RunningRuud in de Swiss Alpine Marathon, Davos

Swiss Alpine Marathon 2008 21K (+680-190hm) – 2:02:52

De Swiss Alpine Marathon, Davos.
Loopt als een leidraad door mijn 3e hardloopcarriere; namelijk die als veel-loper, trailloper en bergloper.
In Davos maakte ik in 2008 kennis met berglopen. Toen nog “bescheiden” in de halve marathon, de K21. Het werd, destijds, een allerlangzaamste eindtijd die ik ooit in mijn voorgaande 26 jarige atletiekcarriere had gerealiseerd op een halve marathon. Ik had geen idee wat te verwachten. Bergop, en ook bergaf lopen via trails door de natuur. Een nieuwe liefde was geboren.
Een jaar later keerde ik terug naar de Alpen. Eerst naar Mandarfen om een bergloop te lopen van een km-tje of 10. De dag daarvoor sneeuwde het. Niet weinig ook met tot wel 30cm hoog. Best een heel bijzondere ervaring en dat midden in juli…. De bergloop werd afgelast.

Passage over de Scaletta-Pass in 2009

Een week later was ik opnieuw in Davos. Nu voor de hele marathon +1890-1710hm) want ja dat avontuur door de Hoogalpen, met een passage op de Scalettapass op 2606 mtr hoogte, wilde ik ervaren. Het werd een merkwaardige en herinneringswaardige ervaring. Wat een geweldig mooie omgeving, wat heb ik hiervan genoten. Minder aangenaam was de pijn die ik ervaarde na een glijpartij in een afdaling in de modder na pakweg 18km lopen in de hoogvlake tussen de Keschhutte en de Scalettapass. Een pijn die in de resterende 24km niet minder werd, maar die bij de verzorgingsposten werd afgedaan als spierverekking en later als spierscheurtje. Daarmee stop je toch niet, zeker niet als je toch steeds dichter bij de finish komt.
Het werd uiteindelijk, na iets meer dan 7 uur) een zeer emotionele finish. Dolgelukkig dat ik gehaald had, maar de tranen stroomden over m’n wangen van de pijn.
De volgende dag werd ik wakker met een enkel die 2x zo dik was als normaal, maar merkwaardig genoeg geen pijn deed….. Bezoek aan het ziekenhuis wees uit een “Fractuur Maisoneuve”: enkelfractuur met als kenmerk een gebroken kuitbeen, en met een linker been in het gips en op 2 krukken verliet ik het Spital Davos

Na de Swiss Alpine Marathon 2009: Fractuur Maisoneuve

Nominale revalidatie: 9 maanden.
Zo lang had ik niet, wilde ik niet. Een nieuw uitdaging stond namelijk het volgende jaar op het programma: De Transalpinerun (8-daagse etappeloop dwars van Noord naar Zuid door de Alpen, 305km).
Nadat het gips na 6 weken was verwijderd, kon ik starten met de revalidatie van de enkel. Keihard werken was dat, elke dag in de gym bij de fysiotherapie bij TerrorJaap. De revalidatie verliep voorspoedig. Binnen korte tijd vertrouwde hij mij toe aan de loopband en vervolgens aan korte loopjes buiten. Binnen 4 maanden liep ik alweer korte crossjes en op oudjaarsdag de Sylvestercross in Soest. Weer binnen 2 maanden maakte ik mijn verrassingscomeback op de marathon bij Andre’s Krommerijn Marathon, die trouwens zelfs een km-tje langer is (was) dan de gebruikelijke marathon afstand. Uiteraard haalde ik natuurlijk ook glansrijk de TransAlpineRun later in 2010, maar daarover in een later blog meer.

In 2012 keerde ik weer terug naar Davos. Dit keer niet voor 21K of 42K maar voor 78K. Om nog langer te kunnen genieten van dat prachtige Alpen berglandschap, maar ook als revanche voor die zware blessure die ik er 3 jaar eerder opliep dus. Nu wilde ik laten zien dat ik het (berglopen) ook goed kon. Mijn langste loop-afstand aller tijden.

