Davos, Mountains are calling me back, again

Eind juli. Davos. 
Net als vorig jaar, maak ik ook dit jaar weer mijn opwachting in deze prachtige Zwitserse Bergstad voor nieuwe bergavonturen. Was dat vorig jaar voor die uiterst memorabele en emotionele comeback na 3 jaar blessureleed en revalidatie (lees hier), maar wel met een geweldig goede voorbereiding, maar wordt dat dit jaar met een heel korte en gebrekkige voorbereiding. Maar toch met voldoende zelfvertrouwen om dit avontuur ook nu weer goed tot een goed en mooi einde te brengen.

Na een geforceerde opstart eind mei, een prima 252kms in juni heb ik de afgelopen weken kunnen opschalen in de lengte van de duurloop-afstanden. In 20 dagen tijd drie keer een 30km-plus afstand en daartussen ook nog een halve marathon op tempo in Apeldoorn bij de Midzomermarathon. En dat voelt allemaal best goed, zonder symptomen van blessures waar ik het hele voorjaar zo mee heb lopen tobben.

zaterdag 2 juli: Apeldoorn, Midzomermarathon, 21,1kms-1:52:12. In oud AV Ron Clarke wedstrijdshirt

Helaas is de tijd tekort geweest om zoals ik dat altijd graag doe voldoende specifiek op hoogtemeters te kunnen trainen, maar door de lange afstanden voel ik mij toch sterk genoeg om het avontuur in de Hoogalpen aan te durven. Mijn hoogtemeters bleven nu beperkt tot een aantal keren “bruggie-op-bruggie-af” op de Demkabrug over het Amsterdamrijnkanaal nabij mijn huis, maar toch ook nog op 10 juli die Utrechtse Heuvelrug Trail (31,6kms-306hm) en die ene “mountaintrailruntraining” op de Amerongse Berg (13,7kms-323hm) afgelopen vrijdag, 8 dagen voor Davos.

Op zaterdag 2 juli liep ik in Apeldoorn de 1/2 marathon bij de Midzomermarathon, welke overigens eveneens alleshalve vlak is met 164 hoogtemeters, op tempo in 1:52. Het blijft toch altijd mooi om daar te lopen, ook in de vroege avonduurtjes.
Afgelopen weekend liep ik dan mijn bijna jaarlijkse, traditionele ruim 33kms lange strandloop van Zandvoort naar Scheveningen: duinen links, zee rechts, windje achter, zo’n voor en soms door de branding en de muien. Geslaagde laatste serieuze test dus 

Maandagochtend vlieg ik naar Zürich (als Schiphol en KLM meewerken) om vandaaruit per trein nog zo’n 2 uur door te reizen naar Davos. Daar heb ik dan de rest van de week om te acclimatiseren en een aantal bergwandelingen te doen. Hopelijk is het daar wel goed weer voor, want de voorspellingen zijn nogal wisselvallend.
Op zaterdag loop ik dan de marathon, niet meer door Swiss Alpine georganiseerd, maar door X-trails hoewel er aan de opzet en de parcoursen (gelukkig) niet is gesleuteld.
Het wordt dan mijn 5e keer dat ik in Davos loop:
In 2008 mijn kennismaking met berglopen (21kms), in 2009 en 2021 de marathon en in 2012 de ultra (78kms).
Mijn loopgeschiedenis in Davos schreef ik al eerder over, klik hier:

Een half jaar verder in 2022…., en weer word Davos het eerstvolgende doel!

Sinds mijn laatste blog, toch alweer een half jaar geleden, is er op hardloopgebied weinig te melden. Of het moet een aaneenschakeling van steeds wisselende blessures zijn.
Liep januari aanvankelijk nog heel voorspoedig met ruim 200 trainingskilometers, maar moest ik op de 31e van die eerste maand toch verstek laten gaan voor mijn allereerste geplande 30km-duurloop van 2022 vanwege een opspelende linker hamstring.
Toch kwam ik ook in februari nog met een aangepast programma op ruim 200km, maar moest ik begin maart weer op rust vanwege mijn rechter knie (die kapotte meniscus dus weer).
Een korte opleving daarna werd weer opgevolgd door een (linker) kuit-blessure, die mij in april een drietal weken op non-actief hield. Opnieuw volgde een korte oplevering en weer het volgende mankement, een pijnlijke rechter heup.
Mijn fysiotherapeut, beter bekend als TerrorJaap die ook in 2009 mij na mijn Fractuur Maisoneuve in de revalidatie terug begeleide tot zo’n 100 marathons in de volgende 8 jaar en tussentijds mij nog wel vaker weer “op de been bracht”, flikte dat ook nu weer. Pijniging door dryneedling en manuele massage leverde ook nu weer resultaat op.
De afgelopen 6 weken, vanaf eind mei tot eind juni, heb ik weer bijna mijn hele reguliere programma kunnen trainen, draaide ik in 42 dagen 35 trainingen en zo’n 350 kms bij elkaar en voelt het allemaal wel weer oke nu. De totalen voor de maand juni (inclusief een week relax-vakantie in heet ☀️🔥☀️🔥 Corfoe, Griekenland) zijn 250kms in 25 dagen.

Stukje trailen op Corfoe, nabij Agios Markos

Op dit moment heb ik in mijn programma de frequentie en inhoud weer terug, maar mis ik uiteraard nog enigszins omvang en lengte, en ritme en snelheid. Dat laatste aspect is op dit moment van minder belang (geen wedstrijden op snelheid op mijn programma voorlopig), maar die andere aspecten heb ik volop vertrouwen in voor de komende weken.
Weken waarin ik dan toch eindelijk kan gaan voorbereiden op die volgende marathon (mijn 113e officiele). En ja, bijna natuurlijk inmiddels, ga ik daarvoor naar mijn favoriete playgrounds: de ⛰️⛰️⛰️ Alpen, Zwitserland, Davos (sommigen noemen het inmiddels mijn 2e thuis) op 30-juli. Het wordt mijn 5e keer daar, niet zoals eigenlijk eerder bedoeld na mijn comeback in de marathon vorig jaar, voor mijn 2e ultraloop in Davos, maar voor mijn 3e marathon dus.
Nog 1 maand te gaan dus. In de tussentijd loop ik eerst nog een aantal evenementen, allereerst de Midzomer(1/2)marathon in Apeldoorn op 2-juli, en verder nog een aantal 30km+-duurlopen en heuveltrainingen. Ik heb er weer zin in, en weer vertrouwen in. “Keep on Runnin”…..

Traning Hollanse Rading

Terugblik 2021…. het jaaroverzicht: Mooier kon het niet

Als iemand had voorspeld dat ik in 2021…….
* 2670 kms zou lopen in 244 dagen
* de Swiss Alpine Marathon en de Jungfraumarathon zou voltooien
* een heel vlotte halve marathon ook in Zwitserland zou lopen
* 3x een 10km-wedstrijd voluit zou lopen
* het NK-cross zou lopen
* diverse langere (+- 30km) trails zou kunnen lopen
* volwaardige trainingsprogramma’s zou kunnen lopen
………. dan had die iemand voor een ongelooflijke aards-optimist beschouwd  en er direct voor getekend.

Swiss Alpine Marathon, Davos 6:21:34, Scalettapass

En dus ben ik best blij met het afgelopen jaar.
Mijn comeback van een meniscus-blessure op de marathon in de finale van een 2-jaar durend traject “trust the proces” in mei/juni kwam er niet vanwege de corona-maatregelen en werd uitgesteld tot 25 juli. En mooier kon het toen natuurlijk ook niet in mijn eigen favoriete Davos in de SwissAlpineMarathon, waar ik al zoveel had meegemaakt. Zelfs de bijna continue neervallende regen die dag maakte het eigenlijk nog mooier. Hoe emotioneel, hoe mooi, hoe geweldig was de passage op de Scalettapass. Hoe prachtig was het om daar in die Hoogalpen nu wel gewoon hardlopend te vertoeven op weg naar de Sertigpass, het hoogste punt van de race. En hoe makkelijk en vlot ik vervolgens weer afdaalde terug naar Davos om na 6:21 te finishen. Het absolute hoogtepunt, letterlijk en figuurlijk, van het loopjaar 2021 en een absoluut onevenaarbare bekroning van al die tijd die ik in het traject “trust the proces” hen gestoken (lees verslag hier).
Zes weken later was Zwitserland opnieuw het domein van loopavonturen (lees verslag hier).
Eerst in Sarnen een 1/2 marathon; de Switzerland Marathon Light op een heerlijke warme zondag. Op verharde weg, nagenoeg vlak (voor Zwitserse begrippen dan wel) om de Sarnersee heen, in een prachtig omgeving. Te vlot gestart en daarna steeds iets doorversneld zo soepel liep het die dag. Finish in 1:48. zonder noemenswaardige inspanning. Wat geweldig was dit. 
6 dagen later volgde dan de Jungfraumarathon, 1 jaar later. Ook nu weer geweldig mooi weer (zoals die hele 11-daagse vakantie in Zwitserland) en een heerlijke race vanaf Interlaken tot Lauterbrunnen heel langzaam oplopend en vanaf de “Muur van Wengen” steil omhoog naar de (aangepaste) finish nabij de Eigergletscher. Dat ik binnen de 6 uur zou finishen had ik nooit kunnen vermoeden, maar het geldt voorlopig wel als mijn Masters M-60 PR…..
Ja, wat heb ik ongelooflijk genoten van mijn Zwitserse avonturen. Wat ben ik ook blij dat ik dit toch weer kon. 2,5 jaar geleden nooit voor mogelijk meer gehouden.

