Trust the Proces: het vervolg; “Running Alone”

Mijn laatste blogje is alweer een tijdje geleden. Dateert zelfs nog van een vorig tijdperk. Eentje van onbevangenheid en zorgeloosheid. En toch is dat nog maar een week of 7 geleden. Er is sindsdien veel veranderd. Onbevangenheid en zorgeloosheid hebben plaatsgemaakt voor besmettingsvrees van het Corona-virus, voor Social Distancing en Stay Safe at Home… 
Ik schreef in dat laatste blogje over mijn comeback met hardlopen met een kapotte meniscus over het “Trust the Proces” traject en dat ik klaar was voor mijn eerste halve marathon weer sinds nog een veel langer geleden tijdperk. Die halve marathon stond gepland op zaterdag 21 maart in Naaldwijk: de Ruitenberg Westland Halve Marathon. Ik loop namelijk altijd graag, en opvallend ook altijd goed, in het Westland en kom er altijd graag. Ooit liep ik er een PR op de hele marathon 2:39, voor het eerst onder de 3 uur, en dus dik ook!), die destijds een nationale traditie was, voordat de Rotterdam Marathon in opmars kwam.Nou ja. Het is bekend. Net als alle evenementen in de afgelopen weken, en inmiddels ook de komende weken en zelfs maanden, de Westland Halve Marathon werd afgelast.Ik liep dat weekend wel solo een halve marathon. Door de polders rondom het Uteregse. Toch een “mijlpaal” weer. Mijn knie gaf geen krimp, conditioneel had ik geen problemen hoewel ik het best wat zwaarder kreeg op het eind omdat het toch ook wel wat warmpjes was en ik (eigenlijk zoals altijd al gewend) op deze (wat ik ooit als middellang duurloopje bestempelde) geen drinken meeneem. Met een tijd binnen de 2 uur was ik uitermate tevreden. Dat ik dit weer kon!

Het klinkt misschien wat vreemd in deze nogal onwerkelijke tijd, maar in de weken daarna tot nu toe kon ik mij verder in positieve zin blijven ontwikkelen.De wekelijkse omvang kon ik blijven verhogen, net zoals de trainingsfrequentie. Ik kan nu ook 2 dagen achter elkaar lopen en dus 4x per week. En daarmee kan ik ook meer variatie aanbrengen in mijn programma, heb ik intervaltrainingen kunnen inbouwen en heb ik afgelopen vrijdag ook voor het eerst op de trails gelopen en hoogtemeters kunnen maken op de Hengstenberg in Hollandse Rading.

Meest opvallende ontwikkeling is mijn snelheid. In intervallen loop ik 1000mtrs nu binnen de 4:40/km. Niet heel erg belangrijk, maar wel heel fijn. Hoe hoger de absolute snelheid, hoe makkelijker de tempo’s op de lange duurlopen worden. 
Goede ontwikkelingen dus waar ik erg blij mee. Ik blijf vasthouden aan “Trust the Proces” en dus ook dagelijks mijn fysio-oefeningen doen. Op loopdagen is dat een verkort programma van een klein uurtje, op “niet-loopdagen” het basisprogramma van een 5-kwartier. Het maakt het mogelijk om met mijn gescheurde meniscus toch te kunnen hardlopen. Te doen wat ik zo graag doe. Gewoon lekker naar buiten. En hoe fijn is dat juist nu in deze zo onwerkelijke tijd.En toch blijft die kapotte meniscus, voor altijd. En daar moet ik mij bewust van blijven, en dus ook voor voorzichtig blijven en alert zijn op signalen. Afgelopen week had ik wat zorgen over de knie. Geen pijn, geen problemen. Maar het voelde anders en dus toch uit voorzorg m’n programma enigszins aangepast zonder daarbij direct de opbouw en progressie aan te tasten. Dat lijkt succesvol. Je leert om te gaan met “handicap” en in te spelen op signalen.

