Trailrun Arosa Succesvol; Glorieus over Weisshorn en Hörnli

Samstag 12 september stond al het hele jaar rood omcirkeld op mijn kalender. De datum waarop ik het traject “Trust the Proces” zou bekronen. Een lange, onzekere route in mijn comeback hardlopen met een gescheurde meniscus. Een ambitieuze doelstelling: De Jungfrau marathon. Samen met de loopgroep van coach Laetitia van “Ik begin vandaag”. Hoe anders zou het “lopen”. Covid-19 dook op. De Jungfrau-marathon werd afgelast en een jaar uitgesteld. Eigenlijk een gelukje, omdat mijn progressie met hardlopen bij een afstand van 24km stokte als gevolg van blessures baan hamstring en kuit. Hoort bij het proces, maar gooide mij wel een paar maanden terug in het proces. 

Toch bleef 12 september op de kalender staan. The mountains kept on calling as well….. Wat te doen in mijn conditie, wat te doen in deze Corona-tijd? Het aantal opties op de kalender reduceerde in de loop der tijd toch weer door afgelastingen, tegelijkertijd nam mijn comeback weer positieve vormen aan en bleven de Mountains ⛰️ maar roepen en groeide mijn verlangen naar eindelijk een uitstapje gecombineerd met een loopje (voor het eerst sinds “mensenheugenis”)….

Maandag 7 september vertrok ik samen met de vrouw voor een week naar Arosa (1736mtr hoogte). Het werd een heerlijke week met ongekend lekker weer.
Ook op die zaterdag 12 september was dat zo bij de 7e Arosa Trailrun. Uiteraard was ik er niet voor de lange afstand (46km), maar toch ook niet voor de korte afstand (15km). Ik had gekozen voor de halve marathon afstand (22km). Een serieuze test met 2 bergtoppen en totaal 1300 hoogtemeters in high-alpine-terrain niet over de gangbare wandelpaden, maar over trails. Kon ik dat aan? Hoe zou met name mijn knie, maar ook m’n kwetsbare hamstring en kuit dit vinden? Ik dacht terug aan de woorden van m’n fysiotherapeute Kayleigh, die mij vorig jaar, toen ik net begonnen was aan dit traject, toevertrouwde: “Jij kan nog bergen oplopen…, en aflopen”. Ik weet niet of zij daarmee ook de trails bedoelde 🤔. Bij een toeristisch bezoekje aan de Weisshorn ⛰️ op de dinsdag en Hörnli ⛰️ op woensdag begon ik toch te twijfelen aan m’n gezonde verstand of dit inderdaad wel zo’n goed idee was……Maar ik was er, ik had besloten er te zijn en om er te starten. En dat zou ik ook doen!

Zaterdag dus de loop. Eindelijk een evenement. Heerlijk weer, volop zon ☀️ en een temperatuur bij de start van zo’n 12 graden die in de middag zou oplopen tot ruim 20 graden. Lekker relaxed ’s morgens vanuit het hotel zo bij de start om 9:00 uur vanaf het evenemententerrein. Eniszins vertrouwd klonk een versie van een Zwitserse Lee Towers van “You Never Walk Alone” uit de speakers. In het startvak en de eerste 100mtr met mondkapje. Lekker relaxed ook de eerste 200mtr van het parcours, die nog vlak verliepen langs het plaatselijke meer “Obersee”. Daarna was het gelijk omhoog. 8km lang. Soms wat geleidelijk klimmen en soms wat vlak of iets afdalend en was “hardlopen” nog enigszins mogelijk. Vooral echter stijgen, veel stijgen! 8km lang met totaal 900 hoogtemeters naar de Weisshorn, de eerste top waar we overheen moesten. Een gemiddelde stijgingspercentage dus van zo’n 10%. Vanuit Arosa eerst nog grotendeels in een bosrijke omgeving en over groene weiden, maar al spoedig werd de omgeving kaler en woester. En lastiger. Daar waar hardlopen niet meer lukte werd het “geven” (wandelpad). Hetgeen trouwens ook veel effectiever is, want het gaat bijna net zo snel en spaart de krachten. 

Beklimming Weisshorn (foto: Veit Fritz)

Josie zou mij op de top van de Weisshorn supporteren. Ik had uit mijn ervaring, en mijn huidige conditie, berekent dat ik daar tussen de 1:40 en 2:00 uur voor nodig zou hebben. Het klimmen ging me echter voorspoedig af. Ja, uiteraard met de hartslag in het rode en zeker in dat steile laatste stuk. Maar ik kon blijven doorgaan en voelde mij als platlander zeker niet misplaatst tussen de Zwitserse klimgeiten. Ik was dan ook ruim eerder boven, op 2640 mtr….. Geweldig om boven te zijn. De uitzichten zijn overdonderend.

Boven op de Weishorn (2640mtr hoog)

Het eerste, zwaarste deel zat erop en ik voelde mij nog helemaal fit en genoot. Het klimmen was ik ook het minst bevreesd voor wat betreft m’n knie. Na een korte stop bij de verzorgingspost voor een beter drank en een gelletje, volgde echter het moeilijkste deel. Steile afdaling (ruim 300 mtr) en direct weer klimmen (ruim 200 mtr) binnen 4km naar de Hörnli. Dat is andere koek dat de Hengstenberg in Hollandse Rading of de Amerongse Berg of de trappen van Station Zuilen waar ik de voorgaande weken m’n “bergtraining” beoefende. Geen risico, voorzichtigheid geboden in de afdaling. De knie liet zich niet voelen, net zo min als hamstrings of kuiten. En daar was ik blij mee. Dat ik een paar keer even aan de kant ging om snellere afdalers de ruimte te geven deerde me niet. Ik was er om te lopen en te genieten en niet voor het risico om met een val het Project en m’n hele loopcarriere op het spel te zetten. De klim, langs de berghelling, ging weer voorspoedig en in een groepje (berggeiten) kon ik moeiteloos meekomen. Ik kwam zodoende dus zonder tijdverlies en met ruime voorsprong op m’n schema na 2:25 uur boven op Hörnli (2509 mtr) na 13km. Ook hier was boven de verzorgingspost opgezet en na een bekertje water en een gelletje weer door. Afdalen dus, wat meer geleidelijker dan eerder vanaf de Weisshorn, naar de Älplisee. Eigenlijk het mooiste deel van de route, door de hoogvlakte en over een singletrack op een bergrug en tussen allerlei bergstroompjes door. Ik liep hier heel voorspoedig tot geheel onverwachts toch nog een klim opdook. Een steile klim van een meter of 50 hoog op een afstand van misschien 100mtr. dat eigenlijk meer klauteren was dan lopen. De beloning boven maakte alles goed: uitzicht over de Älplisee. Prachtig!
We liepen verder langs de Älplisee en vanaf nu was het echt alleen nog afdalen, aanvankelijk door die prachtige hoogvlakte langs de bergstroom Plessur en ook nog de Swellisee, waar ik in een gewenningsloopje al was geweest. Uiteraard kom je nog nog wel een paar keer een hobbel tegen want je loopt nu eenmaal in de Alpen, maar die hobbeltjes vormden niet echt meer een belemmering. Ik liep lekker, voorspoedig. Na zo’n 19km bereikten we Innerarosa en liepen we achter ons hotel en het kerkje Bergkirchli langs het bos in op de helling van de Weisshorn richting centrum Arosa. Het was nog een paar km naar de finish, maar hier realiseerde ik mij plotseling dat ik het ging halen. Even een emotioneel momentje voor mij, maar ik moest dat toch even laten varen want ik moest alert blijven op de boomwortels in het bos en de controle op de afdaling. Dat ik sterk liep in het derde, laatste deel van de Arosa Trailloop (vanaf de Hörnli) bewijst wel het feit dat ik diverse lopers passeerde. Uiteindelijk volgde alleen nog een vrij steile, maar brede afdaling vanuit het bos naar het dorp en het laatste stukje naar de finish op het evenementenplein. Daar arriveerde ik na 3:49:54…., ruimschoots eerder dan mijn snelste schema van 4 uur.

En het voelde goed, heel goed. Ik voelde mij zelfs best nog fit. Ik voelde niets aan knie, hamstrings of kuiten. Ik was blij. Een heel zware belasting had ik goed doorstaan. En dat is natuurlijk ook een hele opluchting. Pakweg 15 maanden geleden begonnen aan een traject en met dit resultaat. Hiermee kan ik verder vooruit, want natuurlijk blijft ook de Jungfrau nog aan de horizon lonken. En wie weet wat nog meer.Het was na de finish nog verder genieten. Wat een heerlijk zonnig warm weer. De 3 alcoholvrije biertjes smaakten prima. En eigenlijk was het de hele week zo. Prachtige omgeving, mooie uitzichten en heerlijk weer. Wat een geluk kan je hebben met een Alpen-week in september in alleen korte broek en t-shirt. Wat een geluk dat dit ook mogelijk was in een zo bijzonder jaar als dit.

Uitslagen: https://www.datasport.com/live/ranking?racenr=22188&kat=35

Mijn meest fantastische, bijzondere en onvergetelijke loopavontuur; van totale uitputting naar grandioze triomf

TRANSALPINERUN
310 KM-13.809 HOOGTEMETERS
3 LANDEN-8 ETAPPES
8 DAGEN DWARS DOOR DE ALPEN
LOPEN, RENNEN, KLAUTEREN, ZWOEGEN

Op donderdag-avond vertrokken per trein, de CityNightLine, vanuit Utrecht; op vrijdagochtend aangekomen in het Zuid-Duitse Ruhpolding (vlakbij het bekende Inzell), waar op zaterdag de Transalpinerun van start zou gaan. Aangemeld bij de registratie, de TAR-reistas in ontvangst genomen, die mij de komende week zou gaan vergezellen van etappeplaats naar etappeplaats en al mijn spullen zou gaan bevatten. ’s Middags naar het loperskamp om de slaapplaats in orde te maken en ’s avonds naar de pasta-party/briefing; rituelen die de komende week zich dagelijks zouden gaan herhalen.

Zaterdag 4 september: 1e etappe:
Ruhpolding-St. Ulrich am Pillersee 36,30km (↑1223mtr, ↓1034mtr)

 Eindelijk was het zover, na al die maanden, op zaterdag 4 september om 11:00 uur; de start van de Transalpinerun in het Zuid-Duitse Ruhpolding. Het ging nu allemaal echt gebeuren, het inchecken van het startvak, de spanning en de opwinding nam nu echt toe, vooral toen ook de klanken van Keep on Running en uiteindelijk ook Highway to Hell klonken.De regen viel het eerste half uur op ons neer, maar dat deerde niet, tenslotte was dit de Transalpinerun, het hoogtepunt uit mijn hardloopcarriere. Net zo min als de hoofdpijn mij deerde na een slechte nachtrust in het loperskamp.De eerste 10 km door en uit Ruhpolding verliepen heel geleidelijk oplopend op goed beloopbare paden langs een stroompje zich links en dan weer rechts voortbewoog in tegengestelde richting (naar beneden dus).
Na die eerste 10km diende zich dan toch het eerste serieuze klimwerk zich aan, de beklimming van de Winkelmoosalm (1153mtr), met halverwege de eerste verzorgingspost bij het Heutaler Hof (13km, 956mtr), welke we na 1:35 uur bereikten. Onderweg passeerden we nog een waterval, waar we achterlangs moesten, terwijl het water dus over en naast ons naar beneden kletterde; mooi, mooi!Daarna zette de klim zich voort naar de Kammerkohralm (1580mtr). Het was een klim over de groene bergweide; gewoon recht omhoog door het grasland welke door de grote hoeveelheid regen behoorlijk modderig/drassig geworden was en daardoor extra zwaar. Een gedeelte van de klim ging over een plankenpad, maar door de regen en de modder was ook deze behoorlijk glibberig, en was het uitkijken om er niet vanaf te glijden en ernaast tot de enkels in de modder weg te zakken.