Swiss Alpine Marathon 78K Davos 2012, 1e helft

En wat liep ik geweldig makkelijk en voorspoedig. De 1e helft tot Bergun en daar kleding en schoeiselwissel voor de 2e helft met daarin de klim naar de Keschhutte, de passage in de hoogalpen, daar waar ik dus 3 jaar eerder die zware blessure had opgelopen, en de passage van dit keer de Sertigpass op 2739mtr hoogte. Wat was dit genieten, wat was dit fantastisch.

Passage over de Sertig-Pass in 2012 in de K78

Tijdens de afdaling terug naar Davos wist ik dat ik gewoon de 78K ging voltooien. De finish op de atletiekbaan was heroisch. Om nooit te vergeten. De laatste 2km in een ware wolkbreuk, in het donker (om 6 uur ’s avonds) temidden van donderslagen en lichtflitsen, alsof ik met vuurwerk werd onthaald.

Finish 78K (+-2600hm) Swiss Alpine Marathon, atletiekbaan Davos 2012 na 11:03;10

De finish in de 78K in 2012 was natuurlijk de ultieme revanche voor de 42K in 2009.
Het is daarna voor altijd mijn langste loopervaring gebleven in mijn carriere. Een “echte” ultralopert ben ik nooit geworden, ondanks een aantal 60km- en 50km-en 6-uurslopen.
Toch bleef het altijd kriebelen om toch nog eens terug te keren naar Davos. De SwissAlpineRun Rulezzz!!!
Na mijn avontuur in de Silvrettarun in 2018 kondigde ik dan ook aan dat ik nog 1x een avontuur in de HoogAlpen zou lopen voor ik de leeftijd van 60 bereik. Dat zou dan in 2019 moeten plaatsvinden, en uiteraard daar waar het allemaal begonnen is en daar waar de meest dierbare herinneringen (7 jaar na mijn mooiste en 10 jaar na mijn meest dramatische) liggen en daar waar het dus gewoon het mooiste is…..
Dus stond 26-07-2019 met dikgedrukte cijfers al een jaar in mijn agenda, ondanks dat de routes die nu gelopen worden wel veranderd zijn. En eigenlijk best wel ten voordele voor mij in dit geval. Immers word nu zowel de Scalettapass (heenweg) als de Sertigpass (terugweg) aangedaan.

Het zou dus anders “lopen” voor mij. Een gescheurde meniscus in mijn rechter knie is er inmiddels de oorzaak van dat die SilvrettaRun, inmiddels dus al ruim 1 jaar geleden, zelfs mijn laatste loop-evenement is gebleken. Een poging tot een comeback in april om toch nog in Davos te kunnen lopen deze zomer werd een fiasco en ik kon niet anders dan besluiten een streep te zetten in mijn agenda door die dikgedrukte cijfers 26-07-2019.
Er staat nu helemaal geen datum meer in mijn loopagenda trouwens.
Alleen datums waarop ik afspraken heb op de fysiotherapie van Anatommie bij Rosa. Want ondanks dat operatief ingrijpen geen optie is en genezing niet mogelijk is, verwachten orthopeed en fysiotherapeut dat hardlopen nog wel mogelijk is. Garanties zijn er niet, ook niet in welke vorm (afstand, tijd, frequentie) een eventuele comeback mogelijk is. Wel werk ik hier nu hard aan. De bovenbeen-spieren moeten flink aansterken, de belasting op de knie moet verschuiven van binnenkant naar buitenkant. Dat aansterken werkt voorspoedig, het aanpassen van een looppatroon is lastiger voor deze oude man en vooral de stabiliteit is een issue.
Vorige week woensdag mocht ik 2x 1 minuut sjokken op de loopband. Deze week al 3x 1 minuut. Vorige week wel met enige na-reactie in de knie. Deze week zonder. Er is dus hoop.
En ook in 2020 is er weer een SwissAlpineMarathon. Dan ben ik wel inmiddels 60…, maar ach leeftijd is slechts een getal. Er is dus ook een doel. Heel erg ambitieus, ik weet het.
De weg is ook nog lang.
De tijd echter ook: 365 dagen.

Passage over de Sertig-Pass in 2012 in de K78

Silvrettarun, Het Verhaal: Spannend en Slopend. Prachtig en Succesvol. Genieten!