En daarmee kan ik verder. Op weg naar de Jungfrau in september, toch…. Het zou toch mooi zijn als het me gegeven zou zijn als ik daar deze hele weg kan finishen. Ik loop nog steeds voor op de projectie die ik in januari had op mijn “RoadtoJungfrau”. Het vervolg van die weg lijkt voorlopig een solo-race te zijn, run-alone. Mijn motivatie op die weg is onveranderd. Maar wat had het fijn geweest als dat met wedstrijdjes, met samenloopjes met groepsloopjes had gekund, in plaats van solo-runs en/of “virtual runs”, wel of niet gekoppeld aan goede doelen, hoe leuk ook soms.
Het is nu precies 1 jaar geleden dat mijn vorige comeback tot een pijnlijke stilstand kwam en ik dacht nooit meer te kunnen hardlopen. Het behoeft geen uitleg dat ik uitermate verheugd ben met wat ik nu kan, en het traject dat ik ben ingeslagen. 
“Trust the Proces!”

Trust the Process, Op “Weg” naar “Nieuwe Hoogten”?

Trust the Process…… Ja, ik vertrouw het proces.  Ik moet wel. Het is de enige houvast dat ik heb om op met (hard -)lopen nog iets te kunnen. Wat kunnen? Geen enkel idee wat ik nog zou kunnen. Ik heb natuurlijk die kapotte (gescheurde) meniscus. Maar het gaat nu voorspoedig en een mooi, groot doel is gesteld!
Inmiddels zijn er 9 maanden verstreken sinds ik bij Annatommie van de orthopeed definitief uitsluitsel kreeg, nadat ik eerder in het Diaconessen Ziekenhuis al de diagnose had gekregen: een second opinion en een MRI scan toonden aan: gescheurde meniscus in mijn rechter knie. Niets aan te doen, geen operatie en geen natuurlijk herstel. Dus nooit meer hardlopen? Maar de orthopeed verwees me naar de fysiotherapie met de mededeling dat hardlopen echt nog wel kon.

Of ik geloofde dat ik nog zou kunnen hardlopen? Laat ik maar voorzichtig stellen dat ik daar op z’n minst de nodige twijfels over had. Die knie voelde alles behalve vertrouwd om mee hard te lopen en mijn laatste comeback poging een paar weken eerder was uitgelopen op een dusdanig pijnlijk gebeuren dat ik niet eens meer fatsoenlijk 2 passen kon wandelen zonder te vergaan van de pijn.  Eigenlijk had ik voor mijzelf wel geaccepteerd dat hardlopen voor mij nu “geschiedenis” zou zijn, maar toch wilde ik het ook nog niet opgeven en besloot ik mij dus te melden bij de fysiotherapie bij Annatommie.

Warmingup bij de fysio voor de oefeningen

Rosa (zou later in augustus in Nevada in de woestijn het wereldrecord snelheid fietsen, 122,12 km/uur verbeteren) ging mij behandelen. Dat betekende aanvankelijk vooral knieversterkende oefeningen, later ook stabiliserende oefeningen (en wat kon ik die waterzak vervloeken….), en weer later dynamische oefeningen. Oefeningen die ik vooral ook thuis kon/moest doen. Elke dag minimaal een uur tot (momenteel) wel 1,5 uur toe. Langzaamaan verdween de pijn in de knie, werd mijn knie sterker en stabieler. Na 2 maanden mocht ik 2x een minuut op de loopband bij de fysiotherapie lopen. Onwennig. Shaky. Dat was het dan ook. Ik moest leren om weer te lopen, “anders lopen”. Ik moest ook leren te vertrouwen.
Twee weken verstreken weer alvorens ik het weer op de loopband mocht, moest, kon lopen. En het “ging”! En vervolgens ook buiten mocht lopen, zelfstandig. En dat ging. 4×1 minuut sjokken met wandelpauzes werd langzaamaan steeds iets verder uitgebouwd. Een overwinning voelde dat. En elk stapje verder voelde weer als een overwinning. 6×2 minuten, 5x 3 minuten 5×4 minuten, 4x5minuten…, steeds iets verder, iets langer. Ik kon weer een rondje Fort de Klop lopen, ik kon weer een rondje Oud Zuilen lopen, ik kon weer dat mooie rondje (kleine plas) Maarssenveen lopen. Langzaamaan begon ik er zelf ook in te geloven. De vervangende fysiotherapeute Keyleigh had mij al eens toevertrouwd dat ik echt nog wel eens een marathon zou kunnen lopen, dat ik zelfs bergen op-en-af zou kunnen lopen. Zou het…… ik, als bijna 60-jarige met een kapotte meniscus…. zou het?