Bovenop de Kammerkohralm bevond zich de tweede verzorgingspost(24km), inmiddels was de zon gaan schijnen en was het soms best wel erg warm. Na een kort oponthoud hier vervolgden we onze weg; althans “weg”, dat heet in dit geval een “single track” welke behoorlijk steil naar beneden voerde en ook weer erg glibberig was en voorzien van veel stenen en dus nogal de nodige voorzichtigheid vereiste.

Eenmaal beneden bereikten we in Waidring (29km, 782mtr), in Oostenrijk inmiddels, de derde verzorgingspost en na toch weer een kort klimmetje uiteindelijk ook der Pillersee, alwaar het opnieuw begon te regenen, en even later zelfs begon te stortregenen. Het deerde mij niet veel, maar Paula had last van benauwdheid en van haar knie gekregen en zo werd het laatste stukje om de Pillersee wat vertraagd afgelegd en uiteindelijk das Ziel in St. Ulrich bereikt na 5:05.

Zondag 5 september: 2e etappe
St. Ulrich am Pillersee-Kitzbuhel, 33,20km (↑1810mtr, ↓1907mtr)

In deze etappe kregen we gezelschap van Jan Strijker, die door een blessure zijn teamgenoot Wim Beker had verloren. En dus vertrokken we gedrieën vanuit St. Ulrich alwaar we gelijk het dorp uit de berg op moesten via een single track langs een bergstroom, welke echter ook de term “dangerous section” had gekregen. Enfin, wat ontstond zo kort na de start (welke ook al gefaseerd had plaatsgevonden in 3 gedeelten), was dus een geweldige opstopping op de berghelling en daarna een langgerekte lopersveld op een single track, waardoor we de top op de Kirchberg na 3 km pas na ruim een uur passeerden.

Een lange afdaling volgde via meestal goed begaanbare bergpaden en een klein stukje singletrack, totdat we na 12km de eerste verzorgingspost bereikten en direct daarna opnieuw aan een geleidelijke klim moesten beginnen via lekker loopbare wandelpaden naar de Reisenbergkopf (1332mtr), en na een kort stukje afdalen, verder naar de Kitzbuhler Horn (1762mtr) en de tweede verzorgingspost op 26,5km. 

Vanaf hier konden we de finishplaats Kitzbuhel, een bekende wintersportplaats, al zien liggen en hadden we prachtige uitzichten. De laatste 7km naar de finish was een afdaling van ruim 1000mtr, gedeeltelijk over singletracks met weer veel hooguitstekende boomwortels en veel stenen, maar ook over mooie wandelpaden.De finish bereikten we na 5:47.De eerste 2 etappes zitten er nu op, 70km, en waren relatief gemakkelijk afgelegd; dat moest natuurlijk ook, want de komende 2 etappes, 47 en 44km lang, zouden niet alleen een stuk langer zijn, maar ook zwaarder worden met veel hoogtemeters. 

Maandag 6 september: 3e etappe
Kitzbuhel-Neukirchen am Grossvenediger 46,90km (↑2252mtr, ↓2130mtr)

De koninginne-etappe, de langste uit de Transalpinerun, en al vroeg uit de veren voor de start om 7:00 uur, toen het net enigszins licht begon te worden.Na de start was het gelijk omhoog vanuit Kitzbuhel naar de Hahnenkamm, bekend van de ski-wedstrijden die hier elke winter gehouden worden en ook bekend bij mij omdat ik hier een aantal jaren geleden met vakantie ook al eens was geweest. De beklimming over bredere wandelwegen begon nog enigszins in de schemer en in de mist, maar geleidelijk werd het helderder en kregen we steeds mooiere uitzichten, vooral toen de bewolking langzaam oploste en de zon opkwam. Na het bereiken van de Hahnenkamm (1668mtr) was het eventjes relatief vlak tot de eerste verzorgingspost bij de Streieggalm (1703mtr), maar vanaf daar was het opnieuw even klimmen naar de Pengelstein (1938mtr) op 13km.

Er volgden vanaf hier een relatief makkelijke 12km via wandelpaden geleidelijk afdalend naar de tweede verzorgingspost bij de Rettensteinalm (1430mtr) op 25km. Maar hier hield het op met “relatief makkelijk”, hoewel het hoogteprofiel van deze etappe misschien anders uitziet.Er volgde de klim via de Stangenjoch (1713mtr) verder door via een singletrack naar de Schontaljoch (2029mtr), waar we dus voor het eerst boven de 2000-mtr-grens kwamen en hier de komende 10km ook zouden blijven; een 10km die er volgens het hoogteprofiel vrij vlak uitzien, maar waar nauwelijks fatsoenlijk te lopen (laat staan rennen) was: sneeuwvlaktes moesten doorkruist worden, modderpoelen moesten overwonnen worden, bergstroompjes moesten doorwaad worden, drassige moerasgronden probeerden je vast te zuigen en het doorlopen te bemoeilijken en stenenpartijen vormden lastige hindernissen. En dus leek deze geweldige worsteling wel een eeuwigheid te duren (of was dat ook zo?) totdat we eindelijk de derde verzorgingspost bereikten en even later ook de Wildkogel (2186mtr) na 37km.

Wat resteerde in de laatste 10km was een afdaling van zo’n 1300mtr, maar die bracht zeker geen verlichting, de worsteling had al z’n tol geëist, de vermoeidheid had al toegeslagen en de weggetjes en de singletracks naar beneden waren zeker niet eenvoudig met weer veelvuldig stenen en boomwortels, dus bleef het ook oppassen. Uiteindelijk was er 8:20 verstreken voordat we in Neukirchen de finish bereikten. Het was een ongelooflijk zware etappe geweest, maar ook een heel mooie etappe etappe met alle aspecten die je van je bergloop mag verwachten en ook met prachtige uitzichten. Na de douche en een rustpauze (lees: middagdutje) even met de pootjes (inmiddels gemarkeerd door een paar blaren onder beide grote tenen en 1 kapotte teennagel) in het koude water van de fontein in het dorp en daarna door naar de gebruikelijke pasta-party en briefing, welke vandaag zou plaatsen boven op de berg Wildkogel, waar we met de kabelbaan naar toe gingen en waar vandaan we prachtige uitzichten hadden op de Alpen met de Grossvenediger in het middelpunt van gigantische sneeuwmassa’s.

Dinsdag 7 september: 4e etappe
Neukirchen am Grossvenediger-Prettau im Ahrntal 43,90km (↑1967mtr, ↓1377mtr) 

Na de koninginne-etappe van gisteren volgde vandaag alweer een ultra-etappe, weliswaar 3km korter, maar toch weer een 43,9km lang met alweer zo’n vroege start om 7:00 uur. De opening van vandaag was een redelijk vlakke aanloop van zo’n 10km vanaf Neukirchen naar de Krimml-watervallen, waar we vervolgens in zo’n 4km 500mtr langs omhoog moesten klimmen alwaar we op 1600mtr hoogte opnieuw een relatief vlak gedeelte parcours van zo’n 10km kregen. De wind stond hier pal tegen en voelde toch best wel koud aan, de weg leek oneindig te duren, het dal tussen de bergen links en rechts was wijds, de bergen voor ons aan het eind van het dal ver weg. Maar het dal werd toch steeds iets minder wijd, de bergen voor ons kwamen dichterbij en de weg liep toch heel geleidelijk iets omhoog, langs de tweede verzorgingspost op 24km, tot pakweg het 28km-punt. 

Hier hield de weg op, er volgde een pad omhoog. De Birnlucke (2669mtr), het dak van de Transalpinerun en de overgang van Oostenrijk naar het Italiaanse Ahrntal in de provincie Zuid-Tirol, wachtte hier op de beklimming. En dus gingen we klimmen, en klimmen, en klimmen. En iedere keer als we voor ons omhoog keken, zagen we medestrijders klimmen, en klimmen, en klimmen. Oneindig leek het, we bleven klimmen, of was het klauteren? Inmiddels was het ook mistig geworden, was het begonnen te regenen en ging de wind nog wat harder waaien, moesten we door steeds meer en grotere sneeuwmassa’s ploeteren. Voor en boven ons zagen we niet veel meer, maar hoever was het nog, kwam er wel een einde aan het klauterwerk? Uiteindelijk kwamen we natuurlijk echt wel boven, er waren daar zelfs een aantal mensen om te supporteren. En wat een super “overwinningsgevoel” geeft dat, maar wat stormde het boven, het kostte me de nodige moeite om mijn regenjas aan te trekken, zo wapperde het ding. En toen naar beneden, daarboven was het bepaald dus niet zo aangenaam en bovendien was er niets te zien. Maar naar beneden, dat is zo simpel nog niet! Eerst door de sneeuwmassa een klein stukje naar beneden, oppassen niet diep de helling af te glijden, stapje voor stapje ging het; extra lastig in de mist en in de regen voor mij als brildrager. En zo ging het door, mensen voor mij gingen onderuit, mensen achter mij gingen onderuit; ikzelf ging ook een paar keer onderuit, gelukkig zonder schade (niet te veel aan vorig jaar denkend). En toen er geen sneeuwmassa’s waren, waren er wel massa’s natte stenen, waar je zo maar vanaf kon glibberen. En zo duurde het maar, en duurde het maar. Plotseling doemde er nog een berghut op, waar een aantal mensen een tafeltje hadden ingericht met een apart, warm drankje; wat het was, dat was het was, maar het smaakte wel en gaf weer wat nieuwe energie om weer verder te gaan. Uiteindelijk werd het natuurlijk toch ook weer iets comfortabeler en konden we ook weer iets doen wat op lopen leek, maar de derde verzorgingspost op het 40km-punt bleef maar weg en de tijd verstreek. De tijdslimiet was hier op 7:00 uur bepaald en het zou krap worden. Uiteindelijk haalden we deze net aan, maar what about al die lopers achter ons? Later bleek dat de tijdslimiet hier nogal soepel gehanteerd werd (met 1 uur verlengd), vooral ook omdat het vanaf hier nog slechts een “peuleschilletje” zou zijn van een 4-tal kms naar de finish. Uiteindelijk bereikte ik (bijna) totaal uitgeput de finish in Prettau na 7:34. Een biertje van Jan, de nodige hapjes van zijn vrouw; langzaam kikkerde ik weer wat op. Een cola, een douche, een bak tomatensoep, nog meer hapjes, nog een biertje en toen even plat voorafgaande aan de pasta-party. Een monsterachtige etappe zat erop, 160km zijn afgelegd in 4 dagen, iets meer dan de helft van de Transalpinerun zit erop.Morgen, de vijfde etappe van de Transalpinerun, de kortste van 29km en een uurtje langer “uitslapen”.

