuve”; enkelfractuur met een gebroken kuitbeen waarmee ik de laatste 24km uitliep.
  • In 2012 nam ik er revanche in mijn langste ultraloop door na 78km te finishen te midden van donderslagen en bliksemflitsen.

Over mijn Swiss Alpine Marathon avonturen schreef ik al eerder een blog:
“RunningRuud in de Swiss Alpine Marathon, Davos”

Sindsdien blijft de Swiss Alpine Marathon mij altijd trekken en ben ik altijd van plan geweest er nog terug te keren. Dat kwam er tot dusver nog niet van. Eigenlijk is er dus niets mooiers dan nu mijn lang verwachte, maar nooit meer gedachte comeback te maken juist in die Swiss Alpine marathon.
Ruim 3 jaar na mijn laatste marathon, de Silvretta 3000 in Ischgl in Tirol.
Precies 2 jaar na mijn voorzichtige eerste 2 minuutjes op de loopbaan bij de fysiotherapie van Anatommie, het begin van een Traject “Trust the Project”. Een traject dat nu dus z’n hoogtepunt (letterlijk EN figuurlijk) moet gaan krijgen met passages op de Scalettapass en Sertigpass.

Maar dan. Dat “groene (of toch oranje?)” licht kleurde toch weer “rood”. Onzekerheid groeide. Kan, of mag, ik wel naar Zwitserland reizen?
En dat terwijl ik mijn trainingsfase inmiddels wel helemaal voltooid heb, er ook fysiek en mentaal helemaal naar toe geleefd heb. Ik wil zo graag en hoor steeds luider de roep van de bergen.

In de laatste fase van mijn training voor de Swiss Alpine Marathon verhoogde ik nogmaals mijn omvang, de lengte, mijn frequentie, mijn hardheid. En kon ik zelfs aan het eind een onderbreking inbouwen voor een “echte wedstrijd”.
Wat deed ik zoal:
NS Trailrun Den Haag CS-Leiden CS (28km)
MST Trailrun Dieren-Arnhem (29km)
Strandduurloop Zandvoort-Scheveningen (34km)
Heuveltrainingen in “Klein Zwitserland” op, over en rondom de Amersfoortse Berg
Intervaltrainingen

Strandloopjes tijdens een lang weekend op Texel met de vrouw
Dit leidde allemaal tot 3 weken op rij met 84,84 en 86km en een totaal van 322km in juni en een runstreak van 34 dagen. Een omvang die ik tot voor kort nooit voor mogelijk hield. Het doet een beetje denken aan de “good old days” toen maanden van 300km nog de standaard was.

Ik kan daarmee zeggen dat ik fysiek klaar ben voor Swiss Alpine Marathon.
Ik liep er zelfs een traditionele voorbereiding voor (zoals eigenlijk voor al mijn bergloopavonturen trouwens): de strandloop Zandvoort-Scheveningen dus en ook de laatste heuveltraining in platland in het Amerongse Bos met zijn berg en “Eenzame Eik”.
Met het voltooien van de marathontraining kon ik daarna ook nog een vervolg inpassen voor een 10km-wedstirjd bij de zomeravondcup in Utrecht. Op “mijn eigen parcours” langs de Vecht en door Oud Zuilen met start en finish op de atletiekbaan Overvecht. Ik liep een evenwichtige race, een iets behoudende 1e helft en een iets snellere 2e helft en finishte in een officiele eindtijd van 45:23. Slechts een half minuutje verwijderd van de tijd die ik in mijn laatste wedstrijd liep voor mijn blessure: 44:52 op 30-mei 2018 op precies hetzelfde parcours.

Nu:
Alles is klaar voor Davos en de Swiss Alpine Marathon. Nog een weekje.
Woensdag ben ik in de bergen.
Of wordt het toch nog “donkerrood”. Nee toch.

Marathontraining, maar wanneer, waar kan/mag ik??

Inmiddels zijn we al weer vier maanden ver in dit jaar. Vier maanden alweer verstreken zonder hardloop- (of wat voor) evenementen. Vier maanden is het ook al weer geleden dat ik hier op mijn weblog iets publiceerde. Maar hoe sta ik er nu voor?

Na een succesvolle comeback was ik begin februari zo ver dat ik het aandurfde om aan een marathontraining te beginnen. Ik had januari afgesloten met ruim 230kms en de 28km lange verlengde Utrechtse Heuvelrug Trail van station Driebergen naar station Hilversum Sportpark en had dus alle vertrouwen in die marathontraining die zou moeten leiden tot dan eindelijk mijn 111e officiele marathon begin mei.
Hoe anders zou het lopen. Al na mijn 1e training vertrouwde ik mijn knie niet helemaal, besloot geen risico te nemen om te iets forceren en laste een rustweek in. Nu ik inmiddels 2,5 jaar met een gescheurde meniscus rondloop weet ik dat wel aardig in te schatten. Die ene week werden overigens twee weken, omdat vervolgens koning winter nog zijn intrede deed, en wegen en paden met sneeuw en ijs bedekte. Onder die omstandigheden wilde ik met mijn instabiele knie ook geen risico nemen.
Na vervolgens een voorzichtig herstelweekje maakte ik dus met drie weken vertraging halverwege februari, toen een derde golf van de coronacrisis nog helemaal niet zo duidelijk was, een herstart met mijn marathontraining. Ook midden mei (hemelvaartsweekend, pinksterweekend) stonden er namelijk voldoende mooie marathons op het programma en een leuke citytrip naar het buitenland was een aanlokkelijke optie om van die 111e marathon ook een gedenkwaardige te maken, hoewel die dat natuurlijk zowiezo al zal zijn.

  1. lange duurloop vanaf Bodegraven langs de Oude Rijn
  2. training in Klein Zwitserland, Amersfoortse berg
  3. lange duurloop vanaf Amsterdam langs de Angstel

Inmiddels zit ik nu in week-11 van mijn 12-weken-marathonprogramma. Na acht opbouwweken en daartussendoor 2 herstelweken zit ik nu in de derde herstelweek en zou volgende week een voorbereidingsweek zijn.
Er valt echter niets voor te bereiden. Er is geen marathon en er is wel een negatief reisadvies. Dat werd allemaal gedurende de afgelopen 10 weken natuurlijk wel steeds duidelijker. De 3e golf van de corona-crisis werd steeds heftiger, beperkingen groter en mogelijkheden dus kleiner, en marathons werden steeds vaker afgelast (of verplaatst of “virtueel” georganiseerd en de 3e corona-crisis werd.

En dus loop ik in mei geen marathon. Kan dat in juni wel? Ik zal moeten afwachten wat de mogelijkheden zijn. Een eerste vaccinatie heb ik inmiddels gehad, maar heb nog geen inzicht of me dat zal helpen met mogelijke buitenlandse reizen en marathon-deelname. Het is dus nog even afwachten wanneer, en waar, die 111e marathon er komt.

De marathontraining verloopt in elk geval voorspoedig en verder naar wens. Zodanig dat ik denk er klaar voor te zijn, maar zal die training dus nog moeten verlengen met een opnieuw blok van drie of vier weken. Vooralsnog wordt dat in elk geval een trainingspiek tussen Hemelvaartsdag en Pinksteren en dat betekent, met de diverse vrije dagen, een runstreak van 12 dagen

In de afgelopen 10 weken marathontraining liep ik met veel variatie. 625km liep ik in totaal in deze 10 weken; niets natuurlijk vergeleken met wat ooit was, maar denkende aan daar waar ik vandaan kom en ongelooflijk aantal.
Lange langzame duurlopen, zowel trail als op de weg. Korte, snelle intervaltrainingen. Heuveltrainingen ook in Hollandse Rading (Hengstenberg en Bosberg) en Klein Zwitserland met de Amersfoortse Berg en traptrainingen op station Zuilen, want naast de voorbereiding op die 111e marathon gaat natuurlijk ook de voorbereiding op de Jungfrau-marathon op 11-september door, want dat is natuurlijk het uiteindelijke hoofddoel. En dan ook nog 2 weekenden achter elkaar een snelle 5km testloop voor team Fitfem van Femke Aalderink voor de Virtual Squadrace. Daarbij verbaasde ik mijzelf de eerst keer nog met een tijd van 22:30 om die een week later al weer te verbeteren naar 21:50. En dan beide keren de volgende dag een 30-plusser lange duurloop neer te zetten.

  1. lange duurloop MST trail Arnhem-Rhenen
  2. lange duurloop vanaf Bussum Zuid via Kortenhoef en Vreeland langs de Vecht terug
  3. 5km-testloop online squad run voor team FitFem van Femke Aaldering

De KNIE???
Tsja, die houdt zich vooralsnog goed. Natuurlijk blijft dat een aandachtspunt en voel ik die best wel eens. Soms iets meer, soms iets minder, maar vaak ook helemaal niet. Ik heb geleerd hoe ermee om te gaan. En soms ook door te gaan als het niet helemaal vertrouwd aan voelt.
Het is nu, mei 2021, precies twee maanden geleden dat ik bij Annatommie begon met het proces dat nu de titel “Trust the Proces” heeft mee gekregen, nadat ik nauwelijks twee passen meer kon wandelen zonder van de pijn te vergaan en ik dus in de 2e indicatie had gekregen van een gescheurde meniscus en dat daaraan niets te doe was. Het had natuurlijk zo mooi geweest als ik dus juist in deze maand eindelijk die 111e marathon had kunnen lopen.

Van 2020 >> 2021: Verdere progressie: de afstanden worden langer.