Op het strand in Gran Canaria

Vanaf oktober 2019 draai ik nu zonder directe begeleiding. Doe ik trouw (nagenoeg) elke dag m’n oefeningen. “Trust the Proces”. Ik ben er in gaan geloven, maar moet dat proces ook echt respecteren, ook op vakantie op de Gran Canaria. Wel die oefeningen blijven doen. Doe je ze niet, en loop je alleen maar een paar keer over het strand te sjokken, krijg je een terugslag. Overigens is er geen enkele garantie dat “Het Proces” tot succes leidt. Die gescheurde meniscus is er natuurlijk altijd nog en gaat nooit weg. Het noodzaakt je tot voorzichtigheid. Het spontane zoals voorheen is daardoor natuurlijk weg. Ik kan nu niet meer “zo maar eens een eind gaan lopen omdat het mooi weer is en ik er zin in heb”. En daarnaast moeten ook mijn kuitspieren en mijn hamstrings weer wennen aan het (anders) lopen. Het leidde de afgelopen periode rondom de kerst en in januari tot wat irritatie in mijn kuit en in mijn hamstring. En dat is best frustrerend als je geen last heb van die “gehandicapte” knie, dat er nu ineens andere aspecten tegenwerken.
Inmiddels is dat nu hopelijk ook voorbij. Sinds enige tijd loop ik dan ook met compressietubes van Herzog en zijn die irritaties in kuit en in hamstring weg. Ik heb nooit zo veel geloofd in compressie, maar het lijkt er nu toch op dat het mij wel helpt. 
Inmiddels lijk ik dan ook toch eindelijk, sinds het wegtrekken van die kuit- en hamstringproblemen, de consistency in mijn activiteiten te vinden en kan ik daarmee de frequentie van 3x per week vasthouden en tzt naar 4x per week uitbouwen, maar vooral ook omvang te kunnen maken. Daarmee loop ik nu iets achter, terwijl ik juist met lengte (18km) iets voor loop en in tempo (inmiddels onder de 6:00/km) inmiddels ruim voor loop op de projectie. En alleen met frequentie en omvang kan je uiteindelijk ook de afstand verlengen en tempo verhogen, alhoewel dat laatste natuurlijk geen prioriteit heeft.

Lichtjesloop Amsterdam met Linda “Lightning” Voets

In oktober nam ik ook voor het eerst sinds de Silvretttarun 15 maanden eerder, weer eens deel aan een evenement: In mijn eigen stadsie Utereg liep ik de Malibaanloop, waaraan ik al zo vaak had deelgenomen en sterke 10km-races had gelopen en zelfs ooit mijn PR op de mile had gelopen (4:31). Nu liep ik er de prestatieloop over 6km en dat was mijn langste afstand ooit. In december nam ik deel aan de Panboscross en verlengde mijn langste afstand tot 9km. Later in december liep ik in groepsverband onder leiding van Linda “Lightning” Voets de Lichtjesloop in Amsterdam. Zo fijn om eindelijk weer eens in gezelschap te kunnen meedoen! Op 12 januari liep ik de Kwart Marathon van Egmond. Deze had ik heel ambitieus in september, toen mijn comeback nog maar erg pril en onzeker was, al als doel gesteld om samen met KNBSB-collegaatje Harumi te lopen. Ik als doel om vooral het Project “Trust the Proces” te blijven volhouden en Harumi om vooral als inspiratie om het hardlopen weer een serieus op te pakken. Voor mij werd het een prachtige ervaring. Probleemloos en sterk gelopen op het strand met stormkracht tegen en daarna ook een behoorlijk vlotte terugweg door de duinen naar de finish.

Dat gaaf mij ook het vertrouwen om in te stappen in de Jungfrau-groep toen La Coach Laetitia “Ik begin Vandaag(aanrader voor als je wil beginnen met hardlopen!) mij daarvoor benaderde. JA, ik heb mij aangemeld voor de Jungfrau marathon, op 12 september! Steeds meer begin ik te geloven in het Project “Trust the Proces” en in de woorden die Kayleigh sprak, zoals eerder gememoreerd: “Jij kan nog hardlopen, jij kan nog marathons lopen, jij kan bergen op- en aflopen”. Het grote doel staat dus voor 2020. Het moet mijn 111e marathon worden (26 maanden na mijn 110e).
De eerstvolgende stap nu is een 1/2 marathon. Die staat gepland. Eerder dan vooraf geprojecteerd. Een memorabele, en daarmee bedoel ik niet direct vanwege mijn comeback nu, maar vanwege mijn eerdere loophistorie aldaar. Iemand enig idee welke dat is, waar en wanneer? Ik kijk er naar vooruit en heb er zin in!