Woensdag 8 september: 5e etappe
Prettau im Ahrntal-Sand in Taufers 34,50km (↑1813mtr, ↓2408mtr) 

Oorspronkelijk stond de vijfde etappe geboekt als de kortste van deze zesde Transalpinerun, een prettige afwisseling na de langste twee etappes in de voorgaande twee dagen; eigenlijk een soort van “rustdag”. Een landverschuiving en nog meer gevaar hiervoor, hadden de organisatie genoodzaakt het parcours te verleggen. Een extra 5km en een extra 300 hoogtemeters lagen er nu voor ons, vergezeld door een grote hoeveelheid regenval, zoals was voorspeld. Enfin, dus toch weer een harde dag, maar verder niet klagen, gewoon weer gaan en “genieten”. Gelukkig bleef de regen deze dag uit, dus dat was dan toch een meevallertje. Overigens waren de weersvoorspellingen in de voorafgaande dagen toch ook al niet uitgekomen en nam ik die maar voor wat het was, al hoopte ik dat ze voor de rest van de week wel uit zouden komen, namelijk droog, warmer en zonniger. We shall see. Vandaag dus etappe nr. 5. met nog een meevallertje; de start was “pas” om 8:00 uur, dus kon ik weer eens lekker “uitslapen. Maar dat was het wel; het was namelijk direct vanaf de start in Prettau weer een beklimming naar de hoogalpen, de Bretterscharte (2537mtr), het 1-na hoogste punt van de Transalpinerun. Het was niet direct net zo’n zware beklimming als gisteren van de Birnlucke, maar het was, zeker na de passage van de eerste verzorgingspost (na ruim 5km al) wel weer zo’n etappe die niet echt opschoot met weer veel sneeuw, modder, stenen en dus de nodige klauterpartijen.

Maar uiteraard werd de top overwonnen, volgde de afdaling langs de tweede verzorgingspost naar het mooie Reintal, alwaar even later de tweede klim zou beginnen over aanvankelijk lekker beloopbare wandelpaden en “forststrasse” (soort kiezelstenen-weg) tot de afzetting bereikt werd: “Sperrung”. Vanaf hier zou het originele parcours naar beneden naar de finish leiden, nu kregen we een steil single-track pad rechts van de afzetting steil omhoog de berg op, 300 mtr extra omhoog. Het was zwaar om hier en nu toch weer te moeten klimmen, een kudde koeien (wat zochten die beesten hier op zo’n single track steil de berg op?) vormde nog een extra obstakel; dus maar door de begroeiing om de kudde heen, en weer verder klauteren. Enfin, natuurlijk kwam ook hier weer een eind aan de klim, waarna een mooi stuk parcours volgde, zo’n 5km lang (het extra stuk dus) langs de berghelling, een single track met natuurlijk wel weer de nodige obstakels in de vorm van boomwortels, keien en stenen.

En daarna ging het ook zo naar beneden, een lange afdaling van zo’n 1400mtrs volgde in zo’n 7km, het laatste stuk langs de watervallen alvorens er beneden in het dal nog een paar vlakke kms langs de bergrivier volgden naar de finish in Sand in Taufers, welke na 6:49 werd bereikt. En daarmee was het dus toch weer een harde dag geweest, zeker niet zo makkelijk als vooraf gepland.

Donderdag 9 september: 6e etappe
Sand in Taufers-St. Vigil 39,70km (↑1512mtr, ↓1193mtr)

Vanaf vandaag ging ik verder als “individual runner”.
De teamspirit was al geen moment aanwezig; de loopstijlen weken ver van elkaar af (de afdaling moest er vaak langer op mij geacht worden; de klimmen moest ik regelmatig inhouden); ik was na de zware voorafgaande etappes “aangeslagen als overreden door een intercity-trein” en gaf “geen vertrouwen in het succesvol halen van de tijdslimieten”, waardoor we niet in het eindklassement van de TAR zouden komen en we dus beiden geen finishers-shirt zouden ontvangen.
En dus ging ik als “individual loper” van start, het was beter zo, voor ons beiden, en kon ik mij verder concentreren op mijn eigen Transalpinerun. Gewoon weer vroeg om 7:00 uur na eerst ingecheckt te hebben met het “Team Flitzfloh” van Corinna en Heidi, die ik beiden al in Ruhpolding had leren kennen. De etappe van vandaag was er een waarbij ook weer eens gewoon hardgelopen kon worden. Vanaf de start in Sand in Taufers verliepen de eerste 18km nagenoeg vlak door het Tauferer-dal, door Bruneck, de enige stad van enige betekenis in de TAR die we doorkruisten. Langere tijd liep ik hier in het aangename gezelschap van het Belgische “Team Tjak” met Wim Proost en Sjak Peeters.

Maar, dit is de Transalpinerun, uiteindelijk kom je natuurlijk toch bergen tegen en moet er geklommen worden. Liefst 1300 hoogtemeters lagen er voor ons, de beklimming van de Kronplatz (2275mtr op 31km), overigens de enige klim van de dag, maar ook de langste van de Transalpinerun en bekend als skigebied. Maar het bleek geen al te moeilijke klim, alleen een heel lange, voornamelijk over “Forststrassen”, en ik was in staat dan ook om gewoon continue naar boven te lopen en te genieten van de vergezichten, lange tijd ook in gezelschap van een aantal andere deelnemers en een “rugzak-muziek-loper”; die rock en de jaren ’80-muziek voortbracht en voor een plezierige afleiding zorgde.Alleen de laatste 200 hoogtemeters waren zo steil recht omhoog over een singletrack door woestenij de berg op, dat het echt zwaar werd. Maar het was te overzien en eenmaal op de top kon ik weer heerlijk even herstellen.Daarna was het afdalen, eerst even behoorlijk steil over de alpenweiden tot de laatste verzorgingspost, waar ik ruim de tijd nam voor de nodige inwendige versterking en een plaspauze. De laatste 7km afdaling gingen lekker vlot, stukje asfaltweg, stukje “Forststrasse” en uiteindelijk weer asfaltweg tot de finish in St. Vigil.

Hier arriveerde ik, nadat er toch nog weer een trein over mij heen reed toen ik door een tunnel onder het spoor door liep, na 5:35 uur (1½ uur voor de tijdslimiet bij de laatste verzorgingspost), had heerlijk relaxed en zonder enig probleem gelopen en genoten en voelde me in opperste beste stemming. Het was een prachtige dag met mooi en warm, zonnig weer en het was nog vroeg in de middag en ik had dus ruimschoots tijd om nog even wat inkopen te doen in het dorp, te internetten in de plaatselijk bibliotheek en ook nog even een middag-dutje te doen voor de gebruikelijke pasta-party.Er zaten nu 6 etappes en 234km op, nog 2 etappes en 75km te gaan, waarvan de volgende dag een echte marathon-afstand. En ik had er zin in, ik wist nu dat ik de TAR zou gaan voltooien.

Vrijdag 10 september: 7e etappe
St. Vigil-Niederdorf im Pustertal 42,195km (↑1963mtr, ↓1990mtr) 

Vandaag weer start om 7:00 uur voor een complete marathon-afstand met daarin twee keer serieuze beklimmingen tot ruim boven de 2000mtr. Volgens berichten zou dit de mooiste etappe van de Transalpinerun 2010 moeten zijn, en gelukkig waren de weergoden ons gunstig gestemd, want het werd prachtig weer en dus ook weer genieten van prachtige uitzichten.De etappe begon vanuit St. Vigil met 12km geleidelijk klimwerk tot aan de eerste verzorgingspost, maar werd daarna een behoorlijk stuk steiler voor de beklimming van de “Forcella Sora Forno” (2380mtr). De afdaling daarna kende eerst een best wel gevaarlijke passage, een “dangerous section”, waarbij je langs een ravijn over een smalle richel vasthoudend aan een kabel in de rotswand verder moest klauteren (geen tijd om over angsten na te denken) en vervolgens verder over een steil zigzag-pad van kiezels, dat trouwens niet voor veel verlichting zorgde, maar best goed te doen was en wellicht een van de mooiste was van de hele 8-daagse met uitzichten op de helder blauwe “Pragser Wildsee”, die daar beneden in de hoogvlakte (1493mtr) lag te wachten. Toen we uiteindelijk het meer bereikten, mochten we daar een 3/4 ronde omheen lopen; en lopen was hier ook echt hardlopen, heerlijk! En onderweg nog even pauzeren bij de verzorgingspost. Wat is het leven hier toch prachtig; echt genieten, waarom zou je eigenlijk verder willen?

Ach, daar is 1 simpele reden voor in dit geval; de Transalpinerun voltooien. En dus weer verder, de “Pragser Wildsee” achter laten en de Weisslahnsattel (2194mtr) beklimmen; …uuhh toch echt niet nog heel even bij het meer relaxen? Nee dus, verder gaan, klimmen …700 hoogtemeters in 5km.

Maar ook deze overwon ik, eigenlijk best wel voorspoedig, net als de moeilijke/moeizame afdaling van 900mtr in 4km die volgde totdat de derde verzorgingspost op het 35km-punt als een geschenk opdoemde. Vanaf hier was het weer “gewoon” hardlopend verder door het Pustertal naar de finish in Niederdorf, 7:19uur na de start!Er zaten nu 7 etappes en 276km op, nog 1 etappe en 33km te gaan; Sexten en de finish van de Transalpinerun zijn binnen bereik.

Zaterdag 11 september: 8e etappe
Niederdorf im Pustertal-Sexten 33,4km (↑1269mtr, ↓1123mtr) 

De laatste dag van de Transalpinerun begon natuurlijk heel aangenaam met een uurtje langer slapen, start om 8:00 uur, het vooruitzicht van slechts 33km en slechts 1 klim en de finish van de Transalpinerun, en: nog heerlijker weer!En een prachtige dag werd het!Het eerste deel van de etappe van 15km naar de eerste verzorgingspost was heel geleidelijk omhoog oplopend en liep ik opnieuw in gezelschap van Wim en Sjak, het ging heerlijk relaxed en ook heel voorspoedig. Daarna volgde de klim, bijna 1000mtr omhoog in 9km naar de “Dreizinnenhutte”. Het ging me voorspoedig af en kon gestaag doorlopen, onderwijl genietend van de geweldig omgeving in een strak blauwe lucht, met als absolute hoogtepunt, lekker en figuurlijk, bovenop de berg het zicht op de “Dreizinnen”, het bekende gezicht van de Dolomiten.