2020 een vreemd jaar, een bizar jaar.
Een jaar waarin veel niet kon, niet mocht. 
Gelukkig was buiten wel “open”. Kon ik wel hardlopen, werken aan mijn comeback, hoewel ik geen flauw idee had wat ik met mijn kapotte meniscus nog wel kon. Heel ambitieus had ik mij begin 2020 wel aangemeld bij de groep van La Coach Laetitia mee te gaan om de Jungfrau marathon te lopen. Dat gaf mij een doel in 2020 en ik had daar vertrouwen in. Tenslotte had ik begin januari moeiteloos en probleemloos “glorieus” de kwartmarathon van Egmond gefinished. Een mijlpaal. Die had ik weliswaar 4 maanden eerder, op de terugweg van een bedrijfsfeest samen met collegaatje Harumi, gepland, maar dat was op zich al heel ambitieus omdat ik nog maar vlak daarvoor weer was begonnen met “hardlopen” nadat de fysiotherapie mij dat weer had “geleerd”…. “Trust the Proces”…..

12 januari 2020: Egmond Kwart Marathon

Die kwartmarathon in Egmond blijkt nu, 11,5 maand later, de enige echte wedstrijd die ik in 2020 in Nederland heb gelopen. Daarnaast liep ik in 2020 nog 1 andere echte wedstrijd. Dat werd echter niet de Jungfrau marathon, die ook afgelast werd, maar wel op dezelfde dag in het Zwitserse Arosa, een 1/2 marathon mountaintrail ⛰️ Het werd een geweldige dag in een fantastische vakantie-week trouwens in Arosa. Wat ben ik blij dat we die week toch doorgezet hebben ☀️! En wat heb ik genoten van die trail met beklimmingen van de Weisshorn en Hörnli (totaal 1300 hoogtemeters). En wat liep ik goed. En wat hield mijn knie en de rest van mijn lichaam zich goed! Mooier, beter wordt het niet!

12 september 2020 Arosa Trailrun Weisshorn 2653mtr hoog

Hoe ik in de Jungfrau marathon gevaren zou zijn? We zullen het nooit weten. Behalve dat ik zeker zou zijn gestart, ondanks de blessures aan kuit en hamstrings welke mij in de zomermaanden danig parten speelden in de voorbereiding. Daarvan herstelde ik tijdig om met een korte voorbereiding nog wel de 1/2 marathon in Arosa te kunnen lopen, maar een hele marathon op de Jungfrau? Die blessures in de zomermaanden baalde ik echt van. Na Egmond was mijn progressie voorbeeldig. M’n volgende wedstrijd zou in maart een 1/2 marathon zijn in het Westland. Die ging niet door, zoals zoveel. De afstand 21km liep ik wel, solo, in mijn “achtertuin”, de Gagelpolder en Noorderpark. Natuurlijk een nieuwe mijlpaal. Maar niets, niemand, om dit mee te delen. Die progressie zette zich nog even voort. Wellicht dat ik daarbij ook iets overmoedig raakte en ook meer op snelheid wilde lopen. Dat resulteerde toen in sub-47 op de 10km virtuele Hilversum City Run, maar ook in pijnlijke hamstring. Het begin van een blessure-gevoelige periode. Erg frustrerend omdat juist m’n knie, waar ik zo voorzichtig en bevreesd voor ben, zich zo goed hield. Door m’n knieblessure, de gescheurde meniscus, heb ik geleerd op een andere manier te lopen om de meniscus te ontzien. Meer op de buitenkant belasten. Dat natuurlijk naast de 3 à 4 kwartier fysio-oefeningen. Elke dag. Die aangepaste loopwijze kan als gevolg hebben secondaire blessures waar ik dus ook mee te maken kreeg. Tenslotte loop ik al bijna 40 jaar hard en is mijn lichaam dus gewend aan die aloude loopsteil. Deze ervaringen heb ik meegenomen en verwerkt in mijn programma na de bergtrailloop in Arosa, in de laatste 3+ maanden van 2020. Geleidelijk aan heb ik verder gewerkt aan mijn comeback. 4-weekse perioden met 3 weken opbouw en 1 week rustig aan. Opbouwen in verschillende aspecten:
* Omvang
* Lengte
* Frequentie
* Tempo/snelheid
Dit verliep voorbeeldig. Zo liep ik tenslotte een 70km-week, een 240km decembermaand, het 28km lange Voetstappenpad (Rondje Hilversum), de 31km lange Utrechtse Heuvelrug Trail, werd een 5daagse trainingsweek standaard en steeg mijn basistempo. Dat laatste natuurlijk niet erg belangrijk op zich, maar wel voor de langere afstanden. Als je namelijk in intervallen makkelijk onder de 5:00/km loopt, is dat tempo van 5:40/km op de langere afstanden (4uur op de marathon) zoveel makkelijker.

Als “aloude wedstrijdloper” hecht ik als vanouds veel waarde aan crosswedstrijden in een opbouwprogramma. “Wordt je sterk van”. En zodoende vond ik het ook passend, en plezierig, en afwisselend, om ook 2 (traditionele) crossen te lopen. Virtueel. Solo. Op het originele parcours. Dus liep ik in Hilversum de Maple Leaf Cross en in Soest de Sylvestercross. Over de Maple Leaf Cross schreef ik al in mijn vorige blog. De Sylvestercross, traditioneel op oudejaarsdag, liep ik al 11x eerder in mijn carrière, maar voor het laatst in 2011. Nu dus de virtuele versie en een dagje eerder. Het was frisjes. Met soms een miezerregentje. De route had ik uitgetekend, maar bleek in de praktijk lastiger te vinden vooral op de zandvlakte. Maar ach, dat maakte verder niet uit. Gewoon die afstand van 10km (en voor de zekerheid iets meer) wegdraven. Ik herinnerde me ook weer dat ik nooit goed liep in deze Sylvestercross. De zandvlakte haalde mij altijd zodanig uit m’n ritme dat ik nooit volledig herstelde op de rest van het glooiende parcours dat verder ook nog eens voor een deel uit ruiterpaden bestaat. Belangrijkste was altijd voor mij “je wordt er sterker van”. Dat is nu natuurlijk niet anders. Ook nu was het zwaar, maar kon ik gelijkmatig blijven lopen. Mijn “officiële 2km splits” geven dat ook goed aan: 10:57-10:58-10:46-10:54-10:37. Eindtijd: 54:12, eindklassering: 99e van 293, waarvan velen op hun, wellicht makkelijker, “thuisparcours” liepen. Doet er verder niet toe. Ik ben blij dat ik toch in die mooie Soester Duinen heb gelopen en dat de knie ook dat stuiteren en hobbelen in het mulle zand goed doorstaan heeft.

30 december 2020 Soest, Sylvestercross

Met veel vertrouwen kijk in vooruit naar 2021. Mijn knie voelt soms zelfs sterk aan. Vooral als ik meer train…., lijkt het althans. Soms voelt het echter ook niet beter…. Dan voel ik mijn knie en heb ik ook mijn twijfels. Maar dan ook: ik wordt binnen 100 dagen 61 jaar. Als ik nog aan de “echte” avontuurtjes wil deelnemen welke ik nog in gedachten heb, is elke terugval misschien wel desastreus. Einde verhaal. Een 2e comeback zoals mijn huidige waarmee ik 1,5 jaar geleden startte, zie ik met mijn leeftijd dus niet meer zitten. Het is dus zaak om de geleidelijke progressie, de aanpak van de laatste maanden, voort te zetten en alert te blijven. Maar niet direct te paniekeren als ik weer eens iets voel. De knie kan blijkbaar toch nog wel iets aan. En toch blijft het idee nog altijd meespelen in mijn achterhoofd. Dat het ook zomaar ineens voorbij kan zijn. Dat idee heb ik nu al meer dan 2 jaar. Toen dacht ik zelfs helemaal niet meer te kunnen hardlopen. Dan ben ik nu toch best een heel eind gekomen. Toch….

Een bijkomende test was mijn 12 dagen lange #kerstverlofrunstreak
Kan ik ook een periode lang elke dag hardlopen? In de “rustweek” (feitelijk dus 2 weken) tussen 2 trainingsblokken in tijdens kerst en oud-en-nieuw? 10 dagen vrij van werk en elke dag een loopje? Geen lange afstand, maar wel elke dag zo’n 7-10kms en inclusief intervalloopjes en Sylvestercross. De test, 12 dagen achtereen, verliep voorbeeldig, hoewel ik toch mijn knie soms wel voel. Niet pijnlijk, niet hinderlijk, maar toch. En dat betekent dat een onbezorgde toekomst toch onzeker blijft.

Toch kijk ik vooruit naar 2021. En dus kan ik plannen. En dan wordt het natuurlijk weer zo duister. Want wat kan er in 2021? Vooralsnog heb ik het 1e kwartaal nog nodig om toe te trainen naar een mogelijke 1e marathon (mijn 111e officiële). Maar waar, wanneer en hoe? Wat zou het fijn zijn als wedstrijden, groepslopen, samenlopen enz. weer gewoon kunnen. Als 60plusser behoor ik inmiddels tot de categorie die als één van de eersten ingeënt wordt tegen Covid19. Dat geeft misschien iets eerder duidelijkheid over een mogelijke planning.
De Jungfrau marathon, in september, is natuurlijk wel blijven staan op mijn kalender. Dat moet dan toch kunnen? En anders kan ik dan opnieuw uitwijken naar Arosa, veel kleinschaliger en geen massa’s buitenlanders en dus geen hele volksverhuizingen, wellicht en de “echte” afstand lopen.
Een andere wens is de Zermatt-marathon (Matterhorn) begin juli.

Uiteindelijk nog even wat cijfertjes:2020 sloot ik af met 1717kms. Dat is ruim 5x zo veel dan in 2019 (315kms) en bijna evenveel als in 2018 (1750kms) toen de knieproblematiek begon. Maar natuurlijk ook nog veel minder dan in de jaren daarvoor (2010-2017 gemiddeld 3800kms). Die aantallen zijn nu natuurlijk niet realistisch meer en daar richt ik mij ook niet op. Als ik 2021 maar “gewoon” weer lekker kan lopen en mooie avontuurtjes kan beleven. Dat zou toch mooi zijn!