Decennium Lookback, de jaren 10….. RunningRuud

Zo, als de maand december alweer ten einde loopt, schrijf ik gebruikelijk een blogje met terugblik op mijn sportieve activiteiten in het aflopende jaar.
Van noemenswaardige sportieve activiteiten was nu natuurlijk niet echt sprake. Het proces “Trust the Proces”, wat ik momenteel doorloop en waarmee ik probeer met een ongeneeslijke blessure (gescheurde meniscus) mijn hardloopcarriere te verlengen, schrijf ik binnenkort nog een blogje over, als dat proces momenteel in de huidige vorm ten einde loopt.
Echter niet alleen een jaar loopt ten einde. Ook een decennium loopt ten einde. Een decennium met een een forse wending in mijn hardloopactiviteiten ten opzichte van van daarvoor. Ik spreek dan ook wel van mijn 3e hardloopcarriere…..
Mijn 1e hardloopcarriere bestrijkt voornamelijk de jaren ’80 van de vorige eeuw (oei dat lijkt wel erg lang geleden en maakt me best oud) waarin ik vooral als “topsporter” leefde en mijn beste resultaten boekte. Mijn 2e hardloopcarriere bestrijkt vooral de jaren ’90 van de vorige eeuw en de jaren “00 van deze eeuw, waarin ik op een lager intensiteit hard liep.

Overigens begon mijn 3e hardloopcarriere al iets eerder dan precies 1-1-2010. Ik liep in november 2008 voor het eerst na 15 jaar weer eens een marathon (de klassieke van Athene) en maakte in de voorbereiding hierop tijdens de zomervakantie in Davos voor het eerst kennis met berglopen. Mijn belevenissen met het berglopen in Davos in de Swiss Alpine Marathon kan je in hier mijn vorige blog lezen…..

Mijn 3e hardloopcarriere kan vooral omschreven als een periode waarin ik een totaal van 98 marathons (inclusief ultra-afstanden) liep. Diverse bergmarathons, diverse grote stadsmarathons in binnenland en ook in het buitenland in combinatie met een citytrip samen met mijn vrouw Josie, maar waarin ik ook diverse kleinschalige marathons liep.
Daarnaast verscheen ik ook in vele kortere wegwedstrijden aan de start en ook bij baanwedstrijden om daar heerlijk voluit te kunnen knallen.

Het meest bekend zijn natuurlijk mijn bergloop-avonturen. Daar stond ook het eerste jaar van het decennium van in het teken: Mijn allermooiste meerdaagse ervaring: De TransAlpineRun 2010: 8 dagen, 8 etappes, 310 km en 13500 hm van Ruhpolding in Zuid Duitsland dwars door de Alpen naar Sexten in Noord Italie. Van doodgaan in de 4e etappe op 2600 mtr hoogte in mist, regen, sneeuw, storm en koude op de Birnlucke, de volgende dag kapot opstaan en gewoon van start gaan in de 5e etappe tot uiteindelijk glorieus finishen op een heerlijke stralende dag in Sexten
In 2012 liep ik in Davos de 78K bij de Swiss Alpine Marathon. Mijn langste afstand ooit en mijn mooiste eendaagse ervaring ooit. Ruim 11 uur genietend door het berglandschap en uiteindelijk finishen temidden van de lichtflitsen en donderslagen.
In 2017 liep ik het Gondo-Event; een tweedaagse rondom de Simplonpass met een marathon op zaterdag en op zondag met in totaal 4200 hm. Eveneens een schitterende ervaring met op beide dagen een temperatuur boven de 30 graden.
In 2018 liep ik de Silvrettarun nabij het Oostenrijkse Ischgl en Galtur met daarbij mijn allerhoogste passage ooit op bijna 3000 mtr hoogte. Een schitterend en ook spannend avontuur, omdat ik daar als laatste net op tijd de cutoff haalde…. hoe dat was kan je hier in mijn blog lezen…..
Inmiddels is dat, nu 1,5 jaar geleden alweer, ook nog steeds mijn allerlaatste (en 110e) marathon…..