Als klein jongetje namen mijn ouders mij al mee op vakantie naar Oostenrijk, Italië. Naar de bergen. De liefde voor de bergen heb ik altijd behouden. Een kleine 10 jaar geleden ben ik als hardloper weer gaan marathon lopen.
1+1=2: Ik ging berglopen.
Mooie, herinneringswaardige, heroische avonturen volgden, maar ook dramatische en teleurstellende…. De bergen zijn onvoorspelbaar en niet zonder gevaren…. En toch, of juist ook daarom, blijven ze lonken: Mooier dan lopen in de HoogAlpen kan ik mij niet voorstellen!

Dit jaar had ik mijn keuze gemaakt op de Silvrettarun3000, gekoppeld aan een weekje vakantie samen met mijn echtgenote Josie in het toeristische Ischgl in het Paznauntal in Tirol. Voor autoloze lieden zoals wij een ideale verblijfplaats en uitgangspunt voor de dagelijkse uitstapjes. Met de Silvrettacard was alles inclusief: de bus door het hele dal en de diverse bergbanen, waar we dus ook gretig en veelvuldig gebruik van hebben gemaakt. Daarnaast zou het de gehele week prima weer zijn. Het eerste deel zelfs heel zonnig en warm, daarna wat instabieler en wat frisser, maar wel nog steeds nagenoeg droog en goed vakantieweer.2018-07-22-12-11-14.aa
De Silvrettarun stond gepland op zaterdag. Deze loop (marathon afstand) kent 1840 positieve en 1584 negatieve hoogtemeters en als maximale hoogte de Kronenjoch op 2976mtr. Het was dus raadzaam om de voorafgaande dagen aan de loop dus zo goed als mogelijk al te wennen, te acclimatiseren op hoogte. Juist daarom was het natuurlijk ook fijn dat het zulk mooi weer was en we dus ook optimaal konden genieten van de gratis bergbanen en van de prachtige omgeving en de vergezichten.

De loop stond dus gepland op zaterdag. Na mijn hamstringblessure en daardoor uitstappen in de marathon van Amersfoort minder dan 5 weken daarvoor, miste ik wel een gedegen voorbereiding en was het toch wel spannend om te zien wat ik zou kunnen. Voorzichtigheid troef uiteraard. Daarnaast had ik mij niet eerder gerealiseerd dat de loop een tweetal cut-offs kende. Vooral de eerste daarvan boezemde mij vooraf toch ook wel enige angst in. Binnen 2:15 uur de verzorgingspost bij de Heidelberger Hütte (2264mtr) na zo’n dikke 15km, maar ook met zo’n 900 hoogtemeters…..

Op vrijdagmiddag gingen we mijn startnummer ophalen in het plaatsje Galtür 1584 mtr hoog), zo’n 15km verderop in het dal gelegen en waar de finish van de Silvrettarun was gelokaliseerd. Hier ook nog even van de pastaparty gebruik gemaakt en later in het hotel (met half-pension, lekker makkelijk!) nog een pizza naar binnen gewerkt. Dat moet voldoende zijn als energie-voorraad…..
De start van de Silvrettarun vond plaats op de Silvrettaplatz in Ischgl 1377mtr hoog) een 500mtr van ons hotel gelegen. Ja, je moet bij  planning van een avontuur als dit rekening houden met dit soort aspecten. Ik heb een hekel aan vroeg opstaan… Nu was dat 6:30 uur. Het hotel was bereid om de ontbijt-tijden te vervroegen en zo kon ik dus volledig relaxed naar de start lopen, die om 8:00 uur zou plaatsvinden. 

In tegenstelling tot de laatste paar dagen en de voorspellingen was het echter nogal bewolkt en fris deze vroege zaterdagochtend. Ik besloot daarom in plaats van een hemdje toch in t-shirt te gaan lopen. Even startnummer overzetten van het ene op het andere shirt dus nog. Een shirt met lange mouwen had ik in mijn racevest gestopt ingeval het daar boven (erg) koud zou zijn.