De volgende Stap en een mooi tussendoortje: Maple Leaf Cross

Zoals bekend was het eigenlijk dit jaar de bedoeling om in september mijn marathon comeback te maken. Dat was op z’n minst gezegd natuurlijk best wel erg ambitieus, vooral als je dan ook nog de Jungfrau marathon als doel had gesteld. Ik had echter alle vertrouwen in het project “Trust the Proces” en maakte aanvankelijk best wel grote progressie met mijn knie en z’n kapotte meniscus. Hamstring- en kuitblessures maakten echter in de zomermaanden een abrupt einde aan die progressie en wierpen mij weer een paar maanden terug in het programma. De Jungfrau-marathon werd afgelast vanwege inmiddels wel bekende redenen. Toch herstelde ik voldoende van de blessures om wel naar Zwitserland 🇨🇭 af te reizen en de halve (bergtrail )marathon in Arosa met veel plezier en succes te voltooien.

Zo blij dat ik dat wel gedaan heb en genoten heb van heerlijke week vakantie, zeker nu de (reis-)beperkingen weer zijn opgeschaald. Zo blij ook dat m’n knie helemaal geen reactie gaf ondanks de belasting van een kleine 4 uur bergie-op-bergie-af ⛰️ stuiteren op de trails. Dat geeft vertrouwen! De Jungfrau staat natuurlijk wel “gewoon?” volgend jaar weer op het programma. Maar natuurlijk weet een ieder die mij kent en/of volgt dat ik dus (veel) eerder weer wil terugkomen op de marathon. En dus moeten er wel stappen gezet worden waar ik eerder ben gestrand. Die eerste stap heb ik nu gezet in de maand oktober. Voor het eerst in 30 maanden heb ik de 200km barrière weer geslecht. Daarvoor was 300km overigens de standaard dus meer stappen zijn nog wel nodig. M’n langste dag-afstand kon ik in oktober ook verlengen naar 25km en m’n weekomvang kon ik 2 weken op rij ook verhogen tot 54 en 56km. M’n training wissel ik nu vooral af met lopen op harde en onverharde ondergrond, met boslopen en intervallopen. Een afwisseling die goed bevalt en blijkbaar ook m’n knie goed afgaat.

Oktober sloot ik af op zaterdag de 31e met een “wedstrijd”. De traditionele Maple Leaf Cross in Hilversum, welke ik in het verleden wel vaker gelopen heb. Crosslopen blijf ik nog steeds essentieel vinden in een hardloopprogramma, vooral dat van de serieuze wedstrijdloper. Nu beschouw ik mijzelf niet echt meer als een serieuze wedstrijdloper, maar vind ik crossen nog steeds wel erg leuk, en past dat natuurlijk ook prima in mijn programma om toch ook veel afwisseling te hebben. Deze keer was het natuurlijk geen wedstrijd zoals we dat kennen, maar een sololoop, waarbij je zelf je meest geschikte startmoment kon bepalen. Voor mij was dat na die 2 opbouwweken en een herstelweek, op zaterdag de 31e en daarom kon ik ook redelijk uitgerust starten en dus ook een beetje gas geven. Het parcours was niet meer zoals voorheen bij de Annahoeve, maar in het bos nabij Laren en de Zuiderheide. Je doorkruist het terrein ook als je het Voetstappenpad (28km) rondom Hilversum loopt, wat ik normaliter een paar keer per jaar deed (weer wil kunnen). Het parcours is 2,5km lang en moet je dus 4x afleggen om tot de afstand van 10km te komen. En, zoals bij een cross hoort, zeer afwisselend inclusief een stevige zandheuvel die je op en af moest. En als supporters liep je langs de grazers 🐃; aan de andere kant van het hek overigens.Op de route overigens wel veel wandelaars, en (loslopende) honden 🐕‍🦺 op deze mooie zaterdagmiddag, maar daar had ik nauwelijks last van. Ook nog een tweetal andere deelnemers trouwens. De loop zelf verliep erg gelijkmatig. Zoals al gezegd met de bedoeling eindelijk weer eens een beetje gas te geven zonder te overdrijven en zeker niet te forceren. Even dacht ik misschien binnen de 50 minuten te kunnen lopen, maar die zandheuvel vormde daarvoor best een tempobreker en daardoor verloor ik elke ronde toch iets te veel, waardoor ik er uiteindelijk, zonder enig probleem, 50:22 over deed en daarmee, voor wat het waard is, als 14e eindigde in een veld van 72 deelnemers. Klinkt niet slecht toch…. 😃.


November en December tonen  een lege wedstrijdkalender. Op het programma staat natuurlijk wel die volgende stap. Een stap die mij dichterbij de comeback op de marathon moet brengen. Er wachten nog zo veel mooie avonturen 😃.

Trailrun Arosa Succesvol; Glorieus over Weisshorn en Hörnli

Samstag 12 september stond al het hele jaar rood omcirkeld op mijn kalender. De datum waarop ik het traject “Trust the Proces” zou bekronen. Een lange, onzekere route in mijn comeback hardlopen met een gescheurde meniscus. Een ambitieuze doelstelling: De Jungfrau marathon. Samen met de loopgroep van coach Laetitia van “Ik begin vandaag”. Hoe anders zou het “lopen”. Covid-19 dook op. De Jungfrau-marathon werd afgelast en een jaar uitgesteld. Eigenlijk een gelukje, omdat mijn progressie met hardlopen bij een afstand van 24km stokte als gevolg van blessures baan hamstring en kuit. Hoort bij het proces, maar gooide mij wel een paar maanden terug in het proces. 

Toch bleef 12 september op de kalender staan. The mountains kept on calling as well….. Wat te doen in mijn conditie, wat te doen in deze Corona-tijd? Het aantal opties op de kalender reduceerde in de loop der tijd toch weer door afgelastingen, tegelijkertijd nam mijn comeback weer positieve vormen aan en bleven de Mountains ⛰️ maar roepen en groeide mijn verlangen naar eindelijk een uitstapje gecombineerd met een loopje (voor het eerst sinds “mensenheugenis”)….

Maandag 7 september vertrok ik samen met de vrouw voor een week naar Arosa (1736mtr hoogte). Het werd een heerlijke week met ongekend lekker weer.
Ook op die zaterdag 12 september was dat zo bij de 7e Arosa Trailrun. Uiteraard was ik er niet voor de lange afstand (46km), maar toch ook niet voor de korte afstand (15km). Ik had gekozen voor de halve marathon afstand (22km). Een serieuze test met 2 bergtoppen en totaal 1300 hoogtemeters in high-alpine-terrain niet over de gangbare wandelpaden, maar over trails. Kon ik dat aan? Hoe zou met name mijn knie, maar ook m’n kwetsbare hamstring en kuit dit vinden? Ik dacht terug aan de woorden van m’n fysiotherapeute Kayleigh, die mij vorig jaar, toen ik net begonnen was aan dit traject, toevertrouwde: “Jij kan nog bergen oplopen…, en aflopen”. Ik weet niet of zij daarmee ook de trails bedoelde 🤔. Bij een toeristisch bezoekje aan de Weisshorn ⛰️ op de dinsdag en Hörnli ⛰️ op woensdag begon ik toch te twijfelen aan m’n gezonde verstand of dit inderdaad wel zo’n goed idee was……Maar ik was er, ik had besloten er te zijn en om er te starten. En dat zou ik ook doen!

Zaterdag dus de loop. Eindelijk een evenement. Heerlijk weer, volop zon ☀️ en een temperatuur bij de start van zo’n 12 graden die in de middag zou oplopen tot ruim 20 graden. Lekker relaxed ’s morgens vanuit het hotel zo bij de start om 9:00 uur vanaf het evenemententerrein. Eniszins vertrouwd klonk een versie van een Zwitserse Lee Towers van “You Never Walk Alone” uit de speakers. In het startvak en de eerste 100mtr met mondkapje. Lekker relaxed ook de eerste 200mtr van het parcours, die nog vlak verliepen langs het plaatselijke meer “Obersee”. Daarna was het gelijk omhoog. 8km lang. Soms wat geleidelijk klimmen en soms wat vlak of iets afdalend en was “hardlopen” nog enigszins mogelijk. Vooral echter stijgen, veel stijgen! 8km lang met totaal 900 hoogtemeters naar de Weisshorn, de eerste top waar we overheen moesten. Een gemiddelde stijgingspercentage dus van zo’n 10%. Vanuit Arosa eerst nog grotendeels in een bosrijke omgeving en over groene weiden, maar al spoedig werd de omgeving kaler en woester. En lastiger. Daar waar hardlopen niet meer lukte werd het “geven” (wandelpad). Hetgeen trouwens ook veel effectiever is, want het gaat bijna net zo snel en spaart de krachten. 

Beklimming Weisshorn (foto: Veit Fritz)

Josie zou mij op de top van de Weisshorn supporteren. Ik had uit mijn ervaring, en mijn huidige conditie, berekent dat ik daar tussen de 1:40 en 2:00 uur voor nodig zou hebben. Het klimmen ging me echter voorspoedig af. Ja, uiteraard met de hartslag in het rode en zeker in dat steile laatste stuk. Maar ik kon blijven doorgaan en voelde mij als platlander zeker niet misplaatst tussen de Zwitserse klimgeiten. Ik was dan ook ruim eerder boven, op 2640 mtr….. Geweldig om boven te zijn. De uitzichten zijn overdonderend.