En net als gisteren bij de “Pragser Wildsee”, kwam ook hier de gedachte op; waarom verder gaan? Het is zo mooi hier, de uitzichten, het zonnetje, hier doe je het toch voor! Maar toch dus, doorgaan naar het ultieme doel; de finish van de Transalpinerun! En daar naar toe was het nog slechts 10km afdalen, de eerste helft daarvan (850mtr) vrij steil single track met weer veel keien en stenen tot aan de laatste verzorgingspost. Voor de laatste keer een gel, stukjes banaan, meloen en sinasappel, soep en water. En dan de laatste 5km, in een euforiestemming en nog steeds in de afdaling via maar weer eens een Forststrasse en het laatste stukje asfaltweg naar “das Ziel!” En wat een geweldig gevoel is dat om die laatste kms af te leggen, en het liep zo geweldig aangenaam, wat is dit dan genieten en waarom komt die finish dan uiteindelijk nog zo plotseling, nog zo vroeg; het had best nog wel wat langer mogen duren …. 4:41 uur, zo snel was nog geen enkele etappe verlopen.  

Na een jaar-lange voorbereiding en opbouw, ook terugkomend van de revalidatie van die “Fracture Maisoneuve” opgelopen in de SwissAlpineMarathon in Davos vorig jaar, heb ik de Transalpinerun voltooid, 310km in 8 etappes in 8 dagen met bijna 14000 hoogtemeters. Totaal ben ik hiervoor 51:14:24 onderweg geweest…. Na een korte rustpauze op het grasland en een douche in de sporthal ’s middags in het zonnetje op het terras bij de finish nog heerlijk nagenoten met diverse andere deelnemers en met Corinna en met Peter en Janina (team Worthsee Runners, het laatst binnen gekomen team deze dag) nog diverse biertjes en hapjes genuttigd. ’s Avonds naar de pasta-party, maar deze keer natuurlijk dus zonder briefing, maar wel met de uitreiking van de finisher-shirts en diploma’s. Daarvan ben ik nu in het bezit, en daar ben ik trots op!!

Het was mooi; de constante wisseling van omgeving, van uitzichten, van terrein, van weersomstandigheden. Het was een geweldige ervaring hoe je de ene dag uitgeput finisht en de volgende ochtend weer gewoon op gang komt in de volgende etappe en na 8 dagen eigenlijk vrij comfortabel de finish haalt. Hoe verschrikkelijk (koud, mistig, regenachtig en winderig) was het op de Birnlucke, hoe prachtig (warm, helder) was het bij de Dreizinnen. De gemoedelijkheid, de gezelligheid, de kameraadschap, de perfecte organisatie. Het zijn allemaal aspecten die de Transalpinerun 2010 voor mij tot een geweldige ervaring maakten.Doe ik het nog een keer? Zou zo maar kunnen, maar waarschijnlijk is het niet. Ik zeg altijd: “zeg nooit, nooit”. Ik heb het gedaan, de grootste uitdaging uit mijn “hardloopcarriere”, heb ervan genoten, maar er zijn nog zo veel meer mooie lopen op mijn “to do”-lijst.

Youtube:
Impressie van de 2010 Transalpinerun
1e etappe Ruhpolding-St. Ulrich am Pillersee 36,30km (↑1223mtr, ↓1034mtr)
2e etappe St. Ulrich am Pillersee-Kitzbuhel, 33,20km (↑1810mtr, ↓1907mtr)
3e etappe Kitzbuhel-Neukirchen am Grossvenediger 46,90km (↑2252mtr, ↓2130mtr)
4e etappe Neukirchen am Grossvenediger-Prettau im Ahrntal 43,90km (↑1967mtr, ↓1377mtr) 
5e etappe Prettau im Ahrntal-Sand in Taufers 34,50km (↑1813mtr, ↓2408mtr) 
6e etappe Sand in Taufers-St. Vigil 39,70km (↑1512mtr, ↓1193mtr)
7e etappe St. Vigil-Niederdorf im Pustertal 42,195km (↑1963mtr, ↓1990mtr
8e etappe Niederdorf im Pustertal-Sexten 33,4km (↑1269mtr, ↓1123mtr) 

Dit was het blog zoals ik in 2010 op mijn toenmalige weblog plaatste…
Nu, 10 jaar later kan ik dat “Doe ik het nog een keer? Zou zo maar kunnen, maar waarschijnlijk is het niet. Ik zeg altijd: “zeg nooit, nooit” actualiseren: Ja, ik heb mij laten overhalen… 😀. En eigenlijk vind ik het stiekem best leuk, en ook spannend. 2022 moet dat dan worden…..
Geen flauw idee of mijn lichaam het nog aan kan. Geen flauw idee nog waar mijn limieten nu liggen, met mijn kapotte meniscus en blessuregevoeligheid. Maar het is nog 2 jaar weg en een definitieve beslissing is dus ook nog lang niet aan de orde. Eerst maar eens kijken of ik volgend jaar de marathons Zermatt en Jungfrau aan kan, maar eerst natuurlijk nog de 22K in Arosa volgende week …..
The mountains keep calling me 😀!

Geen Jungfrau, maar wel Weisshorn….

“We” zijn inmiddels alweer een heel (soms heet) zomerseizoen verder sinds mijn laatste blog. Hoog tijd dus voor weer eens een update.Veel is er niet gebeurd in dit zo merkwaardige jaar, maar toch ook wel weer een aantal ontwikkelingen……Zo werd mijn traject “Trust the Proces” met als eindstation de Jungfrau marathon wreed verstoord. Allereerst doordat deze werd afgelast vanwege de inmiddels wel bekende reden in dit bijzondere jaar. Ten tweede omdat ik na een voorspoedige comeback met mijn kapotte meniscus, met als hoogtepunt een 25km-duurloop eind mei (een virtual run #runoninsoline) plotseling werd gedwarsboomd door allerlei andere kwetsuurtjes. Niet zo schokkend, die vervelende (rechter) kuitblessure en die irritante (linker) enkelblessure, maar wel erg frustrerend.

Het gooide me weer een aantal maanden terug in mijn ontwikkeling, waardoor de (Jungfrau) marathon niet meer haalbaar werd. De afgelasting, en daarmee samenhangend uitstel tot 2021, kwam in dat opzicht dus niet ongelukkig. Inmiddels ben ik nu alweer een maand blessurevrij en draai ik voorzichtig ook weer mijn trainingen, vooralsnog 3x per week voor gemiddeld rond de 35km. Niks bijzonders, geen intervaltrainingen, geen hoge tempo’s voorlopig, maar wel voldoende omvang met belastende trainingen om vooral de benen te testen of ze strand, duinen, stationstrappen en de Hengstenberg in Hollandse Rading aan zouden kunnen.

Weliswaar stond er dus geen Jungfrau marathon meer op het programma, maar de (Zwitserse) bergen bleven me wel roepen. Op dezelfde dag als de Jungfrau marathon stond in Arosa (Graubunden), niet ver van mijn geliefde Davos, een trailrun op het programma. De hoofdafstand, 44km, was natuurlijk niet realistisch, maar de 15K en misschien zelfs de 22K wel. En daar richtte ik mij op. Ook met de onzekerheid van reizen in deze bizarre tijd. Geen Jungfrau dus, maar wel de Weisshorn (2640mtr hoog) en Hörnli (2509mtr) over.
Ik heb er zin in en ben er ook zo aan toe. Al 2 jaar geen loopavonturen meer met m’n kapotte meniscus, het lange, oneindige traject “Trust the Proces”, een half jaar van bijna alleen maar “afstand houden en thuiswerken”. 
Nog een paar weekjes. Met nog een 1/2 marathon in de training, de virtual rememberrun2020 vanaf de begraafplaats van mijn ouders in Soest naar huis, en nog een “bergtraining” op de Amerongse Berg. Die Eenzame Eik heeft mij ook al 25 maanden niet gezien namelijk. In topvorm zal ik in Arosa zeker niet zijn, maar wel voldoende om het aan te kunnen en te durven en er natuurlijk bovenal van te genieten.
Zwitserland, Arosa. Ik kom, zusammen mit Die Frau. Heerlijk een hele week lang! Please, keep it safe 🙏!

Trust the Proces: het vervolg; “Running Alone”

Mijn laatste blogje is alweer een tijdje geleden. Dateert zelfs nog van een vorig tijdperk. Eentje van onbevangenheid en zorgeloosheid. En toch is dat nog maar een week of 7 geleden. Er is sindsdien veel veranderd. Onbevangenheid en zorgeloosheid hebben plaatsgemaakt voor besmettingsvrees van het Corona-virus, voor Social Distancing en Stay Safe at Home… 
Ik schreef in dat laatste blogje over mijn comeback met hardlopen met een kapotte meniscus over het “Trust the Proces” traject en dat ik klaar was voor mijn eerste halve marathon weer sinds nog een veel langer geleden tijdperk. Die halve marathon stond gepland op zaterdag 21 maart in Naaldwijk: de Ruitenberg Westland Halve Marathon. Ik loop namelijk altijd graag, en opvallend ook altijd goed, in het Westland en kom er altijd graag. Ooit liep ik er een PR op de hele marathon 2:39, voor het eerst onder de 3 uur, en dus dik ook!), die destijds een nationale traditie was, voordat de Rotterdam Marathon in opmars kwam.Nou ja. Het is bekend. Net als alle evenementen in de afgelopen weken, en inmiddels ook de komende weken en zelfs maanden, de Westland Halve Marathon werd afgelast.Ik liep dat weekend wel solo een halve marathon. Door de polders rondom het Uteregse. Toch een “mijlpaal” weer. Mijn knie gaf geen krimp, conditioneel had ik geen problemen hoewel ik het best wat zwaarder kreeg op het eind omdat het toch ook wel wat warmpjes was en ik (eigenlijk zoals altijd al gewend) op deze (wat ik ooit als middellang duurloopje bestempelde) geen drinken meeneem. Met een tijd binnen de 2 uur was ik uitermate tevreden. Dat ik dit weer kon!

Het klinkt misschien wat vreemd in deze nogal onwerkelijke tijd, maar in de weken daarna tot nu toe kon ik mij verder in positieve zin blijven ontwikkelen.De wekelijkse omvang kon ik blijven verhogen, net zoals de trainingsfrequentie. Ik kan nu ook 2 dagen achter elkaar lopen en dus 4x per week. En daarmee kan ik ook meer variatie aanbrengen in mijn programma, heb ik intervaltrainingen kunnen inbouwen en heb ik afgelopen vrijdag ook voor het eerst op de trails gelopen en hoogtemeters kunnen maken op de Hengstenberg in Hollandse Rading.