Jungfrau-marathon: 5:49:01

Net als eigenlijk volwaardige trainingsprogramma’s kunnen lopen, compleet met (intensieve en extensieve) intervaltrainingen, duurlopen zowel lang als kort, zowel op de weg als op de trails, de heuveltrainingen. Alles kon ik weer aan.Zo leek het tenminste. Dus ook 10km-wedstrijden. Toevallig 3x en allemaal in Utrecht, resulterend in een 60+ PR van 43:52 op de Maliebaanloop. En het NKcross in Tilburg bij de Warandeloop.

Toch liepen de laatste 2 maanden niet meer zo voorspoedig. M’n enkel raakte in de stress in de 10km race bij de “Run and Roast” op 31 oktober en vervolgens raakte m’n knie toch ook weer gevoelig en instabiel. Dat laatste gebeurde dit jaar wel vaker (februari, augustus), het gevolg van die kapotte meniscus en daar moet ik mee leven en heb ik mee leren omgaan. Blijft voor altijd een onzekerheid helaas, maar tot dusver gelukkig steeds herstellend met een rustfase.
De 2670kms dit jaar is een prachtig resultaat, de helft meer dan vorige jaar (mijn 1e hele comeback-jaar), maar had dus eigenlijk nog een stukje hoger kunnen zijn.
Toch teken ik natuurlijk ook in 2022 voor de prestaties van 2021 en uiteraard ook weer voor overeenkomstige mooie avonturen. Daar ga ik dus voor!

De afgelopen maanden, de komende periode: Waarheen de weg ook leidt….

Na het geweldig mooie zomerseizoen met die prachtige hoogtepunten in de Zwitserse Alpen 🏞️, verdween even de “emergency” uit m’n hardloopprogramma zonder een nieuw doel. Helemaal niet erg natuurlijk, zelfs wel gewenst eigenlijk. De 2-jaar lange strijd in mijn comeback met een kwetsbare blessure, een scheur in m’n rechter meniscus, had best wat gevergd. Niet alleen fysiek, maar zeker ook mentaal. Elke dag steevast die fysio-oefeningen vraagt best wel wat van je discipline.
Maar natuurlijk kan ik ook niet zonder hardlopen, en moet je toch ook wel in conditie, in vorm blijven om ook in het volgende jaar weer mooie avonturen te kunnen gaan beleven. Ook al staat er nog niets concreet in de planning, ondanks dat ik al best veel opties, ideeën heb waaruit ik kan kiezen. Benieuwd of iemand dat kan raden …..
En dus ging ik na thuiskomst uit Interlaken, na de Jungfraumarathon, me toeleggen op wedstrijdlopen. Benieuwd hoe ver, hoe snel ik ook dat nog zou kunnen. In juli had ik bij de Zomeravondcup in Utrecht ook langs de Vecht de 10km gelopen in 45:23, dus wat zou ik nu kunnen met een maandje specifiek trainen? Dus werd oktober de maand van kort+snel. En wat zou ik daarna kunnen in het cross-seizoen, dat daarna dan langzaamaan weer zou overgaan in de langere trails, langere afstanden. 
Oktober werd dus vooral kort en snel trainen, met 2x een testloopje (2mile=3200mtr in 13:20 =4:09/km en 5km in 21:244:14/km) gevolgd door 2x een echte “thuis-“wedstrijd over 10km.

Zondag 17-oktober; Utrecht-Maliebaanloop 10km

Zondag 17 oktober; Utrecht, Maliebaanloop 10km-43:52

De Maliebaan is, in elk geval voor mij als Utrechter, de allermooiste laan in Nederland en jaarlijks wordt hier de Maliebaanloop georganiseerd. In 2021 werd het mijn 20e deelname. De vorige editie, in 2019, maakte ik hier mijn allereerste optreden in de comeback van mijn meniscus-blessure in een 6km-prestatieloopje wat destijds een glorieus hoogtepunt was. Mijn “parcoursrecord” in de 10km-wedstrijd noteerde ik in 1987 met een tijd van 32:37, maar een nog hogere topsnelheid behaalde ik in 1985 toen ik de 1-mile race (die in de jaren ’80 nog bestond en veel toplopers trok) afraffelde in een tijd van 4:33 (een gemiddelde van 2:50/km).Enfin, genoeg geschiedenis. Nu 2021. Duidelijk dus dat er op het rechte, vlakke asfalt van de Maliebaan snelle tijden mogelijk zijn.En dat was ook nu mijn uitgangspunt. Wat zou ik nu nog kunnen?
Jammer was het daarom, dat nu op de hobbelige, bestraatte parallelweg de ene richting (Singel/Lepelenburg) opgelopen werd met frisse tegenwind (letterlijk dus), i.p.v. beide richtingen op de geasfalteerde hoofdrijbaan. Toch het gevoel dat dit me elke keer iets meer energie kostte en ik niet helemaal mijn topsnelheid behaalde. Daartegen voelde het de andere kant op, richting Biltstraat steeds weer alsof je zonder weerstand het asfalt overzweeft.Ook jammer was het dat de wedstrijd in de breedte niet zo sterk bezet was en ik daardoor eigenlijk al die 10km een solorace moest lopen en dus geen andere loper of groepje had om me aan op te trekken.
Ik liep wel een heel sterke en vlakke constante race, 6x heen-en-weer over de Maliebaan en finishte als 49e (van 52 wedstrijdlopers) in 43:52. Het is mijn snelste 10km-tijd sinds 2012, maar daarbij moet natuurlijk nog wel opgemerkt dat ik van 2013 tot 2017 helemaal geen 10-km wedstrijden liep, en daarna dus te maken kreeg met m’n meniscus-blessure. Eigenlijk had ik stiekem een iets snellere tijd gehoopt (lage 43-er), maar ben ik toch wel tevreden mee.

Zondag 31-oktober; Utrecht-Run and Roast 10km

Run & Roast; Een heel nieuw sfeervol evenement rondom een van mijn favoriete hangout-plekjes; Fort de Klop en op mijn eigen trainingsgrond. Jammer alleen de troosteloze weersomstandigheden, waarbij het continue regende 🌧️.
Waarschijnlijk was het ook die regen dat ik geen moment die urgentie kon vinden om de prestatie van 2 weken eerder op de Maliebaan te verbeteren of zelfs maar te benaderen. Misschien ook een beetje overmoedig bijna vooraan van start gegaan, maar mijn benen hadden niet de snelheid vandaag, ondanks de maximale inzet. Gelukkig kon ik deze keer wel in een mooi groepje lopen, maar met een eindtijd van 45:09 kon ik niet echt tevreden zijn. En zeker ook niet met dit onzalige gevoel rondom m’n rechter enkel waarmee ik laatste paar kms aflegde.
Wel een heel leuk en sfeervol evenement, diverse bekenden ook weer gezien en gesproken (helemaal leuk natuurlijk in deze bijzondere tijden) en zeker voor herhaling vatbaar en natuurlijk helemaal als dat in mijn achtertuin plaats vind….

Zondag 31-13 november: Hilversum-Maple Leaf Cross

De traditionele Maple Leaf Cross, een der alleroudsten in Nederland, en zeker ook een van mijn favorieten. In mijn carrière 7x eerder aan deelgenomen, waarvan vorig jaar de virtuele versie; helemaal solo, maar wel op het originele parcours.
Helaas dit jaar een DNS (did not start).
Dat onzalige gevoel rondom mijn rechter enkel bleef me na de Run and Roast namelijk dwars zitten, zodanig dat ik Maple Leaf cross moest afzeggen. Geen ernstige blessure welke mij wel eens vaker teisterde. 
Het duurde nu echter wel wat langer en daarom besloot ik mijn fysiotherapeut “TerrorJaap” maar weer te raadplegen. Hij kent me en weet me altijd weer “op de been te krijgen”, meest noemenswaardig natuurlijk gedurende die revalidatie van mijn “Fractuur Maissoneuve” in 2009 (gebroken kuitbeen+enkelfractuur). Jaap gaf mij ook groen licht om toch te starten in de NK Cross tijdens de Warandeloop.