Boven op de Weishorn (2640mtr hoog)

Het eerste, zwaarste deel zat erop en ik voelde mij nog helemaal fit en genoot. Het klimmen was ik ook het minst bevreesd voor wat betreft m’n knie. Na een korte stop bij de verzorgingspost voor een beter drank en een gelletje, volgde echter het moeilijkste deel. Steile afdaling (ruim 300 mtr) en direct weer klimmen (ruim 200 mtr) binnen 4km naar de Hörnli. Dat is andere koek dat de Hengstenberg in Hollandse Rading of de Amerongse Berg of de trappen van Station Zuilen waar ik de voorgaande weken m’n “bergtraining” beoefende. Geen risico, voorzichtigheid geboden in de afdaling. De knie liet zich niet voelen, net zo min als hamstrings of kuiten. En daar was ik blij mee. Dat ik een paar keer even aan de kant ging om snellere afdalers de ruimte te geven deerde me niet. Ik was er om te lopen en te genieten en niet voor het risico om met een val het Project en m’n hele loopcarriere op het spel te zetten. De klim, langs de berghelling, ging weer voorspoedig en in een groepje (berggeiten) kon ik moeiteloos meekomen. Ik kwam zodoende dus zonder tijdverlies en met ruime voorsprong op m’n schema na 2:25 uur boven op Hörnli (2509 mtr) na 13km. Ook hier was boven de verzorgingspost opgezet en na een bekertje water en een gelletje weer door. Afdalen dus, wat meer geleidelijker dan eerder vanaf de Weisshorn, naar de Älplisee. Eigenlijk het mooiste deel van de route, door de hoogvlakte en over een singletrack op een bergrug en tussen allerlei bergstroompjes door. Ik liep hier heel voorspoedig tot geheel onverwachts toch nog een klim opdook. Een steile klim van een meter of 50 hoog op een afstand van misschien 100mtr. dat eigenlijk meer klauteren was dan lopen. De beloning boven maakte alles goed: uitzicht over de Älplisee. Prachtig!
We liepen verder langs de Älplisee en vanaf nu was het echt alleen nog afdalen, aanvankelijk door die prachtige hoogvlakte langs de bergstroom Plessur en ook nog de Swellisee, waar ik in een gewenningsloopje al was geweest. Uiteraard kom je nog nog wel een paar keer een hobbel tegen want je loopt nu eenmaal in de Alpen, maar die hobbeltjes vormden niet echt meer een belemmering. Ik liep lekker, voorspoedig. Na zo’n 19km bereikten we Innerarosa en liepen we achter ons hotel en het kerkje Bergkirchli langs het bos in op de helling van de Weisshorn richting centrum Arosa. Het was nog een paar km naar de finish, maar hier realiseerde ik mij plotseling dat ik het ging halen. Even een emotioneel momentje voor mij, maar ik moest dat toch even laten varen want ik moest alert blijven op de boomwortels in het bos en de controle op de afdaling. Dat ik sterk liep in het derde, laatste deel van de Arosa Trailloop (vanaf de Hörnli) bewijst wel het feit dat ik diverse lopers passeerde. Uiteindelijk volgde alleen nog een vrij steile, maar brede afdaling vanuit het bos naar het dorp en het laatste stukje naar de finish op het evenementenplein. Daar arriveerde ik na 3:49:54…., ruimschoots eerder dan mijn snelste schema van 4 uur.

En het voelde goed, heel goed. Ik voelde mij zelfs best nog fit. Ik voelde niets aan knie, hamstrings of kuiten. Ik was blij. Een heel zware belasting had ik goed doorstaan. En dat is natuurlijk ook een hele opluchting. Pakweg 15 maanden geleden begonnen aan een traject en met dit resultaat. Hiermee kan ik verder vooruit, want natuurlijk blijft ook de Jungfrau nog aan de horizon lonken. En wie weet wat nog meer.Het was na de finish nog verder genieten. Wat een heerlijk zonnig warm weer. De 3 alcoholvrije biertjes smaakten prima. En eigenlijk was het de hele week zo. Prachtige omgeving, mooie uitzichten en heerlijk weer. Wat een geluk kan je hebben met een Alpen-week in september in alleen korte broek en t-shirt. Wat een geluk dat dit ook mogelijk was in een zo bijzonder jaar als dit.

Uitslagen: https://www.datasport.com/live/ranking?racenr=22188&kat=35

Mijn meest fantastische, bijzondere en onvergetelijke loopavontuur; van totale uitputting naar grandioze triomf

TRANSALPINERUN
310 KM-13.809 HOOGTEMETERS
3 LANDEN-8 ETAPPES
8 DAGEN DWARS DOOR DE ALPEN
LOPEN, RENNEN, KLAUTEREN, ZWOEGEN

Op donderdag-avond vertrokken per trein, de CityNightLine, vanuit Utrecht; op vrijdagochtend aangekomen in het Zuid-Duitse Ruhpolding (vlakbij het bekende Inzell), waar op zaterdag de Transalpinerun van start zou gaan. Aangemeld bij de registratie, de TAR-reistas in ontvangst genomen, die mij de komende week zou gaan vergezellen van etappeplaats naar etappeplaats en al mijn spullen zou gaan bevatten. ’s Middags naar het loperskamp om de slaapplaats in orde te maken en ’s avonds naar de pasta-party/briefing; rituelen die de komende week zich dagelijks zouden gaan herhalen.

Zaterdag 4 september: 1e etappe:
Ruhpolding-St. Ulrich am Pillersee 36,30km (↑1223mtr, ↓1034mtr)

 Eindelijk was het zover, na al die maanden, op zaterdag 4 september om 11:00 uur; de start van de Transalpinerun in het Zuid-Duitse Ruhpolding. Het ging nu allemaal echt gebeuren, het inchecken van het startvak, de spanning en de opwinding nam nu echt toe, vooral toen ook de klanken van Keep on Running en uiteindelijk ook Highway to Hell klonken.De regen viel het eerste half uur op ons neer, maar dat deerde niet, tenslotte was dit de Transalpinerun, het hoogtepunt uit mijn hardloopcarriere. Net zo min als de hoofdpijn mij deerde na een slechte nachtrust in het loperskamp.De eerste 10 km door en uit Ruhpolding verliepen heel geleidelijk oplopend op goed beloopbare paden langs een stroompje zich links en dan weer rechts voortbewoog in tegengestelde richting (naar beneden dus).
Na die eerste 10km diende zich dan toch het eerste serieuze klimwerk zich aan, de beklimming van de Winkelmoosalm (1153mtr), met halverwege de eerste verzorgingspost bij het Heutaler Hof (13km, 956mtr), welke we na 1:35 uur bereikten. Onderweg passeerden we nog een waterval, waar we achterlangs moesten, terwijl het water dus over en naast ons naar beneden kletterde; mooi, mooi!Daarna zette de klim zich voort naar de Kammerkohralm (1580mtr). Het was een klim over de groene bergweide; gewoon recht omhoog door het grasland welke door de grote hoeveelheid regen behoorlijk modderig/drassig geworden was en daardoor extra zwaar. Een gedeelte van de klim ging over een plankenpad, maar door de regen en de modder was ook deze behoorlijk glibberig, en was het uitkijken om er niet vanaf te glijden en ernaast tot de enkels in de modder weg te zakken.

Bovenop de Kammerkohralm bevond zich de tweede verzorgingspost(24km), inmiddels was de zon gaan schijnen en was het soms best wel erg warm. Na een kort oponthoud hier vervolgden we onze weg; althans “weg”, dat heet in dit geval een “single track” welke behoorlijk steil naar beneden voerde en ook weer erg glibberig was en voorzien van veel stenen en dus nogal de nodige voorzichtigheid vereiste.

Eenmaal beneden bereikten we in Waidring (29km, 782mtr), in Oostenrijk inmiddels, de derde verzorgingspost en na toch weer een kort klimmetje uiteindelijk ook der Pillersee, alwaar het opnieuw begon te regenen, en even later zelfs begon te stortregenen. Het deerde mij niet veel, maar Paula had last van benauwdheid en van haar knie gekregen en zo werd het laatste stukje om de Pillersee wat vertraagd afgelegd en uiteindelijk das Ziel in St. Ulrich bereikt na 5:05.

Zondag 5 september: 2e etappe
St. Ulrich am Pillersee-Kitzbuhel, 33,20km (↑1810mtr, ↓1907mtr)

In deze etappe kregen we gezelschap van Jan Strijker, die door een blessure zijn teamgenoot Wim Beker had verloren. En dus vertrokken we gedrieën vanuit St. Ulrich alwaar we gelijk het dorp uit de berg op moesten via een single track langs een bergstroom, welke echter ook de term “dangerous section” had gekregen. Enfin, wat ontstond zo kort na de start (welke ook al gefaseerd had plaatsgevonden in 3 gedeelten), was dus een geweldige opstopping op de berghelling en daarna een langgerekte lopersveld op een single track, waardoor we de top op de Kirchberg na 3 km pas na ruim een uur passeerden.

Een lange afdaling volgde via meestal goed begaanbare bergpaden en een klein stukje singletrack, totdat we na 12km de eerste verzorgingspost bereikten en direct daarna opnieuw aan een geleidelijke klim moesten beginnen via lekker loopbare wandelpaden naar de Reisenbergkopf (1332mtr), en na een kort stukje afdalen, verder naar de Kitzbuhler Horn (1762mtr) en de tweede verzorgingspost op 26,5km. 

Vanaf hier konden we de finishplaats Kitzbuhel, een bekende wintersportplaats, al zien liggen en hadden we prachtige uitzichten. De laatste 7km naar de finish was een afdaling van ruim 1000mtr, gedeeltelijk over singletracks met weer veel hooguitstekende boomwortels en veel stenen, maar ook over mooie wandelpaden.De finish bereikten we na 5:47.De eerste 2 etappes zitten er nu op, 70km, en waren relatief gemakkelijk afgelegd; dat moest natuurlijk ook, want de komende 2 etappes, 47 en 44km lang, zouden niet alleen een stuk langer zijn, maar ook zwaarder worden met veel hoogtemeters. 