In 2010 liep ik ook mijn allereerste ultraloop. Overigens niet in een officieel erkend evenement maar in een vriendengroep die destijds de Be-More-Ultra-Tour liep (5 dagen van 50km achter elkaar). En overigens ook niet helemaal gepland, omdat dit slechts 1,5 week voor mijn comeback bij de Utrecht Marathon plaats vond. Ik zou eigenlijk 35km meelopen, maar dat ging zo makkelijk dat ik ook de gehele afstand van 50km voltooide.
De Utrecht Marathon daarna: een doorslaand succces: Met een tijd van 3:21 liep ik niet alleen mijn snelste tijd sinds 1993, maar ook voldeed ik daarmee aan de kwalificatie voor de meest prestigieuze marathon ter wereld: De Boston Marathon welke ik dus het volgende jaar zou gaan lopen.
Overigens zou ik nooit echt in slagen om de transitie naar de Ultra-afstand te maken. De 78km bij de Swiss Alpine Marathon bleek uiteindelijk de langste afstand die ik ook zou lopen. Daarnaast liep ik een paar keer de 60km bij de Jan Knippenberg Memorial (over het strand van Wijk aan Zee naar Den Helder in 6:31 en in 5:57 uur) en een paar een keer 6-uursloop op de baan (PR: 62,772 km) en een aantal keren een 50km (PR: 4:21 uur in het Amsterdamse Bos en een 3e plaats bij de Eemmeerloop in Bunschoten met windkracht 7 tegen 15km lang op de kaarsrechte Eemmeerdijk).
Zoals gezegd: de transitie naar de Ultra-afstand lukte dus eigenlijk niet. Een 100km zou ik nooit lopen en regelmatig kleine kwetsuren zorgden ervoor dat ik nooit een langere tijd zou hebben voor die transitie.

In 2011 liep ik dus de prestigieuze Boston Marathon. Echt de mooiste stadsmarathon die ik ooit liep. Overigens start je in het plaatsje Hopkinton en loop je eerst een groot deel door natuur, over een paar heuvels (Heartbreak Hill) en door een paar aantal buitenwijken voordat je pas aan het eind de stad binnen loopt. Dat is dan wel erg magisch….
Andere buitenlandse stadsmarathons liep ik in Barcelona, Rome, Dusseldorf, Berlijn. Een aantal anderen staan natuurlijk op de “to-do-lijst”…….
In Nederland liep ik de “10 grootste marathons” allemaal. Na Utrecht in 2010 liep ik nog 1x een marathon op “volle kracht”…: Rotterdam 2012. Helaas lukte dat niet helemaal, omdat ik toen in de voorbereiding op de 78K van Davos geen risico’s mocht nemen en ook omdat het nogal druk was in de 1e helft. Ik liep een 1:41 op de eerste helft, ging versnellen toen de Erasmusbrug voor de 2e keer opdook en heb daarna niet meer terug geschakeld en noteerde 1:36 op de 2e helft en dus een eindtijd van 3:17. Mijn 50+ PR dus!
Genieten deed ik vooral ook bij die marathons die vooral door de natuur liepen: Kustmarathon Zeeland, Berenloop Terschelling en “Tis-voor-niks” Geldrop (met 5x de marathon die ik het meest liep), maar ook vele kleinere en minder bekenden. De kleinste marathon liep ik bij de Drents Friese Woldlopers: bij de Landgoed Blanckenborch Marathon  in Noordlaren eindigde ik als 2e in een deelnemersveld van 4 lopers…. Bij de Pheidippidesloop in Utrecht in 2014 werd ik winnaar bij de sololoop in een tijd van 3:41 . Daarmee was ik gelijk ook de winnaar van de enige marathon die in Utrecht dat jaar gehouden werd……
Een bijzonder moment was natuurlijk mijn 100e marathon…., bij die leuke en gemoedelijke Bokemeirun in het Amsterdamse Westerpark op 9 juli 2017. Overigens, als alles volgens planning en wens verloopt, staat deze loop ook in 2020 weer op mijn programma…….
Een aantal ging ik ook als pacer van start bij marathons: In Spijkenisse liefst 4 jaar op rij, en daarnaast ook nog een aantal als “personal pacer”.