Zaterdag 27 november: Tilburg-Warandeloop, NK Cross

Zaterdag 27 november, Tilburg, Warandecross 7,5km-36:37

Ondanks de mislukte voorbereiding in de laatste weken, dus toch een start in de Warandeloop bij het NK cross. 1x eerder in mijn carriere ging ik van start in de Warandeloop: in 1999 liep ik de 7,8km in 31:17. Gelukkig kon deze loop nu wel doorgaan ondanks de beperkingen vanwege de Corona-crisis, want het zou toch een beetje het hoogtepunt van mijn “offseason” moeten zijn. Weliswaar op vertoon van de Coronacheck-App, en helaas zonder publiek op het afgesloten terrein. Voordeel van deze loop is natuurlijk al die aparte starts op zaterdag/zondag voor alle categorieën, waardoor het dus nooit te druk was op de locatie.Ander voordeel op deze dag was dat het droog was in Tilburg (in elk geval tot ruimschoots na de loop), terwijl het thuis in Utrecht de hele dag regende. Daardoor was het parcours, bestaande uit 4 ronden van 1875mtr) ook vrij goed te belopen en was het slechts een paar meter “modder- en/of plassenstampen”. Om het parcours toch nog iets zwaarder te maken trakteerde de organisatie ons op een “parcours hippique”…. drie boomstammen achter elkaar waar we dus als een paard 🐎 overheen moesten (springen). Uiteraard verder wat scherp bochtenwerk, korte klimmetjes en een stuk nat grasland en wat rechte stukken waar je prima gas kon geven en herstellen van al het andere “ongemak” onderweg.Om aan een NK te kunnen deelnemen moet je beschikken over een licentie van de Atletiekunie, en dan weet je ook dat er geen “recreatieve” lopers deelnemen. Ik startte om 13:50 uur met nog 59 andere mannen in de categorieën M50+. Enige illusie had ik natuurlijk niet. Er zijn zoveel heel snelle masters, dat ik er wel rekende op een “achterhoedegevecht”! Maar uiteraard wel met de instelling om er maximaal, voluit in te vliegen, tenslotte is het een NK. En dat was precies wat ik deed en hoe de wedstrijd zich ontwikkelde. Vanuit die achterhoede wist ik in de slotfase toch nog een paar andere masters te passeren en mijzelf nog wel een klein beetje naar “voren” te werken en zodoende als 52e te eindigen, als 9e in mijn leeftijdsgroep M60+.
Prachtige wedstrijd en best tevreden over mijn prestatie.

Het was overigens in mijn nu bijna 40-jaar lange carrière, toch pas mijn 6e deelname ooit aan een NK, voor zover ik kan nagaan. (misschien ooit nog wel eens een 10km op de weg?).3x eerder liep ik een NK cross: 1986 Amsterdam, 2009 Gilze-Rijen en 2010 Nijverdal. Mogelijk dat ik bij het NK-cross in maart 2022 opnieuw naar Nijverdal afreis, maar dat is nog even afwachten in het totaalprogramma zoals ik dat dan afwerk.1x liep ik een NK 10.000mtr op de baan (1985, Helmond, PR 31:44) en 1x liep ik een NK 25km op de weg (1987 Winschoten, PR 1:26:53)

De komende periode: Waarheen de weg ook leidt….

En nu zijn we in december aangekomen. M’n enkel lijkt zich langzaamaan te herstellen zodat ik volgens de planning weer in de opbouw kan naar de langere (trail-)afstanden hoewel door de corona-maatregelen de cross-wedstrijden (Grote Boscross Amsterdam en Sylvestercross Soest) zijn weggevallen, hoewel ik de Sylvestercross mogelijk, net als vorig jaar, toch nog virtueel solo zal lopen op het originele parcours in de Soester Duinen. Verder kan ik me dus kan gaan richten op de voorbereiding naar mooie (berg/marathon-)avonturen in het volgende jaar.
Waar deze avonturen zich gaan afspelen, is op dit moment nog volledig onduidelijk. Ik heb daar wel (te veel) ideeën over, maar er staat nog bijna helemaal niets vast in de planning. #TheRoadtothestillUnknown dus…….
Of kan iemand dit toch raden, of heeft iemand hier suggesties voor?
Het enige dat op dit moment zeker lijkt, is dat ik mijn eerstvolgende marathon op mijn verjaardag (10 april) ga lopen. Waar dat zal plaatsvinden, weet ik nu nog niet. Dat hangt mede af van de reismogelijkheden.
En dat de start naar nieuwe bergavonturen opnieuw symbolisch zal plaats vinden tijdens de Puinduinrun in de Haagse Alpen op zondag 16-januari. Precies zoals de Puinduinrun in het verleden al vaker de symbolische start was van berglopen: in 2018 voorafgaande aan de Silvrettarun3000 in Ischgl en in 2021 voorafgaande aan de 78K bij de SwissAlpineMarathon in Davos. Zoals het er nu uitziet gaat de Puinduinrun door, wel met gelimiteerd deelnemersveld, zonder publiek en coronacheck.
Ik heb er zin oan……

Nieuwe Hardloopavonturen in Zwitserland om een meer heen en een berg op… Sarnersee & Jungfrau

Een jaar later dan oorspronkelijk gepland.
Een jaar langer van voorbereiding. Een goede voorbereiding, behalve dan in de laatste weken voorafgaand, toen ik toch uit voorzorg een 10-dagen rustpauze inlaste omdat ik mijn knie niet vertrouwde en uiteraard geen risico wilde nemen.
De Jungfraumarathon volbracht.
Uitgesteld, en in aangepaste vorm, zoals zo veel evenementen vanwege Corona.
Uiteindelijk dus ook niet mijn marathon comeback. Deze vond inmiddels alweer 7 weken eerder plaats in mijn favoriete Swiss Alpine Marathon in Davos. Maar wel heel lang naar vooruit gekeken. De Jungfrau marathon, de 6 dagen eerder geplande Switzerlandmarathonlight (21,1km) en het Zwitserland reisje met bezoeken aan Luzern, Zurich, Interlaken en ook nog het bijwonen van een ijshockey wedstrijd in de Zwitserse profcompetitie en de finale van het Diamond League atletiek seizoen. Mooie evenementen die laatste twee in Zürich en daarvan ook echt genoten, gedurende een 11-daagse vakantie in Zwitserland, samen met lieve vrouwtje, die ook nog voor een aantal foto’s zorgde in dit blog.

Maar in dit blog natuurlijk vooral de aandacht voor het hardlopen….Allereerst het eerste weekend, op zondag 5-september, de Switzerland Marathon Light, een vlakke halve marathon op asfalt rondom de Sarnersee. “Vlak” natuurlijk volgens Zwitserse begrippen, want hier valt ook de Erasmusbrug in het niets. De loop diende tevens als Zwitsers Kampioenschap en de start vond plaats in drie waves. Ik startte om 9:05 uur in de 2e golf, toen de temperatuur al snel opliep in de stralende zon ☀️ aan de blauwe hemel. Vanuit Luzern, op 20 treinminuutjes gelegen, reisde ik er op zondag-ochtend vroeg samen met m’n vrouw Josie, als fan en toeverlaat ❤️, naar toe.

Wat een prachtige loop en wat een heerlijke sfeer! Genoten van de omgeving, de natuur, de vele verschillende soorten orkesten onderweg, met troms, longhorns, koeienbellen, doedelzakken, accordeons, het enthousiaste publiek, elke km aangeduid door personen die ook met koeienbel stonden te zwaaien.
Uitstekend georganiseerd, een aanrader.
Ik had me voorgenomen ontspannen te lopen en “go with the flow”. Dat ging inderdaad vanzelf, maar toch schrok ik wel enigszins van het tempo in het begin (km-tijden onder de 5:20/km), tenslotte had ik al jaren lang niet meer verder dan 10km op een hoog tempo gelopen (10 dagen tevoren dus bij de Zomeravondcup in Utrecht) en moest ik hier een kleine 2 uur tempo doortrekken, maar het was zoals het was. Dan maar op naar de 1:50 is ook prima, 6 dagen voor de Jungfraumarathon. Als ik er maar voor waakte niets te forceren. Maar ach het liep allemaal vanzelf, en ….. steeds iets vlotter …. Dat voelde best wel gaaf, na alle ellende de afgelopen paar jaar. De laatste paar kms gingen zelfs binnen de 5:00/km. Dat geeft dan wel kick als je terug loopt het dorp in naar de finish op de atletiekbaan.
En daar finishte ik dan na 1:48:06. Zonder problemen en soepel naar een PR 60+…. (Uiteraard 😃). En een paar finish-biertjes (alcoholvrij), dat is een soort van gebruikelijk in Zwitserland, en Duitsland ook wel. Een medaille en weer een finisher-shirt rijker!
Dat is fijn nagenieten na de finish in het heerlijke, warme zonnetje!