Meest opvallende ontwikkeling is mijn snelheid. In intervallen loop ik 1000mtrs nu binnen de 4:40/km. Niet heel erg belangrijk, maar wel heel fijn. Hoe hoger de absolute snelheid, hoe makkelijker de tempo’s op de lange duurlopen worden. 
Goede ontwikkelingen dus waar ik erg blij mee. Ik blijf vasthouden aan “Trust the Proces” en dus ook dagelijks mijn fysio-oefeningen doen. Op loopdagen is dat een verkort programma van een klein uurtje, op “niet-loopdagen” het basisprogramma van een 5-kwartier. Het maakt het mogelijk om met mijn gescheurde meniscus toch te kunnen hardlopen. Te doen wat ik zo graag doe. Gewoon lekker naar buiten. En hoe fijn is dat juist nu in deze zo onwerkelijke tijd.En toch blijft die kapotte meniscus, voor altijd. En daar moet ik mij bewust van blijven, en dus ook voor voorzichtig blijven en alert zijn op signalen. Afgelopen week had ik wat zorgen over de knie. Geen pijn, geen problemen. Maar het voelde anders en dus toch uit voorzorg m’n programma enigszins aangepast zonder daarbij direct de opbouw en progressie aan te tasten. Dat lijkt succesvol. Je leert om te gaan met “handicap” en in te spelen op signalen.

En daarmee kan ik verder. Op weg naar de Jungfrau in september, toch…. Het zou toch mooi zijn als het me gegeven zou zijn als ik daar deze hele weg kan finishen. Ik loop nog steeds voor op de projectie die ik in januari had op mijn “RoadtoJungfrau”. Het vervolg van die weg lijkt voorlopig een solo-race te zijn, run-alone. Mijn motivatie op die weg is onveranderd. Maar wat had het fijn geweest als dat met wedstrijdjes, met samenloopjes met groepsloopjes had gekund, in plaats van solo-runs en/of “virtual runs”, wel of niet gekoppeld aan goede doelen, hoe leuk ook soms.
Het is nu precies 1 jaar geleden dat mijn vorige comeback tot een pijnlijke stilstand kwam en ik dacht nooit meer te kunnen hardlopen. Het behoeft geen uitleg dat ik uitermate verheugd ben met wat ik nu kan, en het traject dat ik ben ingeslagen. 
“Trust the Proces!”

Trust the Process, Op “Weg” naar “Nieuwe Hoogten”?

Trust the Process…… Ja, ik vertrouw het proces.  Ik moet wel. Het is de enige houvast dat ik heb om op met (hard -)lopen nog iets te kunnen. Wat kunnen? Geen enkel idee wat ik nog zou kunnen. Ik heb natuurlijk die kapotte (gescheurde) meniscus. Maar het gaat nu voorspoedig en een mooi, groot doel is gesteld!
Inmiddels zijn er 9 maanden verstreken sinds ik bij Annatommie van de orthopeed definitief uitsluitsel kreeg, nadat ik eerder in het Diaconessen Ziekenhuis al de diagnose had gekregen: een second opinion en een MRI scan toonden aan: gescheurde meniscus in mijn rechter knie. Niets aan te doen, geen operatie en geen natuurlijk herstel. Dus nooit meer hardlopen? Maar de orthopeed verwees me naar de fysiotherapie met de mededeling dat hardlopen echt nog wel kon.

Of ik geloofde dat ik nog zou kunnen hardlopen? Laat ik maar voorzichtig stellen dat ik daar op z’n minst de nodige twijfels over had. Die knie voelde alles behalve vertrouwd om mee hard te lopen en mijn laatste comeback poging een paar weken eerder was uitgelopen op een dusdanig pijnlijk gebeuren dat ik niet eens meer fatsoenlijk 2 passen kon wandelen zonder te vergaan van de pijn.  Eigenlijk had ik voor mijzelf wel geaccepteerd dat hardlopen voor mij nu “geschiedenis” zou zijn, maar toch wilde ik het ook nog niet opgeven en besloot ik mij dus te melden bij de fysiotherapie bij Annatommie.

Warmingup bij de fysio voor de oefeningen

Rosa (zou later in augustus in Nevada in de woestijn het wereldrecord snelheid fietsen, 122,12 km/uur verbeteren) ging mij behandelen. Dat betekende aanvankelijk vooral knieversterkende oefeningen, later ook stabiliserende oefeningen (en wat kon ik die waterzak vervloeken….), en weer later dynamische oefeningen. Oefeningen die ik vooral ook thuis kon/moest doen. Elke dag minimaal een uur tot (momenteel) wel 1,5 uur toe. Langzaamaan verdween de pijn in de knie, werd mijn knie sterker en stabieler. Na 2 maanden mocht ik 2x een minuut op de loopband bij de fysiotherapie lopen. Onwennig. Shaky. Dat was het dan ook. Ik moest leren om weer te lopen, “anders lopen”. Ik moest ook leren te vertrouwen.
Twee weken verstreken weer alvorens ik het weer op de loopband mocht, moest, kon lopen. En het “ging”! En vervolgens ook buiten mocht lopen, zelfstandig. En dat ging. 4×1 minuut sjokken met wandelpauzes werd langzaamaan steeds iets verder uitgebouwd. Een overwinning voelde dat. En elk stapje verder voelde weer als een overwinning. 6×2 minuten, 5x 3 minuten 5×4 minuten, 4x5minuten…, steeds iets verder, iets langer. Ik kon weer een rondje Fort de Klop lopen, ik kon weer een rondje Oud Zuilen lopen, ik kon weer dat mooie rondje (kleine plas) Maarssenveen lopen. Langzaamaan begon ik er zelf ook in te geloven. De vervangende fysiotherapeute Keyleigh had mij al eens toevertrouwd dat ik echt nog wel eens een marathon zou kunnen lopen, dat ik zelfs bergen op-en-af zou kunnen lopen. Zou het…… ik, als bijna 60-jarige met een kapotte meniscus…. zou het?

Op het strand in Gran Canaria

Vanaf oktober 2019 draai ik nu zonder directe begeleiding. Doe ik trouw (nagenoeg) elke dag m’n oefeningen. “Trust the Proces”. Ik ben er in gaan geloven, maar moet dat proces ook echt respecteren, ook op vakantie op de Gran Canaria. Wel die oefeningen blijven doen. Doe je ze niet, en loop je alleen maar een paar keer over het strand te sjokken, krijg je een terugslag. Overigens is er geen enkele garantie dat “Het Proces” tot succes leidt. Die gescheurde meniscus is er natuurlijk altijd nog en gaat nooit weg. Het noodzaakt je tot voorzichtigheid. Het spontane zoals voorheen is daardoor natuurlijk weg. Ik kan nu niet meer “zo maar eens een eind gaan lopen omdat het mooi weer is en ik er zin in heb”. En daarnaast moeten ook mijn kuitspieren en mijn hamstrings weer wennen aan het (anders) lopen. Het leidde de afgelopen periode rondom de kerst en in januari tot wat irritatie in mijn kuit en in mijn hamstring. En dat is best frustrerend als je geen last heb van die “gehandicapte” knie, dat er nu ineens andere aspecten tegenwerken.
Inmiddels is dat nu hopelijk ook voorbij. Sinds enige tijd loop ik dan ook met compressietubes van Herzog en zijn die irritaties in kuit en in hamstring weg. Ik heb nooit zo veel geloofd in compressie, maar het lijkt er nu toch op dat het mij wel helpt. 
Inmiddels lijk ik dan ook toch eindelijk, sinds het wegtrekken van die kuit- en hamstringproblemen, de consistency in mijn activiteiten te vinden en kan ik daarmee de frequentie van 3x per week vasthouden en tzt naar 4x per week uitbouwen, maar vooral ook omvang te kunnen maken. Daarmee loop ik nu iets achter, terwijl ik juist met lengte (18km) iets voor loop en in tempo (inmiddels onder de 6:00/km) inmiddels ruim voor loop op de projectie. En alleen met frequentie en omvang kan je uiteindelijk ook de afstand verlengen en tempo verhogen, alhoewel dat laatste natuurlijk geen prioriteit heeft.

Lichtjesloop Amsterdam met Linda “Lightning” Voets

In oktober nam ik ook voor het eerst sinds de Silvretttarun 15 maanden eerder, weer eens deel aan een evenement: In mijn eigen stadsie Utereg liep ik de Malibaanloop, waaraan ik al zo vaak had deelgenomen en sterke 10km-races had gelopen en zelfs ooit mijn PR op de mile had gelopen (4:31). Nu liep ik er de prestatieloop over 6km en dat was mijn langste afstand ooit. In december nam ik deel aan de Panboscross en verlengde mijn langste afstand tot 9km. Later in december liep ik in groepsverband onder leiding van Linda “Lightning” Voets de Lichtjesloop in Amsterdam. Zo fijn om eindelijk weer eens in gezelschap te kunnen meedoen! Op 12 januari liep ik de Kwart Marathon van Egmond. Deze had ik heel ambitieus in september, toen mijn comeback nog maar erg pril en onzeker was, al als doel gesteld om samen met KNBSB-collegaatje Harumi te lopen. Ik als doel om vooral het Project “Trust the Proces” te blijven volhouden en Harumi om vooral als inspiratie om het hardlopen weer een serieus op te pakken. Voor mij werd het een prachtige ervaring. Probleemloos en sterk gelopen op het strand met stormkracht tegen en daarna ook een behoorlijk vlotte terugweg door de duinen naar de finish.

Dat gaaf mij ook het vertrouwen om in te stappen in de Jungfrau-groep toen La Coach Laetitia “Ik begin Vandaag(aanrader voor als je wil beginnen met hardlopen!) mij daarvoor benaderde. JA, ik heb mij aangemeld voor de Jungfrau marathon, op 12 september! Steeds meer begin ik te geloven in het Project “Trust the Proces” en in de woorden die Kayleigh sprak, zoals eerder gememoreerd: “Jij kan nog hardlopen, jij kan nog marathons lopen, jij kan bergen op- en aflopen”. Het grote doel staat dus voor 2020. Het moet mijn 111e marathon worden (26 maanden na mijn 110e).
De eerstvolgende stap nu is een 1/2 marathon. Die staat gepland. Eerder dan vooraf geprojecteerd. Een memorabele, en daarmee bedoel ik niet direct vanwege mijn comeback nu, maar vanwege mijn eerdere loophistorie aldaar. Iemand enig idee welke dat is, waar en wanneer? Ik kijk er naar vooruit en heb er zin in!

Decennium Lookback, de jaren 10….. RunningRuud

Zo, als de maand december alweer ten einde loopt, schrijf ik gebruikelijk een blogje met terugblik op mijn sportieve activiteiten in het aflopende jaar.
Van noemenswaardige sportieve activiteiten was nu natuurlijk niet echt sprake. Het proces “Trust the Proces”, wat ik momenteel doorloop en waarmee ik probeer met een ongeneeslijke blessure (gescheurde meniscus) mijn hardloopcarriere te verlengen, schrijf ik binnenkort nog een blogje over, als dat proces momenteel in de huidige vorm ten einde loopt.
Echter niet alleen een jaar loopt ten einde. Ook een decennium loopt ten einde. Een decennium met een een forse wending in mijn hardloopactiviteiten ten opzichte van van daarvoor. Ik spreek dan ook wel van mijn 3e hardloopcarriere…..
Mijn 1e hardloopcarriere bestrijkt voornamelijk de jaren ’80 van de vorige eeuw (oei dat lijkt wel erg lang geleden en maakt me best oud) waarin ik vooral als “topsporter” leefde en mijn beste resultaten boekte. Mijn 2e hardloopcarriere bestrijkt vooral de jaren ’90 van de vorige eeuw en de jaren “00 van deze eeuw, waarin ik op een lager intensiteit hard liep.