Naast de vele marathons die ik liep had ik vooral ook plezier in om ook kortere wedstrijden te lopen, zowel op de weg als ook op de baan, en dan meestal ook wel op de top van m’n kunnen…zo realiseerde ik het afgelopen bijvoorbeeld de volgende 50+PR’S:
10kms-39:47
1/2 marathon: 1:29:37
5000mtr: 19:17
3000mtr: 11:38
Maar bovenal had ik vooral veel plezier in hardlopen. En eigenlijk ging ik nooit met tegenzin op stap. En ook in training maakte ik mooie uitstapjes, samenlopen met andere hardloopvriendjes en hardloopvriendinnetjes, of gewoon alleen met de trein ergens uitstappen en gaan lopen.
Zo kwam in dit decennium aan een totaal van 31.738kms, waarvan natuurlijk slechts een heel klein deel in de laatste 1,5 jaar. Het hoogste jaartotaal: 4249 in 2014. In 2017 liep ik de meeste marathons: 16x.
Maar voor nu zit dit decennium erop. Ook mijn 3e hardloopcarrière dus.

Mijn 4e hardloopcarierre? De jaren ’20?
In een volgende blog binnenkort schrijf ik daar meer over.
Een tipje van de sluier: La Coach, met wie ik ook de 1e helft van de 78K in Davos liep, en zoals op de foto in de Bosmarathon in Soest, heeft me weten over te halen voor een ander evenement. Ook in Zwitserland. Een mooi evenement, uiteraard. En een mooie uitdaging om naar toe te werken vanuit het “Proces”…..

Voor wie het interessant vind: Op de site van 100marathon-club kan je al mijn 110 marathons/ultra’s zien.

RunningRuud in de Swiss Alpine Marathon, Davos

Swiss Alpine Marathon 2008 21K (+680-190hm) – 2:02:52

De Swiss Alpine Marathon, Davos.
Loopt als een leidraad door mijn 3e hardloopcarriere; namelijk die als veel-loper, trailloper en bergloper.
In Davos maakte ik in 2008 kennis met berglopen. Toen nog “bescheiden” in de halve marathon, de K21. Het werd, destijds, een allerlangzaamste eindtijd die ik ooit in mijn voorgaande 26 jarige atletiekcarriere had gerealiseerd op een halve marathon. Ik had geen idee wat te verwachten. Bergop, en ook bergaf lopen via trails door de natuur. Een nieuwe liefde was geboren.
Een jaar later keerde ik terug naar de Alpen. Eerst naar Mandarfen om een bergloop te lopen van een km-tje of 10. De dag daarvoor sneeuwde het. Niet weinig ook met tot wel 30cm hoog. Best een heel bijzondere ervaring en dat midden in juli…. De bergloop werd afgelast.

Passage over de Scaletta-Pass in 2009

Een week later was ik opnieuw in Davos. Nu voor de hele marathon +1890-1710hm) want ja dat avontuur door de Hoogalpen, met een passage op de Scalettapass op 2606 mtr hoogte, wilde ik ervaren. Het werd een merkwaardige en herinneringswaardige ervaring. Wat een geweldig mooie omgeving, wat heb ik hiervan genoten. Minder aangenaam was de pijn die ik ervaarde na een glijpartij in een afdaling in de modder na pakweg 18km lopen in de hoogvlake tussen de Keschhutte en de Scalettapass. Een pijn die in de resterende 24km niet minder werd, maar die bij de verzorgingsposten werd afgedaan als spierverekking en later als spierscheurtje. Daarmee stop je toch niet, zeker niet als je toch steeds dichter bij de finish komt.
Het werd uiteindelijk, na iets meer dan 7 uur) een zeer emotionele finish. Dolgelukkig dat ik gehaald had, maar de tranen stroomden over m’n wangen van de pijn.
De volgende dag werd ik wakker met een enkel die 2x zo dik was als normaal, maar merkwaardig genoeg geen pijn deed….. Bezoek aan het ziekenhuis wees uit een “Fractuur Maisoneuve”: enkelfractuur met als kenmerk een gebroken kuitbeen, en met een linker been in het gips en op 2 krukken verliet ik het Spital Davos