Sarnen >> SWITZERLAND MARATHON light, tussentijden (elke 5km-split dus steeds iets sneller!:
5km-26:15
10km-52:03 (25:48)
15km-1:17:38 (25:35)
20km-1:42:44 (25:03)
1/2 marathon 21,1km >> 1:48:06

Highlight-video van de Switzerland marathon Light; klik hier

 

Het tweede weekend, zaterdag 11-september
De Jungfraumarathon…., eindelijk dan.
Het werd een succes voor mij. Startend, voor mij eens niet al te vroeg, in de 7e van 8 startgolven om 10:15 uur (elk half uur ging een golf met 500 lopers van start). Kon ik tenminste rustig en uitgebreid ontbijten nog in het hotel. Wel werd het al snel flink warm. Zaak om goed te drinken, en had daarvoor m’n racevest met bidons aangetrokken, maar vooral ook bij elke drankpost onderweg. Gelukkig waren deze talrijk aanwezig en voorzien van sportdrank (voor mij niet van belang) maar ook van water, cola en bouillon welke ik wel gretig tot mij nam.

De route was vanwege corona ook aangepast met start op het vliegveld van Interlaken, op 573mtr hoogte en op slechts een kwartiertje lopen van ons hotel in Wilderswil. Na het inchecken met het persoonlijke startbewijs, de QR-code en ID (“Corona-proof”(precies zoals een week eerder ook in Sarnen bij de Switzerlandmarathonlight), het ophalen van het startnummer, omkleden kon ik mij naar de startbaan (het is een vliegveld) begeven voor de start. “The final countdown” klinkt uit de geluidsboxen, gevolgd door Zwitserse volkslied en dan ook het startschot. Ik mag!!!!
Vanaf de start liep het eerst langs de Brienzersee en terug via Wilderswill langs ons hotel, vlak na het 10km-punt. Verder langs de bergstroom Lütschine naar Lauterbrunnen en langs een aantal watervallen en daarna aan de overkant van de Lütschine weer terug tot in Lauterbrunnen nabij het 26km. Tot dat moment hadden we slechts 300 hoogtemeters gewonnen en was het vooral lekker vlot doorlopen en ook volop genieten van de prachtige natuur en omgeving waarin we liepen.


Maar nu begon het klimmen pas echt met de “Muur van Wengen”, opnieuw ruim 300 hoogtemeters, maar nu binnen 2km….. Met elke 250mtr een vlag met de km+250mtr-aanduiding (bijvoorbeeld: 27km-750mtr). Zo lang je normaal over een vlakke km doet, lijkt het nu 250mtr. Niet misselijk! Toch kon ik best flink blijven doorstappen (hardlopen is het hier te steil voor) en haalde ik flink wat anderen deelnemers in terwijl deze 2km me toch 26 minuten kostte……
Wel kreeg ik wat last van zowel m’n rechter kuit als rechter hamstring. Pijn deed het niet, maar gevoelig was het wel en het noodzaakte me tot wat meer voorzichtigheid. Uiteraard wel gewoon doorgaan, in sukkeldrafje waar het parcours dat toeliet, en verder gewoon doorstappen met prachtige uitzichten op de met sneeuw bedekte bekende 4000mtr-bergen Eiger, Mönch en Jungfrau.
Dat liep allemaal best voorspoedig tot de laatste 3-4km, toen bij Wixi de parcourswijziging naar de nieuwe finish-locatie, ons een steil, vrij smal pad omhoog vol met stenen, keien en boomwortels voorschotelde. Dat hakte er wel  flink in met een dikke 400 hoogtemeters nog terwijl de warme zon inmiddels had plaats gemaakt voor een kil windje en wat miezer. Nu werd het even (4km in een uurtje) trailen….
Leuk natuurlijk als je daarop voorbereid bent, maar na 38km marathon zonder trailschoenen (bewuste keuze natuurlijk rondreizend door Zwitserland met zo min mogelijk bagage en bijna alleen goed begaanbare wegen/paden) best een lastige (zeg maar zware) opgave. Zelfs het laatste stukje naar de finish, op 2335mtr hoogte, nabij de Eigergletscher liep nog gemeen omhoog waardoor finishen slechts in een heel moeizaam sukkeldrafje mogelijk was.
Ik bereikte de finish uiteindelijk na 5:51:19. Prima, ik had 6 uur in gedachten.
Ook nu na de finish eerst de medaille omgehangen gekregen, het warmhoud-folie om me heen gekregen en een biertje en wat hapjes opgehaald en vervolgens het finishershirt.
Vervolgens binnen in de hal even een plekje opgezocht om te zitten, om bij te komen en om te kleden.
Toen kwamen ook al de eerste reacties binnen via Strava. Het werd me even te emotioneel. Toen realiseerde ik me pas dat ik hier een traject had beëindigd, dat 2 jaar eerder ingezet werd.
Met de kabelbaan “Eiger Express” werden we terug gebracht naar Grindelwald, zo’n 1400meter lager en vandaar wachtte nog een treinrit terug met de “Berner Oberland Bahn” verder terug naar Wilderswill, waar m’n lieffie me op de Bahnhof weer opwachtte.
Weer een onvergetelijk bergavontuur rijker! Wat is dat toch fantastisch mooi! Zo blij dat ik dit toch allemaal weer kan!

Finish Jungfrau-marathon

Het begon 20 maanden als een uitdaging in mijn traject Trust the Proces, toen ik na m’n revalidatie met een kapotte meniscus nog maar net de kwartmarathon in Egmond aan kon. Geinspireerd door La Coach Laetitia destijds die met een (beginners-)groepje er naartoe zou gaan en mij toen ook mee vroeg. Vorig jaar werd de Jungfraumarathon niet gehouden vanwege de inmiddels welbekende redenen, en uitgesteld tot dit jaar. Voor mij liep het traject daarna anders. Als vervanging voor de Jungfrau-marathon liep ik vorig jaar toen wel de Arosa Trailrun. Dat werd toen een geweldig succes, en achteraf moet ik wellicht erkennen dat het uitstel van de Jungfraumarathon mij wel goed uitkwam omdat mijn revalidatie wellicht toch nog niet genoeg gevorderd was. En toch had ik natuurlijk toen wel gelopen als-ie doorgegaan was…..
Een marathon heb ik inmiddels wel al gedaan 7 weken geleden in Davos, maar een bergmarathon finishen bergop zoals nu in de Jungfrau-marathonhad ik nog nooit gedaan. Daarmee dus weer een nieuwe ervaring rijker.
En, marathon #112 staat hiermee in de boeken.
En, nu terwijl die Jungfrau-marathon toch 20 maanden in mijn agenda en op mijn horizon bleef staan en nu deze dan wel voltooid is, wat dan nu? Wat kan ik nog meer? Wil ik nog meer? (JA!). Ik neem nu ruimschoots de tijd om mij daar maar eens over na te denken….. Suggesties zijn natuurlijk altijd welkom!

Klik hier voor een “persoonlijk” filmpje

AANRADER: Klik hier voor een uitgebreid (foto-)verslag (Duits) op Marathon4You (startte in startblok 8; 1/2 uur na mij dus)

Zurück nach die Schweiz und die Bergen…. und endlich auch die Jungfrau

Inmiddels is er al weer ruim een maand verstreken sinds mijn onvergetelijke comeback op de marathon op die heugelijke dag in Davos. Nog regelmatig denk ik terug aan dat fantastische avontuur. Mooier had het nooit kunnen zijn.
Dat realiseerde ik me nog sterker in de afgelopen paar weken, toen mijn knie toch weer opspeelde. Hardlopen met een kapotte meniscus. Vijf maanden kon ik voorspoedig opbouwen naar de Swiss Alpine Marathon. En plotseling laat die knie zich toch weer voelen, hetzelfde gevoel zoals dat ook drie jaar geleden het geval was, toen de ellende begon. Ik heb in tussentijd geleerd ermee om te gaan. De enige zekerheid die ik heb is dat er geen enkele garantie bestaat op een zorgeloos vervolg van mijn hardloopleventje. Net als in februari heb ik nu in augustus mijn activiteiten moeten staken en een rustpauze moeten inlassen. Uiteraard totaal geen positieve ontwikkeling in een marathonvoorbereiding, maar zoals het er nu voorstaat, met een aantal goed verlopen trainingen,  wel met een positief resultaat en weer een pijnvrije en stabiele knie.
En dat is maar goed ook, want het is alweer bijna tijd voor een volgend avontuur in Zwitserland.