Overigens begon mijn 3e hardloopcarriere al iets eerder dan precies 1-1-2010. Ik liep in november 2008 voor het eerst na 15 jaar weer eens een marathon (de klassieke van Athene) en maakte in de voorbereiding hierop tijdens de zomervakantie in Davos voor het eerst kennis met berglopen. Mijn belevenissen met het berglopen in Davos in de Swiss Alpine Marathon kan je in hier mijn vorige blog lezen…..

Mijn 3e hardloopcarriere kan vooral omschreven als een periode waarin ik een totaal van 98 marathons (inclusief ultra-afstanden) liep. Diverse bergmarathons, diverse grote stadsmarathons in binnenland en ook in het buitenland in combinatie met een citytrip samen met mijn vrouw Josie, maar waarin ik ook diverse kleinschalige marathons liep.
Daarnaast verscheen ik ook in vele kortere wegwedstrijden aan de start en ook bij baanwedstrijden om daar heerlijk voluit te kunnen knallen.

Het meest bekend zijn natuurlijk mijn bergloop-avonturen. Daar stond ook het eerste jaar van het decennium van in het teken: Mijn allermooiste meerdaagse ervaring: De TransAlpineRun 2010: 8 dagen, 8 etappes, 310 km en 13500 hm van Ruhpolding in Zuid Duitsland dwars door de Alpen naar Sexten in Noord Italie. Van doodgaan in de 4e etappe op 2600 mtr hoogte in mist, regen, sneeuw, storm en koude op de Birnlucke, de volgende dag kapot opstaan en gewoon van start gaan in de 5e etappe tot uiteindelijk glorieus finishen op een heerlijke stralende dag in Sexten
In 2012 liep ik in Davos de 78K bij de Swiss Alpine Marathon. Mijn langste afstand ooit en mijn mooiste eendaagse ervaring ooit. Ruim 11 uur genietend door het berglandschap en uiteindelijk finishen temidden van de lichtflitsen en donderslagen.
In 2017 liep ik het Gondo-Event; een tweedaagse rondom de Simplonpass met een marathon op zaterdag en op zondag met in totaal 4200 hm. Eveneens een schitterende ervaring met op beide dagen een temperatuur boven de 30 graden.
In 2018 liep ik de Silvrettarun nabij het Oostenrijkse Ischgl en Galtur met daarbij mijn allerhoogste passage ooit op bijna 3000 mtr hoogte. Een schitterend en ook spannend avontuur, omdat ik daar als laatste net op tijd de cutoff haalde…. hoe dat was kan je hier in mijn blog lezen…..
Inmiddels is dat, nu 1,5 jaar geleden alweer, ook nog steeds mijn allerlaatste (en 110e) marathon…..

In 2010 liep ik ook mijn allereerste ultraloop. Overigens niet in een officieel erkend evenement maar in een vriendengroep die destijds de Be-More-Ultra-Tour liep (5 dagen van 50km achter elkaar). En overigens ook niet helemaal gepland, omdat dit slechts 1,5 week voor mijn comeback bij de Utrecht Marathon plaats vond. Ik zou eigenlijk 35km meelopen, maar dat ging zo makkelijk dat ik ook de gehele afstand van 50km voltooide.
De Utrecht Marathon daarna: een doorslaand succces: Met een tijd van 3:21 liep ik niet alleen mijn snelste tijd sinds 1993, maar ook voldeed ik daarmee aan de kwalificatie voor de meest prestigieuze marathon ter wereld: De Boston Marathon welke ik dus het volgende jaar zou gaan lopen.
Overigens zou ik nooit echt in slagen om de transitie naar de Ultra-afstand te maken. De 78km bij de Swiss Alpine Marathon bleek uiteindelijk de langste afstand die ik ook zou lopen. Daarnaast liep ik een paar keer de 60km bij de Jan Knippenberg Memorial (over het strand van Wijk aan Zee naar Den Helder in 6:31 en in 5:57 uur) en een paar een keer 6-uursloop op de baan (PR: 62,772 km) en een aantal keren een 50km (PR: 4:21 uur in het Amsterdamse Bos en een 3e plaats bij de Eemmeerloop in Bunschoten met windkracht 7 tegen 15km lang op de kaarsrechte Eemmeerdijk).
Zoals gezegd: de transitie naar de Ultra-afstand lukte dus eigenlijk niet. Een 100km zou ik nooit lopen en regelmatig kleine kwetsuren zorgden ervoor dat ik nooit een langere tijd zou hebben voor die transitie.

In 2011 liep ik dus de prestigieuze Boston Marathon. Echt de mooiste stadsmarathon die ik ooit liep. Overigens start je in het plaatsje Hopkinton en loop je eerst een groot deel door natuur, over een paar heuvels (Heartbreak Hill) en door een paar aantal buitenwijken voordat je pas aan het eind de stad binnen loopt. Dat is dan wel erg magisch….
Andere buitenlandse stadsmarathons liep ik in Barcelona, Rome, Dusseldorf, Berlijn. Een aantal anderen staan natuurlijk op de “to-do-lijst”…….
In Nederland liep ik de “10 grootste marathons” allemaal. Na Utrecht in 2010 liep ik nog 1x een marathon op “volle kracht”…: Rotterdam 2012. Helaas lukte dat niet helemaal, omdat ik toen in de voorbereiding op de 78K van Davos geen risico’s mocht nemen en ook omdat het nogal druk was in de 1e helft. Ik liep een 1:41 op de eerste helft, ging versnellen toen de Erasmusbrug voor de 2e keer opdook en heb daarna niet meer terug geschakeld en noteerde 1:36 op de 2e helft en dus een eindtijd van 3:17. Mijn 50+ PR dus!
Genieten deed ik vooral ook bij die marathons die vooral door de natuur liepen: Kustmarathon Zeeland, Berenloop Terschelling en “Tis-voor-niks” Geldrop (met 5x de marathon die ik het meest liep), maar ook vele kleinere en minder bekenden. De kleinste marathon liep ik bij de Drents Friese Woldlopers: bij de Landgoed Blanckenborch Marathon  in Noordlaren eindigde ik als 2e in een deelnemersveld van 4 lopers…. Bij de Pheidippidesloop in Utrecht in 2014 werd ik winnaar bij de sololoop in een tijd van 3:41 . Daarmee was ik gelijk ook de winnaar van de enige marathon die in Utrecht dat jaar gehouden werd……
Een bijzonder moment was natuurlijk mijn 100e marathon…., bij die leuke en gemoedelijke Bokemeirun in het Amsterdamse Westerpark op 9 juli 2017. Overigens, als alles volgens planning en wens verloopt, staat deze loop ook in 2020 weer op mijn programma…….
Een aantal ging ik ook als pacer van start bij marathons: In Spijkenisse liefst 4 jaar op rij, en daarnaast ook nog een aantal als “personal pacer”.

Naast de vele marathons die ik liep had ik vooral ook plezier in om ook kortere wedstrijden te lopen, zowel op de weg als ook op de baan, en dan meestal ook wel op de top van m’n kunnen…zo realiseerde ik het afgelopen bijvoorbeeld de volgende 50+PR’S:
10kms-39:47
1/2 marathon: 1:29:37
5000mtr: 19:17
3000mtr: 11:38
Maar bovenal had ik vooral veel plezier in hardlopen. En eigenlijk ging ik nooit met tegenzin op stap. En ook in training maakte ik mooie uitstapjes, samenlopen met andere hardloopvriendjes en hardloopvriendinnetjes, of gewoon alleen met de trein ergens uitstappen en gaan lopen.
Zo kwam in dit decennium aan een totaal van 31.738kms, waarvan natuurlijk slechts een heel klein deel in de laatste 1,5 jaar. Het hoogste jaartotaal: 4249 in 2014. In 2017 liep ik de meeste marathons: 16x.
Maar voor nu zit dit decennium erop. Ook mijn 3e hardloopcarrière dus.

Mijn 4e hardloopcarierre? De jaren ’20?
In een volgende blog binnenkort schrijf ik daar meer over.
Een tipje van de sluier: La Coach, met wie ik ook de 1e helft van de 78K in Davos liep, en zoals op de foto in de Bosmarathon in Soest, heeft me weten over te halen voor een ander evenement. Ook in Zwitserland. Een mooi evenement, uiteraard. En een mooie uitdaging om naar toe te werken vanuit het “Proces”…..

Voor wie het interessant vind: Op de site van 100marathon-club kan je al mijn 110 marathons/ultra’s zien.

RunningRuud in de Swiss Alpine Marathon, Davos

Swiss Alpine Marathon 2008 21K (+680-190hm) – 2:02:52

De Swiss Alpine Marathon, Davos.
Loopt als een leidraad door mijn 3e hardloopcarriere; namelijk die als veel-loper, trailloper en bergloper.
In Davos maakte ik in 2008 kennis met berglopen. Toen nog “bescheiden” in de halve marathon, de K21. Het werd, destijds, een allerlangzaamste eindtijd die ik ooit in mijn voorgaande 26 jarige atletiekcarriere had gerealiseerd op een halve marathon. Ik had geen idee wat te verwachten. Bergop, en ook bergaf lopen via trails door de natuur. Een nieuwe liefde was geboren.
Een jaar later keerde ik terug naar de Alpen. Eerst naar Mandarfen om een bergloop te lopen van een km-tje of 10. De dag daarvoor sneeuwde het. Niet weinig ook met tot wel 30cm hoog. Best een heel bijzondere ervaring en dat midden in juli…. De bergloop werd afgelast.

Passage over de Scaletta-Pass in 2009

Een week later was ik opnieuw in Davos. Nu voor de hele marathon +1890-1710hm) want ja dat avontuur door de Hoogalpen, met een passage op de Scalettapass op 2606 mtr hoogte, wilde ik ervaren. Het werd een merkwaardige en herinneringswaardige ervaring. Wat een geweldig mooie omgeving, wat heb ik hiervan genoten. Minder aangenaam was de pijn die ik ervaarde na een glijpartij in een afdaling in de modder na pakweg 18km lopen in de hoogvlake tussen de Keschhutte en de Scalettapass. Een pijn die in de resterende 24km niet minder werd, maar die bij de verzorgingsposten werd afgedaan als spierverekking en later als spierscheurtje. Daarmee stop je toch niet, zeker niet als je toch steeds dichter bij de finish komt.
Het werd uiteindelijk, na iets meer dan 7 uur) een zeer emotionele finish. Dolgelukkig dat ik gehaald had, maar de tranen stroomden over m’n wangen van de pijn.
De volgende dag werd ik wakker met een enkel die 2x zo dik was als normaal, maar merkwaardig genoeg geen pijn deed….. Bezoek aan het ziekenhuis wees uit een “Fractuur Maisoneuve”: enkelfractuur met als kenmerk een gebroken kuitbeen, en met een linker been in het gips en op 2 krukken verliet ik het Spital Davos

Na de Swiss Alpine Marathon 2009: Fractuur Maisoneuve

Nominale revalidatie: 9 maanden.
Zo lang had ik niet, wilde ik niet. Een nieuw uitdaging stond namelijk het volgende jaar op het programma: De Transalpinerun (8-daagse etappeloop dwars van Noord naar Zuid door de Alpen, 305km).
Nadat het gips na 6 weken was verwijderd, kon ik starten met de revalidatie van de enkel. Keihard werken was dat, elke dag in de gym bij de fysiotherapie bij TerrorJaap. De revalidatie verliep voorspoedig. Binnen korte tijd vertrouwde hij mij toe aan de loopband en vervolgens aan korte loopjes buiten. Binnen 4 maanden liep ik alweer korte crossjes en op oudjaarsdag de Sylvestercross in Soest. Weer binnen 2 maanden maakte ik mijn verrassingscomeback op de marathon bij Andre’s Krommerijn Marathon, die trouwens zelfs een km-tje langer is (was) dan de gebruikelijke marathon afstand. Uiteraard haalde ik natuurlijk ook glansrijk de TransAlpineRun later in 2010, maar daarover in een later blog meer.