Maandag 6 september: 3e etappe
Kitzbuhel-Neukirchen am Grossvenediger 46,90km (↑2252mtr, ↓2130mtr)

De koninginne-etappe, de langste uit de Transalpinerun, en al vroeg uit de veren voor de start om 7:00 uur, toen het net enigszins licht begon te worden.Na de start was het gelijk omhoog vanuit Kitzbuhel naar de Hahnenkamm, bekend van de ski-wedstrijden die hier elke winter gehouden worden en ook bekend bij mij omdat ik hier een aantal jaren geleden met vakantie ook al eens was geweest. De beklimming over bredere wandelwegen begon nog enigszins in de schemer en in de mist, maar geleidelijk werd het helderder en kregen we steeds mooiere uitzichten, vooral toen de bewolking langzaam oploste en de zon opkwam. Na het bereiken van de Hahnenkamm (1668mtr) was het eventjes relatief vlak tot de eerste verzorgingspost bij de Streieggalm (1703mtr), maar vanaf daar was het opnieuw even klimmen naar de Pengelstein (1938mtr) op 13km.

Er volgden vanaf hier een relatief makkelijke 12km via wandelpaden geleidelijk afdalend naar de tweede verzorgingspost bij de Rettensteinalm (1430mtr) op 25km. Maar hier hield het op met “relatief makkelijk”, hoewel het hoogteprofiel van deze etappe misschien anders uitziet.Er volgde de klim via de Stangenjoch (1713mtr) verder door via een singletrack naar de Schontaljoch (2029mtr), waar we dus voor het eerst boven de 2000-mtr-grens kwamen en hier de komende 10km ook zouden blijven; een 10km die er volgens het hoogteprofiel vrij vlak uitzien, maar waar nauwelijks fatsoenlijk te lopen (laat staan rennen) was: sneeuwvlaktes moesten doorkruist worden, modderpoelen moesten overwonnen worden, bergstroompjes moesten doorwaad worden, drassige moerasgronden probeerden je vast te zuigen en het doorlopen te bemoeilijken en stenenpartijen vormden lastige hindernissen. En dus leek deze geweldige worsteling wel een eeuwigheid te duren (of was dat ook zo?) totdat we eindelijk de derde verzorgingspost bereikten en even later ook de Wildkogel (2186mtr) na 37km.

Wat resteerde in de laatste 10km was een afdaling van zo’n 1300mtr, maar die bracht zeker geen verlichting, de worsteling had al z’n tol geëist, de vermoeidheid had al toegeslagen en de weggetjes en de singletracks naar beneden waren zeker niet eenvoudig met weer veelvuldig stenen en boomwortels, dus bleef het ook oppassen. Uiteindelijk was er 8:20 verstreken voordat we in Neukirchen de finish bereikten. Het was een ongelooflijk zware etappe geweest, maar ook een heel mooie etappe etappe met alle aspecten die je van je bergloop mag verwachten en ook met prachtige uitzichten. Na de douche en een rustpauze (lees: middagdutje) even met de pootjes (inmiddels gemarkeerd door een paar blaren onder beide grote tenen en 1 kapotte teennagel) in het koude water van de fontein in het dorp en daarna door naar de gebruikelijke pasta-party en briefing, welke vandaag zou plaatsen boven op de berg Wildkogel, waar we met de kabelbaan naar toe gingen en waar vandaan we prachtige uitzichten hadden op de Alpen met de Grossvenediger in het middelpunt van gigantische sneeuwmassa’s.

Dinsdag 7 september: 4e etappe
Neukirchen am Grossvenediger-Prettau im Ahrntal 43,90km (↑1967mtr, ↓1377mtr) 

Na de koninginne-etappe van gisteren volgde vandaag alweer een ultra-etappe, weliswaar 3km korter, maar toch weer een 43,9km lang met alweer zo’n vroege start om 7:00 uur. De opening van vandaag was een redelijk vlakke aanloop van zo’n 10km vanaf Neukirchen naar de Krimml-watervallen, waar we vervolgens in zo’n 4km 500mtr langs omhoog moesten klimmen alwaar we op 1600mtr hoogte opnieuw een relatief vlak gedeelte parcours van zo’n 10km kregen. De wind stond hier pal tegen en voelde toch best wel koud aan, de weg leek oneindig te duren, het dal tussen de bergen links en rechts was wijds, de bergen voor ons aan het eind van het dal ver weg. Maar het dal werd toch steeds iets minder wijd, de bergen voor ons kwamen dichterbij en de weg liep toch heel geleidelijk iets omhoog, langs de tweede verzorgingspost op 24km, tot pakweg het 28km-punt. 

Hier hield de weg op, er volgde een pad omhoog. De Birnlucke (2669mtr), het dak van de Transalpinerun en de overgang van Oostenrijk naar het Italiaanse Ahrntal in de provincie Zuid-Tirol, wachtte hier op de beklimming. En dus gingen we klimmen, en klimmen, en klimmen. En iedere keer als we voor ons omhoog keken, zagen we medestrijders klimmen, en klimmen, en klimmen. Oneindig leek het, we bleven klimmen, of was het klauteren? Inmiddels was het ook mistig geworden, was het begonnen te regenen en ging de wind nog wat harder waaien, moesten we door steeds meer en grotere sneeuwmassa’s ploeteren. Voor en boven ons zagen we niet veel meer, maar hoever was het nog, kwam er wel een einde aan het klauterwerk? Uiteindelijk kwamen we natuurlijk echt wel boven, er waren daar zelfs een aantal mensen om te supporteren. En wat een super “overwinningsgevoel” geeft dat, maar wat stormde het boven, het kostte me de nodige moeite om mijn regenjas aan te trekken, zo wapperde het ding. En toen naar beneden, daarboven was het bepaald dus niet zo aangenaam en bovendien was er niets te zien. Maar naar beneden, dat is zo simpel nog niet! Eerst door de sneeuwmassa een klein stukje naar beneden, oppassen niet diep de helling af te glijden, stapje voor stapje ging het; extra lastig in de mist en in de regen voor mij als brildrager. En zo ging het door, mensen voor mij gingen onderuit, mensen achter mij gingen onderuit; ikzelf ging ook een paar keer onderuit, gelukkig zonder schade (niet te veel aan vorig jaar denkend). En toen er geen sneeuwmassa’s waren, waren er wel massa’s natte stenen, waar je zo maar vanaf kon glibberen. En zo duurde het maar, en duurde het maar. Plotseling doemde er nog een berghut op, waar een aantal mensen een tafeltje hadden ingericht met een apart, warm drankje; wat het was, dat was het was, maar het smaakte wel en gaf weer wat nieuwe energie om weer verder te gaan. Uiteindelijk werd het natuurlijk toch ook weer iets comfortabeler en konden we ook weer iets doen wat op lopen leek, maar de derde verzorgingspost op het 40km-punt bleef maar weg en de tijd verstreek. De tijdslimiet was hier op 7:00 uur bepaald en het zou krap worden. Uiteindelijk haalden we deze net aan, maar what about al die lopers achter ons? Later bleek dat de tijdslimiet hier nogal soepel gehanteerd werd (met 1 uur verlengd), vooral ook omdat het vanaf hier nog slechts een “peuleschilletje” zou zijn van een 4-tal kms naar de finish. Uiteindelijk bereikte ik (bijna) totaal uitgeput de finish in Prettau na 7:34. Een biertje van Jan, de nodige hapjes van zijn vrouw; langzaam kikkerde ik weer wat op. Een cola, een douche, een bak tomatensoep, nog meer hapjes, nog een biertje en toen even plat voorafgaande aan de pasta-party. Een monsterachtige etappe zat erop, 160km zijn afgelegd in 4 dagen, iets meer dan de helft van de Transalpinerun zit erop.Morgen, de vijfde etappe van de Transalpinerun, de kortste van 29km en een uurtje langer “uitslapen”.

Woensdag 8 september: 5e etappe
Prettau im Ahrntal-Sand in Taufers 34,50km (↑1813mtr, ↓2408mtr) 

Oorspronkelijk stond de vijfde etappe geboekt als de kortste van deze zesde Transalpinerun, een prettige afwisseling na de langste twee etappes in de voorgaande twee dagen; eigenlijk een soort van “rustdag”. Een landverschuiving en nog meer gevaar hiervoor, hadden de organisatie genoodzaakt het parcours te verleggen. Een extra 5km en een extra 300 hoogtemeters lagen er nu voor ons, vergezeld door een grote hoeveelheid regenval, zoals was voorspeld. Enfin, dus toch weer een harde dag, maar verder niet klagen, gewoon weer gaan en “genieten”. Gelukkig bleef de regen deze dag uit, dus dat was dan toch een meevallertje. Overigens waren de weersvoorspellingen in de voorafgaande dagen toch ook al niet uitgekomen en nam ik die maar voor wat het was, al hoopte ik dat ze voor de rest van de week wel uit zouden komen, namelijk droog, warmer en zonniger. We shall see. Vandaag dus etappe nr. 5. met nog een meevallertje; de start was “pas” om 8:00 uur, dus kon ik weer eens lekker “uitslapen. Maar dat was het wel; het was namelijk direct vanaf de start in Prettau weer een beklimming naar de hoogalpen, de Bretterscharte (2537mtr), het 1-na hoogste punt van de Transalpinerun. Het was niet direct net zo’n zware beklimming als gisteren van de Birnlucke, maar het was, zeker na de passage van de eerste verzorgingspost (na ruim 5km al) wel weer zo’n etappe die niet echt opschoot met weer veel sneeuw, modder, stenen en dus de nodige klauterpartijen.