“traditioneel” laatste berg/trail training voor een Alpen-bergloop in mijn favoriete playgrounds, het Amerongse Bos

Een avontuur dat een jaar uitgesteld is. Want eigenlijk had ik hier vorig jaar mijn comeback willen maken. Dat bleek achteraf wel heel erg ambitieus gepland, en de afgelasting vanwege Covid-19 kwam eigenlijk wel goed uit en voorkwam dat ik op de Jungfrau iets moest gaan doen waar ik, met de wetenschap van nu, toch niet klaar voor was. Het vervangende avontuur, de AT22 (21,1km-1338hm) Trailrun in Arosa, op dezelfde dag werd overigens toen wel ook een onvergetelijke mijlpaal op een fantastische dag (lees hier).

Maar nu gaat het er toch van komen. En ik heb er ongelooflijk veel zin in, na een best wel drukke maand op het werk met ook 3x in 4 weken een weekenddienst en ondanks de gebrekkige voorbereiding. Ik vertrouw maar op mijn ervaring en op mijn conditie….
Vrijdag 3 september vertrek ik samen met de vrouw. Eerste stop wordt Luzern vanwaar ik op zondag 5 september in Sarnen de Switzerland Light Marathon zal lopen; een vlakke 1/2 marathon op asfalt rondom de Sarnersee, welke tevens dienst doet als Zwitsers Kampioenschap, maar voor mij vooral nu ook als laatste (middel-)lange duurloop voor de Jungfrau marathon. Ik zal er vooral lekker op gevoel gaan lopen. Go with the flow, en me niet richten op een snelle eindtijd.
Na een tweede stop in Zürich met het bezoeken van een ijshockey wedstrijd en de Diamond League Finale Atletiek volgt de derde stop in Interlaken.
Daar loop ik dan op zaterdag 11 september dan toch eindelijk die Jungfrau marathon. Mijn 112e officiële marathon/ultra. En ook nu wordt het weer een bijzondere ervaring. Nooit eerder liep ik een bergmarathon met alleen hoogtemeters en een finish bergop. De start vindt plats in Interlaken op 568mtr hoogte en de finish bij de Eigergletscher op 2320mtr hoogte). Maar misschien is dat voor nu wel beter voor mij, en mijn knie. Bergaf lopen is namelijk voor mijn knie het meest belastende. 

Beide lopen vinden dit jaar plaats in aangepaste vorm. Starten kan alleen met “1 van d 3 G” (geimpft, getestet oder genesen), geen publiek bij start/finish locaties en in startblokken (dat is dan vooral bij Jungfrau mischien wel gunstig >> minder filelopen) en, bij de Jungfrau, op een aangepast parcours.

En nu hopen op mooi weer.

In de Switzerland Light Marathon zondag 5-september in Sarnen kan je me live volgen via onderstaande link:
https://my.raceresult.com/158319/Live
Ik loop met startnummer en start om 9:05 uur in startblok-2

Geflikt! Fantastische comeback in de Swiss Alpine Marathon!

GEFLIKT!!!!
En wat was het een prachtig avontuur! En toch ook weer bijzonder.
Ja, in de bergen, daar waar ik zo graag vertoef, en dan vooral in het hooggebergte kan je alles verwachten.
Trust the Proces. Een traject dat precies 2 jaar geleden werd ingezet. Kunnen hardlopen met een kapotte meniscus. Zelfs bergen op en bergen af. Mijn fysiotherapeut Kaleigh zei dat. Gelijk kreeg ze. Vorig jaar september liep ik al de AT22 bij de Trail Arosa (1/2 marathon met 1338 hoogtemeters). Lees Hier
Door Covid-19 werd mijn marathon-comeback steeds verder naar achteren geschoven. Eindelijk kwam daar die kans. Het moest natuurlijk wel een bijzondere zijn.
En, ik schreef daar al in mijn vorige blog over, mooier dan in Davos bij de Swiss Alpine Marathon kan het niet.
Of zou door het opleven van Covid-19 ook daar weer een streep door gezet moeten worden. Het bleef lang onzeker, maar uiteindelijk bleek alles toch “groen licht”.
De Swiss Alpine Marathon had overigens ook te maken met aanpassingen door de strenge corona-maatregelen. Deelname was alleen mogelijk met bewijs van volledige vaccinatie, zoals in mijn geval, of een negatief testbewijs, waarop beide streng gecontroleerd werd. Een aantal onderdelen werden geschrapt en de overige verdeeld over twee dagen. Voor mij betekende dit lopen op zondag. De ultraloop was op zaterdag.

Ik arriveerde al op woensdag in Davos, dat op 1560mtr hoogte ligt, om in elk geval al wat te acclimatiseren en natuurlijk te genieten van de bergen. Daar had ik trouwens ook prima zonnig en warm/heet weer bij.
Die hitte was er op zondag niet meer. Helemaal niet erg natuurlijk als je een marathon gaat lopen. Zaterdagavond en -nacht had het namelijk geregend. En de verwachting voor zondag was ook kans op buien.
Toch was het zonnig voor de start, die overigens al om 7:00 uur gepland stond. Erg vroeg voor mij, vooral met een ritueel van warming-up en fysio-oefeningen die het “proces” voorschrijft alvorens te “mogen” lopen. De warming-up was nu de wandeling naar de start op de atletiekbaan en daar deed ik ook, weliswaar aangepast en in korte versie, de oefeningen.

Daar was ik dan op de atletiekbaan. Met herinneringen aan mijn drie eerdere finishes daar. M’n debuut in 2008, het drama van 2009, de heroïek van 2012.

De hymne werd ingezet. Traditie! Conquest of Paradise van Vangelis. Even werden de emoties mij te veel. Hier stond ik en over een minuut zou het dan toch echt gebeuren. Ik ga een marathon lopen, in de bergen, in mijn favoriete race, in Davos.

Het eerste uur liep door het Dishmatal nog redelijk vlot door de dorpjes Teufi en Dürboden langs de bergrivier Dishmabach, die geleidelijk aan toch steeds wilder werd naarmate we het einde van het dal dichter naderden. De 11km vanaf Davos tot Dürboden (2010mtr) kent met 450 hoogtemeters een gemoedelijke steiging die goed te lopen is op ook makkelijk begaanbare weggetjes. Toch draaide het bij mij niet echt soepeltjes. Toch die vroege start?

Inmiddels begon het toch ook wat te miezeren.
En moesten we gaan beginnen aan die eerste, lange zware klim naar de Scalettapass (2606mtr). Het bleef miezeren, soms wat harder, soms wat zachter. Het deerde mij niet, terwijl om mij heen velen een jack aantrokken of een poncho. Die van mij bleef in m’n rugzak. Alleen het zwarte shirt met lange mouwen haalde ik eruit om aan te trekken. Van hardlopen was nu geen sprake meer, daarvoor was het gewoon te steil: dik 500 hoogtemeters in minder dan 4km….. Na de moeizame eerste kms na de start begin ik mij in de klim naar de Scalettapass wat meer in mijn element te voelen. Ik liep gestaag, maar wel met enige terughoudendheid naar boven. Wilde mijzelf niet opblazen, want er zou een uiterst lastig deel volgen. Maar wat genoot ik van de natuur, die wilde, ongerepte natuur met dat wild stromende water en de kale bergtoppen. Maar ook moest ik terug denken aan de vorige keer dat ik hier was, in 2009, toen ik hier trouwens in omgekeerde richting liep op de terugweg naar Davos. Kon me gewoon niet voorstellen dat ik op dit parcours met die blessure toen dat ooit heb kunnen doen. 