In 2012 keerde ik weer terug naar Davos. Dit keer niet voor 21K of 42K maar voor 78K. Om nog langer te kunnen genieten van dat prachtige Alpen berglandschap, maar ook als revanche voor die zware blessure die ik er 3 jaar eerder opliep dus. Nu wilde ik laten zien dat ik het (berglopen) ook goed kon. Mijn langste loop-afstand aller tijden.

Swiss Alpine Marathon 78K Davos 2012, 1e helft

En wat liep ik geweldig makkelijk en voorspoedig. De 1e helft tot Bergun en daar kleding en schoeiselwissel voor de 2e helft met daarin de klim naar de Keschhutte, de passage in de hoogalpen, daar waar ik dus 3 jaar eerder die zware blessure had opgelopen, en de passage van dit keer de Sertigpass op 2739mtr hoogte. Wat was dit genieten, wat was dit fantastisch.

Passage over de Sertig-Pass in 2012 in de K78

Tijdens de afdaling terug naar Davos wist ik dat ik gewoon de 78K ging voltooien. De finish op de atletiekbaan was heroisch. Om nooit te vergeten. De laatste 2km in een ware wolkbreuk, in het donker (om 6 uur ’s avonds) temidden van donderslagen en lichtflitsen, alsof ik met vuurwerk werd onthaald.

Finish 78K (+-2600hm) Swiss Alpine Marathon, atletiekbaan Davos 2012 na 11:03;10

De finish in de 78K in 2012 was natuurlijk de ultieme revanche voor de 42K in 2009.
Het is daarna voor altijd mijn langste loopervaring gebleven in mijn carriere. Een “echte” ultralopert ben ik nooit geworden, ondanks een aantal 60km- en 50km-en 6-uurslopen.
Toch bleef het altijd kriebelen om toch nog eens terug te keren naar Davos. De SwissAlpineRun Rulezzz!!!
Na mijn avontuur in de Silvrettarun in 2018 kondigde ik dan ook aan dat ik nog 1x een avontuur in de HoogAlpen zou lopen voor ik de leeftijd van 60 bereik. Dat zou dan in 2019 moeten plaatsvinden, en uiteraard daar waar het allemaal begonnen is en daar waar de meest dierbare herinneringen (7 jaar na mijn mooiste en 10 jaar na mijn meest dramatische) liggen en daar waar het dus gewoon het mooiste is…..
Dus stond 26-07-2019 met dikgedrukte cijfers al een jaar in mijn agenda, ondanks dat de routes die nu gelopen worden wel veranderd zijn. En eigenlijk best wel ten voordele voor mij in dit geval. Immers word nu zowel de Scalettapass (heenweg) als de Sertigpass (terugweg) aangedaan.

Het zou dus anders “lopen” voor mij. Een gescheurde meniscus in mijn rechter knie is er inmiddels de oorzaak van dat die SilvrettaRun, inmiddels dus al ruim 1 jaar geleden, zelfs mijn laatste loop-evenement is gebleken. Een poging tot een comeback in april om toch nog in Davos te kunnen lopen deze zomer werd een fiasco en ik kon niet anders dan besluiten een streep te zetten in mijn agenda door die dikgedrukte cijfers 26-07-2019.
Er staat nu helemaal geen datum meer in mijn loopagenda trouwens.
Alleen datums waarop ik afspraken heb op de fysiotherapie van Anatommie bij Rosa. Want ondanks dat operatief ingrijpen geen optie is en genezing niet mogelijk is, verwachten orthopeed en fysiotherapeut dat hardlopen nog wel mogelijk is. Garanties zijn er niet, ook niet in welke vorm (afstand, tijd, frequentie) een eventuele comeback mogelijk is. Wel werk ik hier nu hard aan. De bovenbeen-spieren moeten flink aansterken, de belasting op de knie moet verschuiven van binnenkant naar buitenkant. Dat aansterken werkt voorspoedig, het aanpassen van een looppatroon is lastiger voor deze oude man en vooral de stabiliteit is een issue.
Vorige week woensdag mocht ik 2x 1 minuut sjokken op de loopband. Deze week al 3x 1 minuut. Vorige week wel met enige na-reactie in de knie. Deze week zonder. Er is dus hoop.
En ook in 2020 is er weer een SwissAlpineMarathon. Dan ben ik wel inmiddels 60…, maar ach leeftijd is slechts een getal. Er is dus ook een doel. Heel erg ambitieus, ik weet het.
De weg is ook nog lang.
De tijd echter ook: 365 dagen.

Passage over de Sertig-Pass in 2012 in de K78

Silvrettarun, Het Verhaal: Spannend en Slopend. Prachtig en Succesvol. Genieten!

Als klein jongetje namen mijn ouders mij al mee op vakantie naar Oostenrijk, Italië. Naar de bergen. De liefde voor de bergen heb ik altijd behouden. Een kleine 10 jaar geleden ben ik als hardloper weer gaan marathon lopen.
1+1=2: Ik ging berglopen.
Mooie, herinneringswaardige, heroische avonturen volgden, maar ook dramatische en teleurstellende…. De bergen zijn onvoorspelbaar en niet zonder gevaren…. En toch, of juist ook daarom, blijven ze lonken: Mooier dan lopen in de HoogAlpen kan ik mij niet voorstellen!

Dit jaar had ik mijn keuze gemaakt op de Silvrettarun3000, gekoppeld aan een weekje vakantie samen met mijn echtgenote Josie in het toeristische Ischgl in het Paznauntal in Tirol. Voor autoloze lieden zoals wij een ideale verblijfplaats en uitgangspunt voor de dagelijkse uitstapjes. Met de Silvrettacard was alles inclusief: de bus door het hele dal en de diverse bergbanen, waar we dus ook gretig en veelvuldig gebruik van hebben gemaakt. Daarnaast zou het de gehele week prima weer zijn. Het eerste deel zelfs heel zonnig en warm, daarna wat instabieler en wat frisser, maar wel nog steeds nagenoeg droog en goed vakantieweer.2018-07-22-12-11-14.aa
De Silvrettarun stond gepland op zaterdag. Deze loop (marathon afstand) kent 1840 positieve en 1584 negatieve hoogtemeters en als maximale hoogte de Kronenjoch op 2976mtr. Het was dus raadzaam om de voorafgaande dagen aan de loop dus zo goed als mogelijk al te wennen, te acclimatiseren op hoogte. Juist daarom was het natuurlijk ook fijn dat het zulk mooi weer was en we dus ook optimaal konden genieten van de gratis bergbanen en van de prachtige omgeving en de vergezichten.

De loop stond dus gepland op zaterdag. Na mijn hamstringblessure en daardoor uitstappen in de marathon van Amersfoort minder dan 5 weken daarvoor, miste ik wel een gedegen voorbereiding en was het toch wel spannend om te zien wat ik zou kunnen. Voorzichtigheid troef uiteraard. Daarnaast had ik mij niet eerder gerealiseerd dat de loop een tweetal cut-offs kende. Vooral de eerste daarvan boezemde mij vooraf toch ook wel enige angst in. Binnen 2:15 uur de verzorgingspost bij de Heidelberger Hütte (2264mtr) na zo’n dikke 15km, maar ook met zo’n 900 hoogtemeters…..

Op vrijdagmiddag gingen we mijn startnummer ophalen in het plaatsje Galtür 1584 mtr hoog), zo’n 15km verderop in het dal gelegen en waar de finish van de Silvrettarun was gelokaliseerd. Hier ook nog even van de pastaparty gebruik gemaakt en later in het hotel (met half-pension, lekker makkelijk!) nog een pizza naar binnen gewerkt. Dat moet voldoende zijn als energie-voorraad…..
De start van de Silvrettarun vond plaats op de Silvrettaplatz in Ischgl 1377mtr hoog) een 500mtr van ons hotel gelegen. Ja, je moet bij  planning van een avontuur als dit rekening houden met dit soort aspecten. Ik heb een hekel aan vroeg opstaan… Nu was dat 6:30 uur. Het hotel was bereid om de ontbijt-tijden te vervroegen en zo kon ik dus volledig relaxed naar de start lopen, die om 8:00 uur zou plaatsvinden. 

In tegenstelling tot de laatste paar dagen en de voorspellingen was het echter nogal bewolkt en fris deze vroege zaterdagochtend. Ik besloot daarom in plaats van een hemdje toch in t-shirt te gaan lopen. Even startnummer overzetten van het ene op het andere shirt dus nog. Een shirt met lange mouwen had ik in mijn racevest gestopt ingeval het daar boven (erg) koud zou zijn.