Maar uiteraard werd de top overwonnen, volgde de afdaling langs de tweede verzorgingspost naar het mooie Reintal, alwaar even later de tweede klim zou beginnen over aanvankelijk lekker beloopbare wandelpaden en “forststrasse” (soort kiezelstenen-weg) tot de afzetting bereikt werd: “Sperrung”. Vanaf hier zou het originele parcours naar beneden naar de finish leiden, nu kregen we een steil single-track pad rechts van de afzetting steil omhoog de berg op, 300 mtr extra omhoog. Het was zwaar om hier en nu toch weer te moeten klimmen, een kudde koeien (wat zochten die beesten hier op zo’n single track steil de berg op?) vormde nog een extra obstakel; dus maar door de begroeiing om de kudde heen, en weer verder klauteren. Enfin, natuurlijk kwam ook hier weer een eind aan de klim, waarna een mooi stuk parcours volgde, zo’n 5km lang (het extra stuk dus) langs de berghelling, een single track met natuurlijk wel weer de nodige obstakels in de vorm van boomwortels, keien en stenen.

En daarna ging het ook zo naar beneden, een lange afdaling van zo’n 1400mtrs volgde in zo’n 7km, het laatste stuk langs de watervallen alvorens er beneden in het dal nog een paar vlakke kms langs de bergrivier volgden naar de finish in Sand in Taufers, welke na 6:49 werd bereikt. En daarmee was het dus toch weer een harde dag geweest, zeker niet zo makkelijk als vooraf gepland.

Donderdag 9 september: 6e etappe
Sand in Taufers-St. Vigil 39,70km (↑1512mtr, ↓1193mtr)

Vanaf vandaag ging ik verder als “individual runner”.
De teamspirit was al geen moment aanwezig; de loopstijlen weken ver van elkaar af (de afdaling moest er vaak langer op mij geacht worden; de klimmen moest ik regelmatig inhouden); ik was na de zware voorafgaande etappes “aangeslagen als overreden door een intercity-trein” en gaf “geen vertrouwen in het succesvol halen van de tijdslimieten”, waardoor we niet in het eindklassement van de TAR zouden komen en we dus beiden geen finishers-shirt zouden ontvangen.
En dus ging ik als “individual loper” van start, het was beter zo, voor ons beiden, en kon ik mij verder concentreren op mijn eigen Transalpinerun. Gewoon weer vroeg om 7:00 uur na eerst ingecheckt te hebben met het “Team Flitzfloh” van Corinna en Heidi, die ik beiden al in Ruhpolding had leren kennen. De etappe van vandaag was er een waarbij ook weer eens gewoon hardgelopen kon worden. Vanaf de start in Sand in Taufers verliepen de eerste 18km nagenoeg vlak door het Tauferer-dal, door Bruneck, de enige stad van enige betekenis in de TAR die we doorkruisten. Langere tijd liep ik hier in het aangename gezelschap van het Belgische “Team Tjak” met Wim Proost en Sjak Peeters.

Maar, dit is de Transalpinerun, uiteindelijk kom je natuurlijk toch bergen tegen en moet er geklommen worden. Liefst 1300 hoogtemeters lagen er voor ons, de beklimming van de Kronplatz (2275mtr op 31km), overigens de enige klim van de dag, maar ook de langste van de Transalpinerun en bekend als skigebied. Maar het bleek geen al te moeilijke klim, alleen een heel lange, voornamelijk over “Forststrassen”, en ik was in staat dan ook om gewoon continue naar boven te lopen en te genieten van de vergezichten, lange tijd ook in gezelschap van een aantal andere deelnemers en een “rugzak-muziek-loper”; die rock en de jaren ’80-muziek voortbracht en voor een plezierige afleiding zorgde.Alleen de laatste 200 hoogtemeters waren zo steil recht omhoog over een singletrack door woestenij de berg op, dat het echt zwaar werd. Maar het was te overzien en eenmaal op de top kon ik weer heerlijk even herstellen.Daarna was het afdalen, eerst even behoorlijk steil over de alpenweiden tot de laatste verzorgingspost, waar ik ruim de tijd nam voor de nodige inwendige versterking en een plaspauze. De laatste 7km afdaling gingen lekker vlot, stukje asfaltweg, stukje “Forststrasse” en uiteindelijk weer asfaltweg tot de finish in St. Vigil.

Hier arriveerde ik, nadat er toch nog weer een trein over mij heen reed toen ik door een tunnel onder het spoor door liep, na 5:35 uur (1½ uur voor de tijdslimiet bij de laatste verzorgingspost), had heerlijk relaxed en zonder enig probleem gelopen en genoten en voelde me in opperste beste stemming. Het was een prachtige dag met mooi en warm, zonnig weer en het was nog vroeg in de middag en ik had dus ruimschoots tijd om nog even wat inkopen te doen in het dorp, te internetten in de plaatselijk bibliotheek en ook nog even een middag-dutje te doen voor de gebruikelijke pasta-party.Er zaten nu 6 etappes en 234km op, nog 2 etappes en 75km te gaan, waarvan de volgende dag een echte marathon-afstand. En ik had er zin in, ik wist nu dat ik de TAR zou gaan voltooien.

Vrijdag 10 september: 7e etappe
St. Vigil-Niederdorf im Pustertal 42,195km (↑1963mtr, ↓1990mtr) 

Vandaag weer start om 7:00 uur voor een complete marathon-afstand met daarin twee keer serieuze beklimmingen tot ruim boven de 2000mtr. Volgens berichten zou dit de mooiste etappe van de Transalpinerun 2010 moeten zijn, en gelukkig waren de weergoden ons gunstig gestemd, want het werd prachtig weer en dus ook weer genieten van prachtige uitzichten.De etappe begon vanuit St. Vigil met 12km geleidelijk klimwerk tot aan de eerste verzorgingspost, maar werd daarna een behoorlijk stuk steiler voor de beklimming van de “Forcella Sora Forno” (2380mtr). De afdaling daarna kende eerst een best wel gevaarlijke passage, een “dangerous section”, waarbij je langs een ravijn over een smalle richel vasthoudend aan een kabel in de rotswand verder moest klauteren (geen tijd om over angsten na te denken) en vervolgens verder over een steil zigzag-pad van kiezels, dat trouwens niet voor veel verlichting zorgde, maar best goed te doen was en wellicht een van de mooiste was van de hele 8-daagse met uitzichten op de helder blauwe “Pragser Wildsee”, die daar beneden in de hoogvlakte (1493mtr) lag te wachten. Toen we uiteindelijk het meer bereikten, mochten we daar een 3/4 ronde omheen lopen; en lopen was hier ook echt hardlopen, heerlijk! En onderweg nog even pauzeren bij de verzorgingspost. Wat is het leven hier toch prachtig; echt genieten, waarom zou je eigenlijk verder willen?

Ach, daar is 1 simpele reden voor in dit geval; de Transalpinerun voltooien. En dus weer verder, de “Pragser Wildsee” achter laten en de Weisslahnsattel (2194mtr) beklimmen; …uuhh toch echt niet nog heel even bij het meer relaxen? Nee dus, verder gaan, klimmen …700 hoogtemeters in 5km.

Maar ook deze overwon ik, eigenlijk best wel voorspoedig, net als de moeilijke/moeizame afdaling van 900mtr in 4km die volgde totdat de derde verzorgingspost op het 35km-punt als een geschenk opdoemde. Vanaf hier was het weer “gewoon” hardlopend verder door het Pustertal naar de finish in Niederdorf, 7:19uur na de start!Er zaten nu 7 etappes en 276km op, nog 1 etappe en 33km te gaan; Sexten en de finish van de Transalpinerun zijn binnen bereik.

Zaterdag 11 september: 8e etappe
Niederdorf im Pustertal-Sexten 33,4km (↑1269mtr, ↓1123mtr) 

De laatste dag van de Transalpinerun begon natuurlijk heel aangenaam met een uurtje langer slapen, start om 8:00 uur, het vooruitzicht van slechts 33km en slechts 1 klim en de finish van de Transalpinerun, en: nog heerlijker weer!En een prachtige dag werd het!Het eerste deel van de etappe van 15km naar de eerste verzorgingspost was heel geleidelijk omhoog oplopend en liep ik opnieuw in gezelschap van Wim en Sjak, het ging heerlijk relaxed en ook heel voorspoedig. Daarna volgde de klim, bijna 1000mtr omhoog in 9km naar de “Dreizinnenhutte”. Het ging me voorspoedig af en kon gestaag doorlopen, onderwijl genietend van de geweldig omgeving in een strak blauwe lucht, met als absolute hoogtepunt, lekker en figuurlijk, bovenop de berg het zicht op de “Dreizinnen”, het bekende gezicht van de Dolomiten.

En net als gisteren bij de “Pragser Wildsee”, kwam ook hier de gedachte op; waarom verder gaan? Het is zo mooi hier, de uitzichten, het zonnetje, hier doe je het toch voor! Maar toch dus, doorgaan naar het ultieme doel; de finish van de Transalpinerun! En daar naar toe was het nog slechts 10km afdalen, de eerste helft daarvan (850mtr) vrij steil single track met weer veel keien en stenen tot aan de laatste verzorgingspost. Voor de laatste keer een gel, stukjes banaan, meloen en sinasappel, soep en water. En dan de laatste 5km, in een euforiestemming en nog steeds in de afdaling via maar weer eens een Forststrasse en het laatste stukje asfaltweg naar “das Ziel!” En wat een geweldig gevoel is dat om die laatste kms af te leggen, en het liep zo geweldig aangenaam, wat is dit dan genieten en waarom komt die finish dan uiteindelijk nog zo plotseling, nog zo vroeg; het had best nog wel wat langer mogen duren …. 4:41 uur, zo snel was nog geen enkele etappe verlopen.  