SCALETTAPASS (2609mtr)


Bovenop de Scalettapass moest ik dat natuurlijk wel vastleggen. Ik was hier weer. Dat is wat ik ooit nog eens zo graag wilde. En in goede doen. Ik nam daar ook een paar minuten tijd voor. Genieten. Want was is het hier mooi. Ook nu, in de regen. 
Maar natuurlijk moest ik ook verder. In het mooiste stuk ongerepte, wilde natuur dat er is. De HoogAlpen. Over het panoramapad. Klinkt als een mooi pad. Dat is het echter alleen vanwege de uitzichten. Niet vanwege de begaanbaarheid voor “gewone passanten”. En toch was het relatief goed te doen deze dag, maar moet je niet bang zijn voor natte voeten als je door talrijke stroompjes moet banjeren of over keien moet klauteren met een afgrond direct naast je…..
Dat Panoramapad leidt naar de voet van de Sertigpass en een klim van bijna 300mtr in iets meer dan 2km naar het hoogste punt van deze bergmarathon op 2739mtr, na 25km wedstrijd.
Een klim, niet zo lang, maar wel zo zwaar. De miezer was hier overgaan in een gestaag regenval en de omgeving was door mist omgeven, terwijl het onweer het regelmatig deed donderen. Van lopen was hier soms geen sprake, van een pad ook niet. Het was soms klauteren van rots op rots. En door de regen waren die soms best glibberig. Of stappend door de diverse sneeuwvelden, die je overal in de HoogAlpen tegenkomt op de berghellingen.

SERTIGPASS (2739mtr)


Uiteraard kwam ik boven. Maar wat was het mooi, gaaf! Maar door de regen, de mist en toch ook best een koude wind hier gunde ik mij niet veel tijd. Verder, naar beneden. Maar zoals dat klauteren was naar boven, was dat het ook naar beneden. En dat was eigenlijk het enige moment dat ik het even echt moeilijk had. Als brildrager had ik namelijk niet meer zo’n goed zicht en was het echt voetje voor voetje, van rots naar rots.
Toch voelde ik mij goed. En toen na een paar honderd mtr de route beter begaanbaar was en ik daar weer goed zicht op kreeg, ging ik zomaar ineens “los”. Dit was gaafffff!!!!
Terwijl ik toch bepaald niet als “daler” bekend sta. Zigzaggend naar beneden, loper na loper inhalend. Tenminste, als dat kon. Niet altijd is er ruimte om in te halen omdat het pad te smal is. Gelukkig gaan de meesten wel even aan de kant om te stoppen zodat je er langs kan.
Na zo’n 4km afdalen verliet ik de HoogAlpen en bereikte ik zo het Sertig-dal. Daar was het nog een paar kms verder sterk afdalen, maar nu over een weliswaar zeiknat, maar gewoon goed begaanbaar bergpad tot we het bergdorp Sertig bereikte (33kms).
Vanaf daar was het verder over drassige en modderige weilanden waar je soms enkeldiep in de plassen of modder of zelfs koeienvlaaien stampte. Nu begon bij mij ook de herinnering weer op te komen aan mijn meest succesvolle ultraloop, de K78 hier in 2012. Door de weersomstandigheden op de Sertigpass zelf had ik mijn concentratie volop nodig waardoor ik die herinneringen toen verdrong. Was ik toen bezig met een topprestatie en wist ik toen dat ik het gewoon ging halen. En nu weer. Ja, het was nog 10km, maar er kon toch niet echt meer iets verkeerd gaan. Toen niet, nu niet. Ik voelde mij nog steeds beresterk en had nergens last van en bleef met regelmaat andere lopers inhalen.


Hoewel je misschien zou denken dat het vanaf nu alleen nog maar naar beneden zou lopen op goed begaanbare paden, komt bedrogen uit. Het vervolg was over een kronkelend bospad op een berghelling naast het dal, dat weliswaar steeds iets verder naar beneden liep, maar steeds als je net in je ritme kwam, toch weer omhoog liep. Natuurlijk rijkelijk voorzien van boomwortels en glibberige keien en modderpartijen zodat je altijd alert moest blijven.
Met het naderen van Davos werd het ook weer droog.
Na 38km bereikten we de laatste waterpost in dorpje Clavadel, die ik overigens “rechts” liet liggen, en vandaar af was het wel goed loopbaar. Je loopt dan het Sertigdal uit en ziet dan vanaf de berghelling om de hoek van het dal iets verderop Davos alweer daar beneden liggen. Onder de Jacobshornbahn door en nog een keer een haarspeldbocht en de brug over het riviertje Landwasser over de stad in voor het laatste stuk tussen het rijkelijk aanwezige en enthousiaste publiek (dat niet op de atletiekbaan aanwezig mocht zijn) door naar de finish op de atletiekbaan. Uiteraard, net als toen in 2012, als een vliegtuigje…..
Ik heb het gewoon GEFLIKT. En zonder noemenswaardige problemen en zonder dat m’n knie liet zich voelen. Dat ik, en mijn knie dus vooral, dit weer kan in een toch alles behalve makkelijke bergmarathon onder toch alles behalve ideale omstandigheden.

FINISH!!!!!


Het maakt niet alleen mijn comeback perfect. Het maakt eigenlijk ook mijn Davos-verhaal nog completer. 
Natuurlijk was ik niet alleen blij, het was vooral ook een emotionele finish. Twee jaar geleden begonnen met 2*1 minuutje try out op de loopband bij de fysiotherapie na al een paar maanden revalidatie.
Van nooit meer hardlopen naar dit moment op de atletiekbaan in Davos finishen na zo’n prachtrace… Mooier kan het toch niet…… Of????
Marathon #111 is een feit!

Klik hier route, hoogteprofiel en fotorapportage op Strava

Klik hier voor het Finish-filmpje

Klik hier voor een uitgebreid (foto-)verslag (Duits) op Marathon4You

Terug Naar Davos, toch

Twee maanden geleden schreef ik in mijn laatste blog “wanneer, waar mag ik nu eindelijk mijn marathon comeback maken”. Zo veel was nog onduidelijk. Ik was er klaar voor, zowel fysiek als mentaal. Alleen die laatste trainingsfase moest ik nog doorstaan, maar die werd steeds verder uitgesteld naarmate het uitzicht op die marathon verder doorschoof.
Uiteindelijk kwam er “groen” licht (of was het oranje?) en kon ik gaan plannen. Een aantal opties kwamen voorbij, maar ook de Swiss Alpine Marathon in Davos. Juist ja: die loop waar ik een “band” mee heb en die altijd in mijn gedachten blijft:

  • In 2008 liep ik er mijn allereerste bergloop (1/2 marathon)
  • In 2009 keerde ik weer terug voor de hele marathon en reisde ik op krukken terug naar huis met een “fracture maissoneuve”; enkelfractuur met een gebroken kuitbeen waarmee ik de laatste 24km uitliep.
  • In 2012 nam ik er revanche in mijn langste ultraloop door na 78km te finishen te midden van donderslagen en bliksemflitsen.

Over mijn Swiss Alpine Marathon avonturen schreef ik al eerder een blog:
“RunningRuud in de Swiss Alpine Marathon, Davos”

Sindsdien blijft de Swiss Alpine Marathon mij altijd trekken en ben ik altijd van plan geweest er nog terug te keren. Dat kwam er tot dusver nog niet van. Eigenlijk is er dus niets mooiers dan nu mijn lang verwachte, maar nooit meer gedachte comeback te maken juist in die Swiss Alpine marathon.
Ruim 3 jaar na mijn laatste marathon, de Silvretta 3000 in Ischgl in Tirol.
Precies 2 jaar na mijn voorzichtige eerste 2 minuutjes op de loopbaan bij de fysiotherapie van Anatommie, het begin van een Traject “Trust the Project”. Een traject dat nu dus z’n hoogtepunt (letterlijk EN figuurlijk) moet gaan krijgen met passages op de Scalettapass en Sertigpass.

Maar dan. Dat “groene (of toch oranje?)” licht kleurde toch weer “rood”. Onzekerheid groeide. Kan, of mag, ik wel naar Zwitserland reizen?
En dat terwijl ik mijn trainingsfase inmiddels wel helemaal voltooid heb, er ook fysiek en mentaal helemaal naar toe geleefd heb. Ik wil zo graag en hoor steeds luider de roep van de bergen.

In de laatste fase van mijn training voor de Swiss Alpine Marathon verhoogde ik nogmaals mijn omvang, de lengte, mijn frequentie, mijn hardheid. En kon ik zelfs aan het eind een onderbreking inbouwen voor een “echte wedstrijd”.
Wat deed ik zoal:
NS Trailrun Den Haag CS-Leiden CS (28km)
MST Trailrun Dieren-Arnhem (29km)
Strandduurloop Zandvoort-Scheveningen (34km)
Heuveltrainingen in “Klein Zwitserland” op, over en rondom de Amersfoortse Berg
Intervaltrainingen

Strandloopjes tijdens een lang weekend op Texel met de vrouw
Dit leidde allemaal tot 3 weken op rij met 84,84 en 86km en een totaal van 322km in juni en een runstreak van 34 dagen. Een omvang die ik tot voor kort nooit voor mogelijk hield. Het doet een beetje denken aan de “good old days” toen maanden van 300km nog de standaard was.