Heel ontspannen nam iedereen vervolgens plaats in het startvak. Zowel de marathonlopers (Hard Route) als de 30km-lopers (Medium Route) zouden gezamenlijk starten en tot aan de Heidelberger Hütte dezelfde route volgen. ACDC’s Highway to Hell (alsook bij de Transalpinerun) klonk…. Het was een juiste betiteling van de weg die zou volgen omhoog naar de hel…., of is dit juist lopers-paradijs?2018-07-22-12-30-45.2018-07-14 silvrettarun-8
Om 8:00 uur dus de start in Ischgl. Vanaf de Silvrettaplatz eerst linksaf de Dorfstrasse door. Niet veel later begon het klimmen al. Dat zou de komende uren niet veranderen…. Het eerste deel op een asfalt ondergrond was nog prima grotendeels in een sukkeldrafje te doen en soms in wandelpas op de wat steilere hellingen. Na een kleine 5km en een dikke 300hm bereikten we de eerste verzorgingspost bij het middenstation van de Silvretta Bergbahn. Vooraf had ik mij voorgesteld hier na 40 minuten te willen zijn, en dat haalde ik zoals bedoeld. En hoewel het nog vroeg, bewolkt en fris was, vergden de inspanningen toch flink wat zweetdruppels en was mijn shirt inmiddels ook al flink bezweet. Zaak dus om bij elke verzorgingspost wel goed te drinken en daarnaast maakte ik ook dankbaar gebruik van de grote verscheidenheid aan gelletjes die beschikbaar waren.2018-07-22-12-18-16.2018-07-14 silvrettarun-12De verzorgingsposten waren in de Silvrettarun net zoals gebruikelijk bij reguliere marathons om de ongeveer 5km gestationeerd. Verschil is natuurlijk alleen dat de tijd die je bij een bergmarathon tussen 2 posten nodig hebt, een stuk langer is dan bij een gewoon stratenparcours.
Vanaf daar bleef het parcours natuurlijk omhoog lopen, maar werd het asfalt ingeruild voor bergpaden, die overigens nog steeds heel goed beloopbaar waren. En het begon te regenen in het tweede deel. En dat was eigenlijk best wel lekker hier nog relatief laag in het dal langs de Fimba-bergrivier welke we vooralsnog zouden blijven volgen. Mijn, inmiddels wel befaamde, zonnecap heb ik afgedaan omdat er geen zon was en ik het zonder zonnecap veel lekkerder vond.
Zonder veel problemen vervolgde ik mijn tocht. Soms in sukkeldraf, soms in wandelpas. Steeds met dezelfde deelnemers in de directe omgeving. die soms wat sneller waren op het “vlakkere” en wat langzamer in het steilere gedeelte. Of andersom.
En zo bereikten we de tweede verzorgingspost bij het dalstation van de Gampenbahn (9,5 km-1924hm-tijd) en weer door, de grens (niks van gemerkt uiteraard) over en Zwitserland in. Naar de derde verzorgingspost, die tevens dienst deed als cut-off. Precies: die cut-off waar ik vooraf toch wel bevreesd was. Hier, bij de Heidelberger Hütte (15,5 km-2264hm), moest ik binnen 2:15 voorbij zijn, anders werd het vervolg van de route afgesloten en moest ik met de 30km-lopers mee terug. En daar was ik natuurlijk niet voor naar hier gekomen.
Maar wat bleef die Heidelberger Hütte lang buiten beeld. Weer een heuvel over of een bocht om, maar steeds kwam de post niet in beeld. En de tijd liep maar door. Na zo’n 2:10 kreeg ik dan eindelijk toch die “Hut” in zicht. Maar dat was nog een flink stukje weg. Gelukkig was het nu wel nagenoeg vlak en soms iets afdalend en dus gooide ik de versnelling erop en was het even even doorkaggelen. Het lukte! Snel een beker water gepakt en een gelletje en deze meegenomen naar de andere kant van de afzetting, alvorens deze te verorberen.
2:14 had ik op m’n stopwatch staan. Terwijl ik nog mijn gelletje en beker water aan het verwerken was ging de cut-off dicht. Als laatste was ik door. Alles wat na mij kwam moest verder mee op de 30km route. Hoeveel marathonlopers daarbij waren, heb ik geen idee van. Maar mens, wat was ik blij en opgelucht dat ik het gehaald had. Zo, op het nippertje. Maar het betekende ook dat ik niet teveel moest treuzelen, want er volgde nog een cut-off terwijl ook de finish na 7:30 gesloten zou worden.2018-07-22-12-21-03.2018-07-14 silvrettarun-18

Met het bereiken van de Heidelberger Hütte kwam ook een eind aan het “makkelijke zware” lopen en begon het “moeilijke zware” lopen: Het hooggebergte en de klim naar, en van de Kronenjoch.
De goed beloopbare paden waren nu op. Het werd nu in de hoogvlakte aanvankelijk nog lopen over smalle paadjes, bezaaid met stenen en keien en bergstroompjes doorwadden. Bruggetjes of simpelweg een plank over de watertjes had je hier niet meer, zoals eerder in de route nog wel. Met droge voeten kom je niet door…., zonder schrammen ook niet trouwens. De bril ging nu ook af, met wat regen was mijn zicht op het (wel of niet  bestaande) pad nu niet erg best met bril en zonder bril veel beter dus.
En soms was er van een pad geen sprake, dan was het over rotspartijen klauteren en maar uitzoeken wat de beste, kortste route was. Roodwitte signaleringen op rotsen en vlaggetjes gaven dan de juiste richting aan.
En zo ging ik die hoogvlakte in op weg naar de echte beklimming van de Kronenjoch. Aanvankelijk vanaf de Heidelberger Hütte dus met niemand achter me en een paar honderd meter voor mij uit nog een paar andere deelnemers in beeld. Alsof ik hier op deze immense hoogvlakte in niemandsland vertoefde. Ja, dat is indrukwekkend. Ja, wat was dit genieten, wat is dit allemachtig mooi!
Langzaamaan liep ik in op mijn voorgangers en achterhaalde ik zelfs een aantal en liep ik niet meer achteraan.
Even later kwam een einde aan de hoogvlakte, die overigens helemaal niet vlak was, maar enigszins geleidelijk omhoog liep, en dook de echte beklimming van de Kronenjoch op. Een beklimming zo zwaar en waar geen einde aan leek te komen. Steeds als je vooruit naar boven keek zag je ver vooruit deelnemers omhoog klauteren en dacht je de top in beeld te hebben. Maar steeds weer bleek dat een soort van fata morgana te zijn en ging de beklimming weer verder. 
2018-07-22-12-26-23.2018-07-14 silvrettarun-22

Van (hard-)lopen was hier nauwelijks sprake meer; het was klauteren, van rots op rots soms, door diverse sneeuwvlaktes ook. Als je dan achteraf in de uitslagen leest dat er toch mensen zijn die dit bijna 2x zo snel doen….. Oke: ik ben natuurlijk polders gewend…..
Maar ik ging sterk en bleef af en toe andere deelnemers inhalen. Wie is hier die platlander? En zo bleef ik doorgaan. Naar een hoogte waarop ik nooit eerder in een loop-evenement was geweest. Uiteindelijk bereikte ik de top van de Kronenjoch op 2976mtr en deed dat zelfs met voorsprong op mijn vooraf bedachte tijdschema: 3:50 uur!
2018-07-22-12-22-55.2018-07-14 silvrettarun-23

Ik beloonde mezelf voor het eerst vandaag met een korte pauze en om even te genieten van het moment. Van de omgeving, van de uitzichten. De stress van de 1e cut-off, de inspanningen van de beklimming: ik kon het hier even van me afschudden en ook even op adem komen.
Ik maakte onderwijl ook gebruik van de voorzieningen van de verzorgingspost hier op de top van de berg. Geweldig hoe een organisatie in staat is om op zo’n onhergbaarzame plek een complete verzorgingspost in te richten. En hulde aan de vrijwilligers die hier in kou, in regen, in wind een aantal uren doorbrengen om ons, deelnemers te voorzien van alles wat gewenst, wat nodig is…. Zelf had ik van het slechte weer niet veel last. In hetzelfde t-shirt liep ik in regen, kou en wind gewoon door. Mijn overshirt bleef verstopt in mijn race-vest, die de hele race trouwens gewoon dicht is gebleven.

2018-07-22-12-25-24.2018-07-14 silvrettarun-24

Het zwaarste werk van de marathon zat er nu op. Makkelijk werd het er vooralsnog echter nog niet. Ik was boven gekomen en moest nu naar beneden. “What goes up, must go down immers…”
En het eerste stuk was steil naar beneden, zigzag over een steentjespad. Net als eerder in de beklimming op een van de sneeuwvlaktes, gleed ik, ondanks mijn voorzichtigheid (mede vanwege m’n hamstring) ook nu eenmaal weg op het steentjespad. Gelukkig beide keren zonder persoonlijke gevolgen, alhoewel het deze keer wel een mini-lawine veroorzaakte…..
Na deze steile afdaling (ruim 200mtr in minder dan 1km), werd de afdaling iets minder steil en kwamen we in de hoogvlakte langs de bergrivier Futschölbach te lopen tot aan de Jamtalhütte (2165hm) na 27km, waar tevens de 2e cut-off was gelokaliseerd. Iedereen die hier na 5:30 uur zou arriveren, zou uit de race gehaald worden. Ik was er net binnen de 5 uur en had dus inmiddels een half uur voorsprong behaald. Het gaf me vertrouwen dat ik het gewoon ging halen!
Vooral omdat natuurlijk het moeilijkste van de route, de HoogAlpen, nu achter me lag.Vanaf nu was het verder door het Jamtal tot aan Galtür over meestal goed beloopbare paden en wegen weer, en dan voornamelijk afdalend. En het werd weer mooi met een heerlijk zonnetje.
2018-07-22-12-27-37.2018-07-14 silvrettarun-25

Bij de volgende verzorgingspost Scheibenalpe (1833mh) realiseerden we (ik en een dame die al al geruime tijd in mijn directe nabijheid liep) dat we het zouden gaan halen: de resterende 10,8km zouden we toch echt wel in de resterende tijd (iets minder dan 2 uur tot aan de sluiting van de finish) gaan halen. Helaas bleek achteraf, dat dit voor haar niet lukte. Vanwege hevige neusbloedingen (door drukverschil in de hoogte?), bleef ze bij mij achter (“es geht mal, mache weiter”), maar staat ze niet in de uitslagen….
Ik bleef rustig doorhobbelen nu in de wetenschap dat er niets meer fout zou kunnen gaan. Ik bereikte Galtür na 36km maar moest nog een lus lopen. Stukje langs de hoofdweg, en daarna rechtsaf het watertje Triasanna over en….. klimmen, een berghelling op. Auw, dat deed zeer. Het was natuurlijk niets indrukwekkends, dat klimmetje, maar haalde dat kleine beetje ritme, tempo er wel helemaal uit. En dat terwijl je rechts in het dal aan de overkant van de hoofdweg de finish kon zien en de spreekstalmeester kon horen….., mochten wij nog een paar km over de berghelling op een bergpad door het dal teruglopen naar het plaatsje Tschaufein. Daar mochten we de hoofdweg en de Triasanna  weer oversteken en aan de andere kant van het dal over een bospad en door weilanden eindelijk echt naar de finish toe.
2018-07-22-12-29-37.2018-07-14 silvrettarun-29

Daar werd ik na 7:04 enthousiast binnen gehaald door de speaker en werd me de finisher’s medaille omgehangen. Ik plofte neer op een stoel en pakte even later m’n welverdiende finish-biertje mee.
Dit bergavontuur was weer voorbij.
En wat een verrückt  avontuur was dit. Wat was het zwaar, wat was het spannend, wat was mooi. Wat heb ik gestreden, wat ging het goed, ondanks de gebrekkige voorbereiding. Ja, het had beter gekund met een goede voorbereiding, maar het is zoals het is en gelukkig hield de ingeteepte hamstring zich voorbeeldig en heb ik eigenlijk nergens last van gehad…… De volgende paar dagen had ik overigens wel last van m’n bilspieren en m’n quadraceps…. Zoals ze zeggen: the pain is temporary, the glory is forever. Precies: de spierpijn is allang weer verdwenen inmiddels, maar dit avontuur, deze prestatie, blijft voor altijd…..
2018-07-22-12-13-19.2018-07-14 silvrettarun-33