Na de Swiss Alpine Marathon 2009: Fractuur Maisoneuve

Nominale revalidatie: 9 maanden.
Zo lang had ik niet, wilde ik niet. Een nieuw uitdaging stond namelijk het volgende jaar op het programma: De Transalpinerun (8-daagse etappeloop dwars van Noord naar Zuid door de Alpen, 305km).
Nadat het gips na 6 weken was verwijderd, kon ik starten met de revalidatie van de enkel. Keihard werken was dat, elke dag in de gym bij de fysiotherapie bij TerrorJaap. De revalidatie verliep voorspoedig. Binnen korte tijd vertrouwde hij mij toe aan de loopband en vervolgens aan korte loopjes buiten. Binnen 4 maanden liep ik alweer korte crossjes en op oudjaarsdag de Sylvestercross in Soest. Weer binnen 2 maanden maakte ik mijn verrassingscomeback op de marathon bij Andre’s Krommerijn Marathon, die trouwens zelfs een km-tje langer is (was) dan de gebruikelijke marathon afstand. Uiteraard haalde ik natuurlijk ook glansrijk de TransAlpineRun later in 2010, maar daarover in een later blog meer.

In 2012 keerde ik weer terug naar Davos. Dit keer niet voor 21K of 42K maar voor 78K. Om nog langer te kunnen genieten van dat prachtige Alpen berglandschap, maar ook als revanche voor die zware blessure die ik er 3 jaar eerder opliep dus. Nu wilde ik laten zien dat ik het (berglopen) ook goed kon. Mijn langste loop-afstand aller tijden.

Swiss Alpine Marathon 78K Davos 2012, 1e helft

En wat liep ik geweldig makkelijk en voorspoedig. De 1e helft tot Bergun en daar kleding en schoeiselwissel voor de 2e helft met daarin de klim naar de Keschhutte, de passage in de hoogalpen, daar waar ik dus 3 jaar eerder die zware blessure had opgelopen, en de passage van dit keer de Sertigpass op 2739mtr hoogte. Wat was dit genieten, wat was dit fantastisch.

Passage over de Sertig-Pass in 2012 in de K78

Tijdens de afdaling terug naar Davos wist ik dat ik gewoon de 78K ging voltooien. De finish op de atletiekbaan was heroisch. Om nooit te vergeten. De laatste 2km in een ware wolkbreuk, in het donker (om 6 uur ’s avonds) temidden van donderslagen en lichtflitsen, alsof ik met vuurwerk werd onthaald.

Finish 78K (+-2600hm) Swiss Alpine Marathon, atletiekbaan Davos 2012 na 11:03;10

De finish in de 78K in 2012 was natuurlijk de ultieme revanche voor de 42K in 2009.
Het is daarna voor altijd mijn langste loopervaring gebleven in mijn carriere. Een “echte” ultralopert ben ik nooit geworden, ondanks een aantal 60km- en 50km-en 6-uurslopen.
Toch bleef het altijd kriebelen om toch nog eens terug te keren naar Davos. De SwissAlpineRun Rulezzz!!!
Na mijn avontuur in de Silvrettarun in 2018 kondigde ik dan ook aan dat ik nog 1x een avontuur in de HoogAlpen zou lopen voor ik de leeftijd van 60 bereik. Dat zou dan in 2019 moeten plaatsvinden, en uiteraard daar waar het allemaal begonnen is en daar waar de meest dierbare herinneringen (7 jaar na mijn mooiste en 10 jaar na mijn meest dramatische) liggen en daar waar het dus gewoon het mooiste is…..
Dus stond 26-07-2019 met dikgedrukte cijfers al een jaar in mijn agenda, ondanks dat de routes die nu gelopen worden wel veranderd zijn. En eigenlijk best wel ten voordele voor mij in dit geval. Immers word nu zowel de Scalettapass (heenweg) als de Sertigpass (terugweg) aangedaan.