Ik kan daarmee zeggen dat ik fysiek klaar ben voor Swiss Alpine Marathon.
Ik liep er zelfs een traditionele voorbereiding voor (zoals eigenlijk voor al mijn bergloopavonturen trouwens): de strandloop Zandvoort-Scheveningen dus en ook de laatste heuveltraining in platland in het Amerongse Bos met zijn berg en “Eenzame Eik”.
Met het voltooien van de marathontraining kon ik daarna ook nog een vervolg inpassen voor een 10km-wedstirjd bij de zomeravondcup in Utrecht. Op “mijn eigen parcours” langs de Vecht en door Oud Zuilen met start en finish op de atletiekbaan Overvecht. Ik liep een evenwichtige race, een iets behoudende 1e helft en een iets snellere 2e helft en finishte in een officiele eindtijd van 45:23. Slechts een half minuutje verwijderd van de tijd die ik in mijn laatste wedstrijd liep voor mijn blessure: 44:52 op 30-mei 2018 op precies hetzelfde parcours.

Nu:
Alles is klaar voor Davos en de Swiss Alpine Marathon. Nog een weekje.
Woensdag ben ik in de bergen.
Of wordt het toch nog “donkerrood”. Nee toch.

Marathontraining, maar wanneer, waar kan/mag ik??

Inmiddels zijn we al weer vier maanden ver in dit jaar. Vier maanden alweer verstreken zonder hardloop- (of wat voor) evenementen. Vier maanden is het ook al weer geleden dat ik hier op mijn weblog iets publiceerde. Maar hoe sta ik er nu voor?

Na een succesvolle comeback was ik begin februari zo ver dat ik het aandurfde om aan een marathontraining te beginnen. Ik had januari afgesloten met ruim 230kms en de 28km lange verlengde Utrechtse Heuvelrug Trail van station Driebergen naar station Hilversum Sportpark en had dus alle vertrouwen in die marathontraining die zou moeten leiden tot dan eindelijk mijn 111e officiele marathon begin mei.
Hoe anders zou het lopen. Al na mijn 1e training vertrouwde ik mijn knie niet helemaal, besloot geen risico te nemen om te iets forceren en laste een rustweek in. Nu ik inmiddels 2,5 jaar met een gescheurde meniscus rondloop weet ik dat wel aardig in te schatten. Die ene week werden overigens twee weken, omdat vervolgens koning winter nog zijn intrede deed, en wegen en paden met sneeuw en ijs bedekte. Onder die omstandigheden wilde ik met mijn instabiele knie ook geen risico nemen.
Na vervolgens een voorzichtig herstelweekje maakte ik dus met drie weken vertraging halverwege februari, toen een derde golf van de coronacrisis nog helemaal niet zo duidelijk was, een herstart met mijn marathontraining. Ook midden mei (hemelvaartsweekend, pinksterweekend) stonden er namelijk voldoende mooie marathons op het programma en een leuke citytrip naar het buitenland was een aanlokkelijke optie om van die 111e marathon ook een gedenkwaardige te maken, hoewel die dat natuurlijk zowiezo al zal zijn.

  1. lange duurloop vanaf Bodegraven langs de Oude Rijn
  2. training in Klein Zwitserland, Amersfoortse berg
  3. lange duurloop vanaf Amsterdam langs de Angstel

Inmiddels zit ik nu in week-11 van mijn 12-weken-marathonprogramma. Na acht opbouwweken en daartussendoor 2 herstelweken zit ik nu in de derde herstelweek en zou volgende week een voorbereidingsweek zijn.
Er valt echter niets voor te bereiden. Er is geen marathon en er is wel een negatief reisadvies. Dat werd allemaal gedurende de afgelopen 10 weken natuurlijk wel steeds duidelijker. De 3e golf van de corona-crisis werd steeds heftiger, beperkingen groter en mogelijkheden dus kleiner, en marathons werden steeds vaker afgelast (of verplaatst of “virtueel” georganiseerd en de 3e corona-crisis werd.

En dus loop ik in mei geen marathon. Kan dat in juni wel? Ik zal moeten afwachten wat de mogelijkheden zijn. Een eerste vaccinatie heb ik inmiddels gehad, maar heb nog geen inzicht of me dat zal helpen met mogelijke buitenlandse reizen en marathon-deelname. Het is dus nog even afwachten wanneer, en waar, die 111e marathon er komt.

De marathontraining verloopt in elk geval voorspoedig en verder naar wens. Zodanig dat ik denk er klaar voor te zijn, maar zal die training dus nog moeten verlengen met een opnieuw blok van drie of vier weken. Vooralsnog wordt dat in elk geval een trainingspiek tussen Hemelvaartsdag en Pinksteren en dat betekent, met de diverse vrije dagen, een runstreak van 12 dagen

In de afgelopen 10 weken marathontraining liep ik met veel variatie. 625km liep ik in totaal in deze 10 weken; niets natuurlijk vergeleken met wat ooit was, maar denkende aan daar waar ik vandaan kom en ongelooflijk aantal.
Lange langzame duurlopen, zowel trail als op de weg. Korte, snelle intervaltrainingen. Heuveltrainingen ook in Hollandse Rading (Hengstenberg en Bosberg) en Klein Zwitserland met de Amersfoortse Berg en traptrainingen op station Zuilen, want naast de voorbereiding op die 111e marathon gaat natuurlijk ook de voorbereiding op de Jungfrau-marathon op 11-september door, want dat is natuurlijk het uiteindelijke hoofddoel. En dan ook nog 2 weekenden achter elkaar een snelle 5km testloop voor team Fitfem van Femke Aalderink voor de Virtual Squadrace. Daarbij verbaasde ik mijzelf de eerst keer nog met een tijd van 22:30 om die een week later al weer te verbeteren naar 21:50. En dan beide keren de volgende dag een 30-plusser lange duurloop neer te zetten.

  1. lange duurloop MST trail Arnhem-Rhenen
  2. lange duurloop vanaf Bussum Zuid via Kortenhoef en Vreeland langs de Vecht terug
  3. 5km-testloop online squad run voor team FitFem van Femke Aaldering

De KNIE???
Tsja, die houdt zich vooralsnog goed. Natuurlijk blijft dat een aandachtspunt en voel ik die best wel eens. Soms iets meer, soms iets minder, maar vaak ook helemaal niet. Ik heb geleerd hoe ermee om te gaan. En soms ook door te gaan als het niet helemaal vertrouwd aan voelt.
Het is nu, mei 2021, precies twee maanden geleden dat ik bij Annatommie begon met het proces dat nu de titel “Trust the Proces” heeft mee gekregen, nadat ik nauwelijks twee passen meer kon wandelen zonder van de pijn te vergaan en ik dus in de 2e indicatie had gekregen van een gescheurde meniscus en dat daaraan niets te doe was. Het had natuurlijk zo mooi geweest als ik dus juist in deze maand eindelijk die 111e marathon had kunnen lopen.

Van 2020 >> 2021: Verdere progressie: de afstanden worden langer.

2020 een vreemd jaar, een bizar jaar.
Een jaar waarin veel niet kon, niet mocht. 
Gelukkig was buiten wel “open”. Kon ik wel hardlopen, werken aan mijn comeback, hoewel ik geen flauw idee had wat ik met mijn kapotte meniscus nog wel kon. Heel ambitieus had ik mij begin 2020 wel aangemeld bij de groep van La Coach Laetitia mee te gaan om de Jungfrau marathon te lopen. Dat gaf mij een doel in 2020 en ik had daar vertrouwen in. Tenslotte had ik begin januari moeiteloos en probleemloos “glorieus” de kwartmarathon van Egmond gefinished. Een mijlpaal. Die had ik weliswaar 4 maanden eerder, op de terugweg van een bedrijfsfeest samen met collegaatje Harumi, gepland, maar dat was op zich al heel ambitieus omdat ik nog maar vlak daarvoor weer was begonnen met “hardlopen” nadat de fysiotherapie mij dat weer had “geleerd”…. “Trust the Proces”…..

12 januari 2020: Egmond Kwart Marathon

Die kwartmarathon in Egmond blijkt nu, 11,5 maand later, de enige echte wedstrijd die ik in 2020 in Nederland heb gelopen. Daarnaast liep ik in 2020 nog 1 andere echte wedstrijd. Dat werd echter niet de Jungfrau marathon, die ook afgelast werd, maar wel op dezelfde dag in het Zwitserse Arosa, een 1/2 marathon mountaintrail ⛰️ Het werd een geweldige dag in een fantastische vakantie-week trouwens in Arosa. Wat ben ik blij dat we die week toch doorgezet hebben ☀️! En wat heb ik genoten van die trail met beklimmingen van de Weisshorn en Hörnli (totaal 1300 hoogtemeters). En wat liep ik goed. En wat hield mijn knie en de rest van mijn lichaam zich goed! Mooier, beter wordt het niet!