Na een jaar-lange voorbereiding en opbouw, ook terugkomend van de revalidatie van die “Fracture Maisoneuve” opgelopen in de SwissAlpineMarathon in Davos vorig jaar, heb ik de Transalpinerun voltooid, 310km in 8 etappes in 8 dagen met bijna 14000 hoogtemeters. Totaal ben ik hiervoor 51:14:24 onderweg geweest…. Na een korte rustpauze op het grasland en een douche in de sporthal ’s middags in het zonnetje op het terras bij de finish nog heerlijk nagenoten met diverse andere deelnemers en met Corinna en met Peter en Janina (team Worthsee Runners, het laatst binnen gekomen team deze dag) nog diverse biertjes en hapjes genuttigd. ’s Avonds naar de pasta-party, maar deze keer natuurlijk dus zonder briefing, maar wel met de uitreiking van de finisher-shirts en diploma’s. Daarvan ben ik nu in het bezit, en daar ben ik trots op!!

Het was mooi; de constante wisseling van omgeving, van uitzichten, van terrein, van weersomstandigheden. Het was een geweldige ervaring hoe je de ene dag uitgeput finisht en de volgende ochtend weer gewoon op gang komt in de volgende etappe en na 8 dagen eigenlijk vrij comfortabel de finish haalt. Hoe verschrikkelijk (koud, mistig, regenachtig en winderig) was het op de Birnlucke, hoe prachtig (warm, helder) was het bij de Dreizinnen. De gemoedelijkheid, de gezelligheid, de kameraadschap, de perfecte organisatie. Het zijn allemaal aspecten die de Transalpinerun 2010 voor mij tot een geweldige ervaring maakten.Doe ik het nog een keer? Zou zo maar kunnen, maar waarschijnlijk is het niet. Ik zeg altijd: “zeg nooit, nooit”. Ik heb het gedaan, de grootste uitdaging uit mijn “hardloopcarriere”, heb ervan genoten, maar er zijn nog zo veel meer mooie lopen op mijn “to do”-lijst.

Youtube:
Impressie van de 2010 Transalpinerun
1e etappe Ruhpolding-St. Ulrich am Pillersee 36,30km (↑1223mtr, ↓1034mtr)
2e etappe St. Ulrich am Pillersee-Kitzbuhel, 33,20km (↑1810mtr, ↓1907mtr)
3e etappe Kitzbuhel-Neukirchen am Grossvenediger 46,90km (↑2252mtr, ↓2130mtr)
4e etappe Neukirchen am Grossvenediger-Prettau im Ahrntal 43,90km (↑1967mtr, ↓1377mtr) 
5e etappe Prettau im Ahrntal-Sand in Taufers 34,50km (↑1813mtr, ↓2408mtr) 
6e etappe Sand in Taufers-St. Vigil 39,70km (↑1512mtr, ↓1193mtr)
7e etappe St. Vigil-Niederdorf im Pustertal 42,195km (↑1963mtr, ↓1990mtr
8e etappe Niederdorf im Pustertal-Sexten 33,4km (↑1269mtr, ↓1123mtr) 

Dit was het blog zoals ik in 2010 op mijn toenmalige weblog plaatste…
Nu, 10 jaar later kan ik dat “Doe ik het nog een keer? Zou zo maar kunnen, maar waarschijnlijk is het niet. Ik zeg altijd: “zeg nooit, nooit” actualiseren: Ja, ik heb mij laten overhalen… 😀. En eigenlijk vind ik het stiekem best leuk, en ook spannend. 2022 moet dat dan worden…..
Geen flauw idee of mijn lichaam het nog aan kan. Geen flauw idee nog waar mijn limieten nu liggen, met mijn kapotte meniscus en blessuregevoeligheid. Maar het is nog 2 jaar weg en een definitieve beslissing is dus ook nog lang niet aan de orde. Eerst maar eens kijken of ik volgend jaar de marathons Zermatt en Jungfrau aan kan, maar eerst natuurlijk nog de 22K in Arosa volgende week …..
The mountains keep calling me 😀!

Geen Jungfrau, maar wel Weisshorn….

“We” zijn inmiddels alweer een heel (soms heet) zomerseizoen verder sinds mijn laatste blog. Hoog tijd dus voor weer eens een update.Veel is er niet gebeurd in dit zo merkwaardige jaar, maar toch ook wel weer een aantal ontwikkelingen……Zo werd mijn traject “Trust the Proces” met als eindstation de Jungfrau marathon wreed verstoord. Allereerst doordat deze werd afgelast vanwege de inmiddels wel bekende reden in dit bijzondere jaar. Ten tweede omdat ik na een voorspoedige comeback met mijn kapotte meniscus, met als hoogtepunt een 25km-duurloop eind mei (een virtual run #runoninsoline) plotseling werd gedwarsboomd door allerlei andere kwetsuurtjes. Niet zo schokkend, die vervelende (rechter) kuitblessure en die irritante (linker) enkelblessure, maar wel erg frustrerend.

Het gooide me weer een aantal maanden terug in mijn ontwikkeling, waardoor de (Jungfrau) marathon niet meer haalbaar werd. De afgelasting, en daarmee samenhangend uitstel tot 2021, kwam in dat opzicht dus niet ongelukkig. Inmiddels ben ik nu alweer een maand blessurevrij en draai ik voorzichtig ook weer mijn trainingen, vooralsnog 3x per week voor gemiddeld rond de 35km. Niks bijzonders, geen intervaltrainingen, geen hoge tempo’s voorlopig, maar wel voldoende omvang met belastende trainingen om vooral de benen te testen of ze strand, duinen, stationstrappen en de Hengstenberg in Hollandse Rading aan zouden kunnen.

Weliswaar stond er dus geen Jungfrau marathon meer op het programma, maar de (Zwitserse) bergen bleven me wel roepen. Op dezelfde dag als de Jungfrau marathon stond in Arosa (Graubunden), niet ver van mijn geliefde Davos, een trailrun op het programma. De hoofdafstand, 44km, was natuurlijk niet realistisch, maar de 15K en misschien zelfs de 22K wel. En daar richtte ik mij op. Ook met de onzekerheid van reizen in deze bizarre tijd. Geen Jungfrau dus, maar wel de Weisshorn (2640mtr hoog) en Hörnli (2509mtr) over.
Ik heb er zin in en ben er ook zo aan toe. Al 2 jaar geen loopavonturen meer met m’n kapotte meniscus, het lange, oneindige traject “Trust the Proces”, een half jaar van bijna alleen maar “afstand houden en thuiswerken”. 
Nog een paar weekjes. Met nog een 1/2 marathon in de training, de virtual rememberrun2020 vanaf de begraafplaats van mijn ouders in Soest naar huis, en nog een “bergtraining” op de Amerongse Berg. Die Eenzame Eik heeft mij ook al 25 maanden niet gezien namelijk. In topvorm zal ik in Arosa zeker niet zijn, maar wel voldoende om het aan te kunnen en te durven en er natuurlijk bovenal van te genieten.
Zwitserland, Arosa. Ik kom, zusammen mit Die Frau. Heerlijk een hele week lang! Please, keep it safe 🙏!

Trust the Proces: het vervolg; “Running Alone”

Mijn laatste blogje is alweer een tijdje geleden. Dateert zelfs nog van een vorig tijdperk. Eentje van onbevangenheid en zorgeloosheid. En toch is dat nog maar een week of 7 geleden. Er is sindsdien veel veranderd. Onbevangenheid en zorgeloosheid hebben plaatsgemaakt voor besmettingsvrees van het Corona-virus, voor Social Distancing en Stay Safe at Home… 
Ik schreef in dat laatste blogje over mijn comeback met hardlopen met een kapotte meniscus over het “Trust the Proces” traject en dat ik klaar was voor mijn eerste halve marathon weer sinds nog een veel langer geleden tijdperk. Die halve marathon stond gepland op zaterdag 21 maart in Naaldwijk: de Ruitenberg Westland Halve Marathon. Ik loop namelijk altijd graag, en opvallend ook altijd goed, in het Westland en kom er altijd graag. Ooit liep ik er een PR op de hele marathon 2:39, voor het eerst onder de 3 uur, en dus dik ook!), die destijds een nationale traditie was, voordat de Rotterdam Marathon in opmars kwam.Nou ja. Het is bekend. Net als alle evenementen in de afgelopen weken, en inmiddels ook de komende weken en zelfs maanden, de Westland Halve Marathon werd afgelast.Ik liep dat weekend wel solo een halve marathon. Door de polders rondom het Uteregse. Toch een “mijlpaal” weer. Mijn knie gaf geen krimp, conditioneel had ik geen problemen hoewel ik het best wat zwaarder kreeg op het eind omdat het toch ook wel wat warmpjes was en ik (eigenlijk zoals altijd al gewend) op deze (wat ik ooit als middellang duurloopje bestempelde) geen drinken meeneem. Met een tijd binnen de 2 uur was ik uitermate tevreden. Dat ik dit weer kon!

Het klinkt misschien wat vreemd in deze nogal onwerkelijke tijd, maar in de weken daarna tot nu toe kon ik mij verder in positieve zin blijven ontwikkelen.De wekelijkse omvang kon ik blijven verhogen, net zoals de trainingsfrequentie. Ik kan nu ook 2 dagen achter elkaar lopen en dus 4x per week. En daarmee kan ik ook meer variatie aanbrengen in mijn programma, heb ik intervaltrainingen kunnen inbouwen en heb ik afgelopen vrijdag ook voor het eerst op de trails gelopen en hoogtemeters kunnen maken op de Hengstenberg in Hollandse Rading.

Meest opvallende ontwikkeling is mijn snelheid. In intervallen loop ik 1000mtrs nu binnen de 4:40/km. Niet heel erg belangrijk, maar wel heel fijn. Hoe hoger de absolute snelheid, hoe makkelijker de tempo’s op de lange duurlopen worden. 
Goede ontwikkelingen dus waar ik erg blij mee. Ik blijf vasthouden aan “Trust the Proces” en dus ook dagelijks mijn fysio-oefeningen doen. Op loopdagen is dat een verkort programma van een klein uurtje, op “niet-loopdagen” het basisprogramma van een 5-kwartier. Het maakt het mogelijk om met mijn gescheurde meniscus toch te kunnen hardlopen. Te doen wat ik zo graag doe. Gewoon lekker naar buiten. En hoe fijn is dat juist nu in deze zo onwerkelijke tijd.En toch blijft die kapotte meniscus, voor altijd. En daar moet ik mij bewust van blijven, en dus ook voor voorzichtig blijven en alert zijn op signalen. Afgelopen week had ik wat zorgen over de knie. Geen pijn, geen problemen. Maar het voelde anders en dus toch uit voorzorg m’n programma enigszins aangepast zonder daarbij direct de opbouw en progressie aan te tasten. Dat lijkt succesvol. Je leert om te gaan met “handicap” en in te spelen op signalen.