Heel ontspannen nam iedereen vervolgens plaats in het startvak. Zowel de marathonlopers (Hard Route) als de 30km-lopers (Medium Route) zouden gezamenlijk starten en tot aan de Heidelberger Hütte dezelfde route volgen. ACDC’s Highway to Hell (alsook bij de Transalpinerun) klonk…. Het was een juiste betiteling van de weg die zou volgen omhoog naar de hel…., of is dit juist lopers-paradijs?2018-07-22-12-30-45.2018-07-14 silvrettarun-8
Om 8:00 uur dus de start in Ischgl. Vanaf de Silvrettaplatz eerst linksaf de Dorfstrasse door. Niet veel later begon het klimmen al. Dat zou de komende uren niet veranderen…. Het eerste deel op een asfalt ondergrond was nog prima grotendeels in een sukkeldrafje te doen en soms in wandelpas op de wat steilere hellingen. Na een kleine 5km en een dikke 300hm bereikten we de eerste verzorgingspost bij het middenstation van de Silvretta Bergbahn. Vooraf had ik mij voorgesteld hier na 40 minuten te willen zijn, en dat haalde ik zoals bedoeld. En hoewel het nog vroeg, bewolkt en fris was, vergden de inspanningen toch flink wat zweetdruppels en was mijn shirt inmiddels ook al flink bezweet. Zaak dus om bij elke verzorgingspost wel goed te drinken en daarnaast maakte ik ook dankbaar gebruik van de grote verscheidenheid aan gelletjes die beschikbaar waren.2018-07-22-12-18-16.2018-07-14 silvrettarun-12De verzorgingsposten waren in de Silvrettarun net zoals gebruikelijk bij reguliere marathons om de ongeveer 5km gestationeerd. Verschil is natuurlijk alleen dat de tijd die je bij een bergmarathon tussen 2 posten nodig hebt, een stuk langer is dan bij een gewoon stratenparcours.
Vanaf daar bleef het parcours natuurlijk omhoog lopen, maar werd het asfalt ingeruild voor bergpaden, die overigens nog steeds heel goed beloopbaar waren. En het begon te regenen in het tweede deel. En dat was eigenlijk best wel lekker hier nog relatief laag in het dal langs de Fimba-bergrivier welke we vooralsnog zouden blijven volgen. Mijn, inmiddels wel befaamde, zonnecap heb ik afgedaan omdat er geen zon was en ik het zonder zonnecap veel lekkerder vond.
Zonder veel problemen vervolgde ik mijn tocht. Soms in sukkeldraf, soms in wandelpas. Steeds met dezelfde deelnemers in de directe omgeving. die soms wat sneller waren op het “vlakkere” en wat langzamer in het steilere gedeelte. Of andersom.
En zo bereikten we de tweede verzorgingspost bij het dalstation van de Gampenbahn (9,5 km-1924hm-tijd) en weer door, de grens (niks van gemerkt uiteraard) over en Zwitserland in. Naar de derde verzorgingspost, die tevens dienst deed als cut-off. Precies: die cut-off waar ik vooraf toch wel bevreesd was. Hier, bij de Heidelberger Hütte (15,5 km-2264hm), moest ik binnen 2:15 voorbij zijn, anders werd het vervolg van de route afgesloten en moest ik met de 30km-lopers mee terug. En daar was ik natuurlijk niet voor naar hier gekomen.
Maar wat bleef die Heidelberger Hütte lang buiten beeld. Weer een heuvel over of een bocht om, maar steeds kwam de post niet in beeld. En de tijd liep maar door. Na zo’n 2:10 kreeg ik dan eindelijk toch die “Hut” in zicht. Maar dat was nog een flink stukje weg. Gelukkig was het nu wel nagenoeg vlak en soms iets afdalend en dus gooide ik de versnelling erop en was het even even doorkaggelen. Het lukte! Snel een beker water gepakt en een gelletje en deze meegenomen naar de andere kant van de afzetting, alvorens deze te verorberen.
2:14 had ik op m’n stopwatch staan. Terwijl ik nog mijn gelletje en beker water aan het verwerken was ging de cut-off dicht. Als laatste was ik door. Alles wat na mij kwam moest verder mee op de 30km route. Hoeveel marathonlopers daarbij waren, heb ik geen idee van. Maar mens, wat was ik blij en opgelucht dat ik het gehaald had. Zo, op het nippertje. Maar het betekende ook dat ik niet teveel moest treuzelen, want er volgde nog een cut-off terwijl ook de finish na 7:30 gesloten zou worden.2018-07-22-12-21-03.2018-07-14 silvrettarun-18