12 september 2020 Arosa Trailrun Weisshorn 2653mtr hoog

Hoe ik in de Jungfrau marathon gevaren zou zijn? We zullen het nooit weten. Behalve dat ik zeker zou zijn gestart, ondanks de blessures aan kuit en hamstrings welke mij in de zomermaanden danig parten speelden in de voorbereiding. Daarvan herstelde ik tijdig om met een korte voorbereiding nog wel de 1/2 marathon in Arosa te kunnen lopen, maar een hele marathon op de Jungfrau? Die blessures in de zomermaanden baalde ik echt van. Na Egmond was mijn progressie voorbeeldig. M’n volgende wedstrijd zou in maart een 1/2 marathon zijn in het Westland. Die ging niet door, zoals zoveel. De afstand 21km liep ik wel, solo, in mijn “achtertuin”, de Gagelpolder en Noorderpark. Natuurlijk een nieuwe mijlpaal. Maar niets, niemand, om dit mee te delen. Die progressie zette zich nog even voort. Wellicht dat ik daarbij ook iets overmoedig raakte en ook meer op snelheid wilde lopen. Dat resulteerde toen in sub-47 op de 10km virtuele Hilversum City Run, maar ook in pijnlijke hamstring. Het begin van een blessure-gevoelige periode. Erg frustrerend omdat juist m’n knie, waar ik zo voorzichtig en bevreesd voor ben, zich zo goed hield. Door m’n knieblessure, de gescheurde meniscus, heb ik geleerd op een andere manier te lopen om de meniscus te ontzien. Meer op de buitenkant belasten. Dat natuurlijk naast de 3 à 4 kwartier fysio-oefeningen. Elke dag. Die aangepaste loopwijze kan als gevolg hebben secondaire blessures waar ik dus ook mee te maken kreeg. Tenslotte loop ik al bijna 40 jaar hard en is mijn lichaam dus gewend aan die aloude loopsteil. Deze ervaringen heb ik meegenomen en verwerkt in mijn programma na de bergtrailloop in Arosa, in de laatste 3+ maanden van 2020. Geleidelijk aan heb ik verder gewerkt aan mijn comeback. 4-weekse perioden met 3 weken opbouw en 1 week rustig aan. Opbouwen in verschillende aspecten:
* Omvang
* Lengte
* Frequentie
* Tempo/snelheid
Dit verliep voorbeeldig. Zo liep ik tenslotte een 70km-week, een 240km decembermaand, het 28km lange Voetstappenpad (Rondje Hilversum), de 31km lange Utrechtse Heuvelrug Trail, werd een 5daagse trainingsweek standaard en steeg mijn basistempo. Dat laatste natuurlijk niet erg belangrijk op zich, maar wel voor de langere afstanden. Als je namelijk in intervallen makkelijk onder de 5:00/km loopt, is dat tempo van 5:40/km op de langere afstanden (4uur op de marathon) zoveel makkelijker.

Als “aloude wedstrijdloper” hecht ik als vanouds veel waarde aan crosswedstrijden in een opbouwprogramma. “Wordt je sterk van”. En zodoende vond ik het ook passend, en plezierig, en afwisselend, om ook 2 (traditionele) crossen te lopen. Virtueel. Solo. Op het originele parcours. Dus liep ik in Hilversum de Maple Leaf Cross en in Soest de Sylvestercross. Over de Maple Leaf Cross schreef ik al in mijn vorige blog. De Sylvestercross, traditioneel op oudejaarsdag, liep ik al 11x eerder in mijn carrière, maar voor het laatst in 2011. Nu dus de virtuele versie en een dagje eerder. Het was frisjes. Met soms een miezerregentje. De route had ik uitgetekend, maar bleek in de praktijk lastiger te vinden vooral op de zandvlakte. Maar ach, dat maakte verder niet uit. Gewoon die afstand van 10km (en voor de zekerheid iets meer) wegdraven. Ik herinnerde me ook weer dat ik nooit goed liep in deze Sylvestercross. De zandvlakte haalde mij altijd zodanig uit m’n ritme dat ik nooit volledig herstelde op de rest van het glooiende parcours dat verder ook nog eens voor een deel uit ruiterpaden bestaat. Belangrijkste was altijd voor mij “je wordt er sterker van”. Dat is nu natuurlijk niet anders. Ook nu was het zwaar, maar kon ik gelijkmatig blijven lopen. Mijn “officiële 2km splits” geven dat ook goed aan: 10:57-10:58-10:46-10:54-10:37. Eindtijd: 54:12, eindklassering: 99e van 293, waarvan velen op hun, wellicht makkelijker, “thuisparcours” liepen. Doet er verder niet toe. Ik ben blij dat ik toch in die mooie Soester Duinen heb gelopen en dat de knie ook dat stuiteren en hobbelen in het mulle zand goed doorstaan heeft.

30 december 2020 Soest, Sylvestercross

Met veel vertrouwen kijk in vooruit naar 2021. Mijn knie voelt soms zelfs sterk aan. Vooral als ik meer train…., lijkt het althans. Soms voelt het echter ook niet beter…. Dan voel ik mijn knie en heb ik ook mijn twijfels. Maar dan ook: ik wordt binnen 100 dagen 61 jaar. Als ik nog aan de “echte” avontuurtjes wil deelnemen welke ik nog in gedachten heb, is elke terugval misschien wel desastreus. Einde verhaal. Een 2e comeback zoals mijn huidige waarmee ik 1,5 jaar geleden startte, zie ik met mijn leeftijd dus niet meer zitten. Het is dus zaak om de geleidelijke progressie, de aanpak van de laatste maanden, voort te zetten en alert te blijven. Maar niet direct te paniekeren als ik weer eens iets voel. De knie kan blijkbaar toch nog wel iets aan. En toch blijft het idee nog altijd meespelen in mijn achterhoofd. Dat het ook zomaar ineens voorbij kan zijn. Dat idee heb ik nu al meer dan 2 jaar. Toen dacht ik zelfs helemaal niet meer te kunnen hardlopen. Dan ben ik nu toch best een heel eind gekomen. Toch….

Een bijkomende test was mijn 12 dagen lange #kerstverlofrunstreak
Kan ik ook een periode lang elke dag hardlopen? In de “rustweek” (feitelijk dus 2 weken) tussen 2 trainingsblokken in tijdens kerst en oud-en-nieuw? 10 dagen vrij van werk en elke dag een loopje? Geen lange afstand, maar wel elke dag zo’n 7-10kms en inclusief intervalloopjes en Sylvestercross. De test, 12 dagen achtereen, verliep voorbeeldig, hoewel ik toch mijn knie soms wel voel. Niet pijnlijk, niet hinderlijk, maar toch. En dat betekent dat een onbezorgde toekomst toch onzeker blijft.

Toch kijk ik vooruit naar 2021. En dus kan ik plannen. En dan wordt het natuurlijk weer zo duister. Want wat kan er in 2021? Vooralsnog heb ik het 1e kwartaal nog nodig om toe te trainen naar een mogelijke 1e marathon (mijn 111e officiële). Maar waar, wanneer en hoe? Wat zou het fijn zijn als wedstrijden, groepslopen, samenlopen enz. weer gewoon kunnen. Als 60plusser behoor ik inmiddels tot de categorie die als één van de eersten ingeënt wordt tegen Covid19. Dat geeft misschien iets eerder duidelijkheid over een mogelijke planning.
De Jungfrau marathon, in september, is natuurlijk wel blijven staan op mijn kalender. Dat moet dan toch kunnen? En anders kan ik dan opnieuw uitwijken naar Arosa, veel kleinschaliger en geen massa’s buitenlanders en dus geen hele volksverhuizingen, wellicht en de “echte” afstand lopen.
Een andere wens is de Zermatt-marathon (Matterhorn) begin juli.

Uiteindelijk nog even wat cijfertjes:2020 sloot ik af met 1717kms. Dat is ruim 5x zo veel dan in 2019 (315kms) en bijna evenveel als in 2018 (1750kms) toen de knieproblematiek begon. Maar natuurlijk ook nog veel minder dan in de jaren daarvoor (2010-2017 gemiddeld 3800kms). Die aantallen zijn nu natuurlijk niet realistisch meer en daar richt ik mij ook niet op. Als ik 2021 maar “gewoon” weer lekker kan lopen en mooie avontuurtjes kan beleven. Dat zou toch mooi zijn!