En daarmee kan ik verder. Op weg naar de Jungfrau in september, toch…. Het zou toch mooi zijn als het me gegeven zou zijn als ik daar deze hele weg kan finishen. Ik loop nog steeds voor op de projectie die ik in januari had op mijn “RoadtoJungfrau”. Het vervolg van die weg lijkt voorlopig een solo-race te zijn, run-alone. Mijn motivatie op die weg is onveranderd. Maar wat had het fijn geweest als dat met wedstrijdjes, met samenloopjes met groepsloopjes had gekund, in plaats van solo-runs en/of “virtual runs”, wel of niet gekoppeld aan goede doelen, hoe leuk ook soms.
Het is nu precies 1 jaar geleden dat mijn vorige comeback tot een pijnlijke stilstand kwam en ik dacht nooit meer te kunnen hardlopen. Het behoeft geen uitleg dat ik uitermate verheugd ben met wat ik nu kan, en het traject dat ik ben ingeslagen. 
“Trust the Proces!”

Trust the Process, Op “Weg” naar “Nieuwe Hoogten”?

Trust the Process…… Ja, ik vertrouw het proces.  Ik moet wel. Het is de enige houvast dat ik heb om op met (hard -)lopen nog iets te kunnen. Wat kunnen? Geen enkel idee wat ik nog zou kunnen. Ik heb natuurlijk die kapotte (gescheurde) meniscus. Maar het gaat nu voorspoedig en een mooi, groot doel is gesteld!
Inmiddels zijn er 9 maanden verstreken sinds ik bij Annatommie van de orthopeed definitief uitsluitsel kreeg, nadat ik eerder in het Diaconessen Ziekenhuis al de diagnose had gekregen: een second opinion en een MRI scan toonden aan: gescheurde meniscus in mijn rechter knie. Niets aan te doen, geen operatie en geen natuurlijk herstel. Dus nooit meer hardlopen? Maar de orthopeed verwees me naar de fysiotherapie met de mededeling dat hardlopen echt nog wel kon.

Of ik geloofde dat ik nog zou kunnen hardlopen? Laat ik maar voorzichtig stellen dat ik daar op z’n minst de nodige twijfels over had. Die knie voelde alles behalve vertrouwd om mee hard te lopen en mijn laatste comeback poging een paar weken eerder was uitgelopen op een dusdanig pijnlijk gebeuren dat ik niet eens meer fatsoenlijk 2 passen kon wandelen zonder te vergaan van de pijn.  Eigenlijk had ik voor mijzelf wel geaccepteerd dat hardlopen voor mij nu “geschiedenis” zou zijn, maar toch wilde ik het ook nog niet opgeven en besloot ik mij dus te melden bij de fysiotherapie bij Annatommie.

Warmingup bij de fysio voor de oefeningen

Rosa (zou later in augustus in Nevada in de woestijn het wereldrecord snelheid fietsen, 122,12 km/uur verbeteren) ging mij behandelen. Dat betekende aanvankelijk vooral knieversterkende oefeningen, later ook stabiliserende oefeningen (en wat kon ik die waterzak vervloeken….), en weer later dynamische oefeningen. Oefeningen die ik vooral ook thuis kon/moest doen. Elke dag minimaal een uur tot (momenteel) wel 1,5 uur toe. Langzaamaan verdween de pijn in de knie, werd mijn knie sterker en stabieler. Na 2 maanden mocht ik 2x een minuut op de loopband bij de fysiotherapie lopen. Onwennig. Shaky. Dat was het dan ook. Ik moest leren om weer te lopen, “anders lopen”. Ik moest ook leren te vertrouwen.
Twee weken verstreken weer alvorens ik het weer op de loopband mocht, moest, kon lopen. En het “ging”! En vervolgens ook buiten mocht lopen, zelfstandig. En dat ging. 4×1 minuut sjokken met wandelpauzes werd langzaamaan steeds iets verder uitgebouwd. Een overwinning voelde dat. En elk stapje verder voelde weer als een overwinning. 6×2 minuten, 5x 3 minuten 5×4 minuten, 4x5minuten…, steeds iets verder, iets langer. Ik kon weer een rondje Fort de Klop lopen, ik kon weer een rondje Oud Zuilen lopen, ik kon weer dat mooie rondje (kleine plas) Maarssenveen lopen. Langzaamaan begon ik er zelf ook in te geloven. De vervangende fysiotherapeute Keyleigh had mij al eens toevertrouwd dat ik echt nog wel eens een marathon zou kunnen lopen, dat ik zelfs bergen op-en-af zou kunnen lopen. Zou het…… ik, als bijna 60-jarige met een kapotte meniscus…. zou het?

Op het strand in Gran Canaria

Vanaf oktober 2019 draai ik nu zonder directe begeleiding. Doe ik trouw (nagenoeg) elke dag m’n oefeningen. “Trust the Proces”. Ik ben er in gaan geloven, maar moet dat proces ook echt respecteren, ook op vakantie op de Gran Canaria. Wel die oefeningen blijven doen. Doe je ze niet, en loop je alleen maar een paar keer over het strand te sjokken, krijg je een terugslag. Overigens is er geen enkele garantie dat “Het Proces” tot succes leidt. Die gescheurde meniscus is er natuurlijk altijd nog en gaat nooit weg. Het noodzaakt je tot voorzichtigheid. Het spontane zoals voorheen is daardoor natuurlijk weg. Ik kan nu niet meer “zo maar eens een eind gaan lopen omdat het mooi weer is en ik er zin in heb”. En daarnaast moeten ook mijn kuitspieren en mijn hamstrings weer wennen aan het (anders) lopen. Het leidde de afgelopen periode rondom de kerst en in januari tot wat irritatie in mijn kuit en in mijn hamstring. En dat is best frustrerend als je geen last heb van die “gehandicapte” knie, dat er nu ineens andere aspecten tegenwerken.
Inmiddels is dat nu hopelijk ook voorbij. Sinds enige tijd loop ik dan ook met compressietubes van Herzog en zijn die irritaties in kuit en in hamstring weg. Ik heb nooit zo veel geloofd in compressie, maar het lijkt er nu toch op dat het mij wel helpt. 
Inmiddels lijk ik dan ook toch eindelijk, sinds het wegtrekken van die kuit- en hamstringproblemen, de consistency in mijn activiteiten te vinden en kan ik daarmee de frequentie van 3x per week vasthouden en tzt naar 4x per week uitbouwen, maar vooral ook omvang te kunnen maken. Daarmee loop ik nu iets achter, terwijl ik juist met lengte (18km) iets voor loop en in tempo (inmiddels onder de 6:00/km) inmiddels ruim voor loop op de projectie. En alleen met frequentie en omvang kan je uiteindelijk ook de afstand verlengen en tempo verhogen, alhoewel dat laatste natuurlijk geen prioriteit heeft.

Lichtjesloop Amsterdam met Linda “Lightning” Voets

In oktober nam ik ook voor het eerst sinds de Silvretttarun 15 maanden eerder, weer eens deel aan een evenement: In mijn eigen stadsie Utereg liep ik de Malibaanloop, waaraan ik al zo vaak had deelgenomen en sterke 10km-races had gelopen en zelfs ooit mijn PR op de mile had gelopen (4:31). Nu liep ik er de prestatieloop over 6km en dat was mijn langste afstand ooit. In december nam ik deel aan de Panboscross en verlengde mijn langste afstand tot 9km. Later in december liep ik in groepsverband onder leiding van Linda “Lightning” Voets de Lichtjesloop in Amsterdam. Zo fijn om eindelijk weer eens in gezelschap te kunnen meedoen! Op 12 januari liep ik de Kwart Marathon van Egmond. Deze had ik heel ambitieus in september, toen mijn comeback nog maar erg pril en onzeker was, al als doel gesteld om samen met KNBSB-collegaatje Harumi te lopen. Ik als doel om vooral het Project “Trust the Proces” te blijven volhouden en Harumi om vooral als inspiratie om het hardlopen weer een serieus op te pakken. Voor mij werd het een prachtige ervaring. Probleemloos en sterk gelopen op het strand met stormkracht tegen en daarna ook een behoorlijk vlotte terugweg door de duinen naar de finish.

Dat gaaf mij ook het vertrouwen om in te stappen in de Jungfrau-groep toen La Coach Laetitia “Ik begin Vandaag(aanrader voor als je wil beginnen met hardlopen!) mij daarvoor benaderde. JA, ik heb mij aangemeld voor de Jungfrau marathon, op 12 september! Steeds meer begin ik te geloven in het Project “Trust the Proces” en in de woorden die Kayleigh sprak, zoals eerder gememoreerd: “Jij kan nog hardlopen, jij kan nog marathons lopen, jij kan bergen op- en aflopen”. Het grote doel staat dus voor 2020. Het moet mijn 111e marathon worden (26 maanden na mijn 110e).
De eerstvolgende stap nu is een 1/2 marathon. Die staat gepland. Eerder dan vooraf geprojecteerd. Een memorabele, en daarmee bedoel ik niet direct vanwege mijn comeback nu, maar vanwege mijn eerdere loophistorie aldaar. Iemand enig idee welke dat is, waar en wanneer? Ik kijk er naar vooruit en heb er zin in!