Met het bereiken van de Heidelberger Hütte kwam ook een eind aan het “makkelijke zware” lopen en begon het “moeilijke zware” lopen: Het hooggebergte en de klim naar, en van de Kronenjoch.
De goed beloopbare paden waren nu op. Het werd nu in de hoogvlakte aanvankelijk nog lopen over smalle paadjes, bezaaid met stenen en keien en bergstroompjes doorwadden. Bruggetjes of simpelweg een plank over de watertjes had je hier niet meer, zoals eerder in de route nog wel. Met droge voeten kom je niet door…., zonder schrammen ook niet trouwens. De bril ging nu ook af, met wat regen was mijn zicht op het (wel of niet  bestaande) pad nu niet erg best met bril en zonder bril veel beter dus.
En soms was er van een pad geen sprake, dan was het over rotspartijen klauteren en maar uitzoeken wat de beste, kortste route was. Roodwitte signaleringen op rotsen en vlaggetjes gaven dan de juiste richting aan.
En zo ging ik die hoogvlakte in op weg naar de echte beklimming van de Kronenjoch. Aanvankelijk vanaf de Heidelberger Hütte dus met niemand achter me en een paar honderd meter voor mij uit nog een paar andere deelnemers in beeld. Alsof ik hier op deze immense hoogvlakte in niemandsland vertoefde. Ja, dat is indrukwekkend. Ja, wat was dit genieten, wat is dit allemachtig mooi!
Langzaamaan liep ik in op mijn voorgangers en achterhaalde ik zelfs een aantal en liep ik niet meer achteraan.
Even later kwam een einde aan de hoogvlakte, die overigens helemaal niet vlak was, maar enigszins geleidelijk omhoog liep, en dook de echte beklimming van de Kronenjoch op. Een beklimming zo zwaar en waar geen einde aan leek te komen. Steeds als je vooruit naar boven keek zag je ver vooruit deelnemers omhoog klauteren en dacht je de top in beeld te hebben. Maar steeds weer bleek dat een soort van fata morgana te zijn en ging de beklimming weer verder. 
2018-07-22-12-26-23.2018-07-14 silvrettarun-22

Van (hard-)lopen was hier nauwelijks sprake meer; het was klauteren, van rots op rots soms, door diverse sneeuwvlaktes ook. Als je dan achteraf in de uitslagen leest dat er toch mensen zijn die dit bijna 2x zo snel doen….. Oke: ik ben natuurlijk polders gewend…..
Maar ik ging sterk en bleef af en toe andere deelnemers inhalen. Wie is hier die platlander? En zo bleef ik doorgaan. Naar een hoogte waarop ik nooit eerder in een loop-evenement was geweest. Uiteindelijk bereikte ik de top van de Kronenjoch op 2976mtr en deed dat zelfs met voorsprong op mijn vooraf bedachte tijdschema: 3:50 uur!
2018-07-22-12-22-55.2018-07-14 silvrettarun-23

Ik beloonde mezelf voor het eerst vandaag met een korte pauze en om even te genieten van het moment. Van de omgeving, van de uitzichten. De stress van de 1e cut-off, de inspanningen van de beklimming: ik kon het hier even van me afschudden en ook even op adem komen.
Ik maakte onderwijl ook gebruik van de voorzieningen van de verzorgingspost hier op de top van de berg. Geweldig hoe een organisatie in staat is om op zo’n onhergbaarzame plek een complete verzorgingspost in te richten. En hulde aan de vrijwilligers die hier in kou, in regen, in wind een aantal uren doorbrengen om ons, deelnemers te voorzien van alles wat gewenst, wat nodig is…. Zelf had ik van het slechte weer niet veel last. In hetzelfde t-shirt liep ik in regen, kou en wind gewoon door. Mijn overshirt bleef verstopt in mijn race-vest, die de hele race trouwens gewoon dicht is gebleven.

2018-07-22-12-25-24.2018-07-14 silvrettarun-24

Het zwaarste werk van de marathon zat er nu op. Makkelijk werd het er vooralsnog echter nog niet. Ik was boven gekomen en moest nu naar beneden. “What goes up, must go down immers…”
En het eerste stuk was steil naar beneden, zigzag over een steentjespad. Net als eerder in de beklimming op een van de sneeuwvlaktes, gleed ik, ondanks mijn voorzichtigheid (mede vanwege m’n hamstring) ook nu eenmaal weg op het steentjespad. Gelukkig beide keren zonder persoonlijke gevolgen, alhoewel het deze keer wel een mini-lawine veroorzaakte…..
Na deze steile afdaling (ruim 200mtr in minder dan 1km), werd de afdaling iets minder steil en kwamen we in de hoogvlakte langs de bergrivier Futschölbach te lopen tot aan de Jamtalhütte (2165hm) na 27km, waar tevens de 2e cut-off was gelokaliseerd. Iedereen die hier na 5:30 uur zou arriveren, zou uit de race gehaald worden. Ik was er net binnen de 5 uur en had dus inmiddels een half uur voorsprong behaald. Het gaf me vertrouwen dat ik het gewoon ging halen!
Vooral omdat natuurlijk het moeilijkste van de route, de HoogAlpen, nu achter me lag.Vanaf nu was het verder door het Jamtal tot aan Galtür over meestal goed beloopbare paden en wegen weer, en dan voornamelijk afdalend. En het werd weer mooi met een heerlijk zonnetje.
2018-07-22-12-27-37.2018-07-14 silvrettarun-25

Bij de volgende verzorgingspost Scheibenalpe (1833mh) realiseerden we (ik en een dame die al al geruime tijd in mijn directe nabijheid liep) dat we het zouden gaan halen: de resterende 10,8km zouden we toch echt wel in de resterende tijd (iets minder dan 2 uur tot aan de sluiting van de finish) gaan halen. Helaas bleek achteraf, dat dit voor haar niet lukte. Vanwege hevige neusbloedingen (door drukverschil in de hoogte?), bleef ze bij mij achter (“es geht mal, mache weiter”), maar staat ze niet in de uitslagen….
Ik bleef rustig doorhobbelen nu in de wetenschap dat er niets meer fout zou kunnen gaan. Ik bereikte Galtür na 36km maar moest nog een lus lopen. Stukje langs de hoofdweg, en daarna rechtsaf het watertje Triasanna over en….. klimmen, een berghelling op. Auw, dat deed zeer. Het was natuurlijk niets indrukwekkends, dat klimmetje, maar haalde dat kleine beetje ritme, tempo er wel helemaal uit. En dat terwijl je rechts in het dal aan de overkant van de hoofdweg de finish kon zien en de spreekstalmeester kon horen….., mochten wij nog een paar km over de berghelling op een bergpad door het dal teruglopen naar het plaatsje Tschaufein. Daar mochten we de hoofdweg en de Triasanna  weer oversteken en aan de andere kant van het dal over een bospad en door weilanden eindelijk echt naar de finish toe.
2018-07-22-12-29-37.2018-07-14 silvrettarun-29

Daar werd ik na 7:04 enthousiast binnen gehaald door de speaker en werd me de finisher’s medaille omgehangen. Ik plofte neer op een stoel en pakte even later m’n welverdiende finish-biertje mee.
Dit bergavontuur was weer voorbij.
En wat een verrückt  avontuur was dit. Wat was het zwaar, wat was het spannend, wat was mooi. Wat heb ik gestreden, wat ging het goed, ondanks de gebrekkige voorbereiding. Ja, het had beter gekund met een goede voorbereiding, maar het is zoals het is en gelukkig hield de ingeteepte hamstring zich voorbeeldig en heb ik eigenlijk nergens last van gehad…… De volgende paar dagen had ik overigens wel last van m’n bilspieren en m’n quadraceps…. Zoals ze zeggen: the pain is temporary, the glory is forever. Precies: de spierpijn is allang weer verdwenen inmiddels, maar dit avontuur, deze prestatie, blijft voor altijd…..
2018-07-22-12-13-19.2018-07-14 silvrettarun-33