Het zou dus anders “lopen” voor mij. Een gescheurde meniscus in mijn rechter knie is er inmiddels de oorzaak van dat die SilvrettaRun, inmiddels dus al ruim 1 jaar geleden, zelfs mijn laatste loop-evenement is gebleken. Een poging tot een comeback in april om toch nog in Davos te kunnen lopen deze zomer werd een fiasco en ik kon niet anders dan besluiten een streep te zetten in mijn agenda door die dikgedrukte cijfers 26-07-2019.
Er staat nu helemaal geen datum meer in mijn loopagenda trouwens.
Alleen datums waarop ik afspraken heb op de fysiotherapie van Anatommie bij Rosa. Want ondanks dat operatief ingrijpen geen optie is en genezing niet mogelijk is, verwachten orthopeed en fysiotherapeut dat hardlopen nog wel mogelijk is. Garanties zijn er niet, ook niet in welke vorm (afstand, tijd, frequentie) een eventuele comeback mogelijk is. Wel werk ik hier nu hard aan. De bovenbeen-spieren moeten flink aansterken, de belasting op de knie moet verschuiven van binnenkant naar buitenkant. Dat aansterken werkt voorspoedig, het aanpassen van een looppatroon is lastiger voor deze oude man en vooral de stabiliteit is een issue.
Vorige week woensdag mocht ik 2x 1 minuut sjokken op de loopband. Deze week al 3x 1 minuut. Vorige week wel met enige na-reactie in de knie. Deze week zonder. Er is dus hoop.
En ook in 2020 is er weer een SwissAlpineMarathon. Dan ben ik wel inmiddels 60…, maar ach leeftijd is slechts een getal. Er is dus ook een doel. Heel erg ambitieus, ik weet het.
De weg is ook nog lang.
De tijd echter ook: 365 dagen.

Passage over de Sertig-Pass in 2012 in de K78

Silvrettarun, Het Verhaal: Spannend en Slopend. Prachtig en Succesvol. Genieten!

Als klein jongetje namen mijn ouders mij al mee op vakantie naar Oostenrijk, Italië. Naar de bergen. De liefde voor de bergen heb ik altijd behouden. Een kleine 10 jaar geleden ben ik als hardloper weer gaan marathon lopen.
1+1=2: Ik ging berglopen.
Mooie, herinneringswaardige, heroische avonturen volgden, maar ook dramatische en teleurstellende…. De bergen zijn onvoorspelbaar en niet zonder gevaren…. En toch, of juist ook daarom, blijven ze lonken: Mooier dan lopen in de HoogAlpen kan ik mij niet voorstellen!

Dit jaar had ik mijn keuze gemaakt op de Silvrettarun3000, gekoppeld aan een weekje vakantie samen met mijn echtgenote Josie in het toeristische Ischgl in het Paznauntal in Tirol. Voor autoloze lieden zoals wij een ideale verblijfplaats en uitgangspunt voor de dagelijkse uitstapjes. Met de Silvrettacard was alles inclusief: de bus door het hele dal en de diverse bergbanen, waar we dus ook gretig en veelvuldig gebruik van hebben gemaakt. Daarnaast zou het de gehele week prima weer zijn. Het eerste deel zelfs heel zonnig en warm, daarna wat instabieler en wat frisser, maar wel nog steeds nagenoeg droog en goed vakantieweer.2018-07-22-12-11-14.aa
De Silvrettarun stond gepland op zaterdag. Deze loop (marathon afstand) kent 1840 positieve en 1584 negatieve hoogtemeters en als maximale hoogte de Kronenjoch op 2976mtr. Het was dus raadzaam om de voorafgaande dagen aan de loop dus zo goed als mogelijk al te wennen, te acclimatiseren op hoogte. Juist daarom was het natuurlijk ook fijn dat het zulk mooi weer was en we dus ook optimaal konden genieten van de gratis bergbanen en van de prachtige omgeving en de vergezichten.

De loop stond dus gepland op zaterdag. Na mijn hamstringblessure en daardoor uitstappen in de marathon van Amersfoort minder dan 5 weken daarvoor, miste ik wel een gedegen voorbereiding en was het toch wel spannend om te zien wat ik zou kunnen. Voorzichtigheid troef uiteraard. Daarnaast had ik mij niet eerder gerealiseerd dat de loop een tweetal cut-offs kende. Vooral de eerste daarvan boezemde mij vooraf toch ook wel enige angst in. Binnen 2:15 uur de verzorgingspost bij de Heidelberger Hütte (2264mtr) na zo’n dikke 15km, maar ook met zo’n 900 hoogtemeters…..

Op vrijdagmiddag gingen we mijn startnummer ophalen in het plaatsje Galtür 1584 mtr hoog), zo’n 15km verderop in het dal gelegen en waar de finish van de Silvrettarun was gelokaliseerd. Hier ook nog even van de pastaparty gebruik gemaakt en later in het hotel (met half-pension, lekker makkelijk!) nog een pizza naar binnen gewerkt. Dat moet voldoende zijn als energie-voorraad…..
De start van de Silvrettarun vond plaats op de Silvrettaplatz in Ischgl 1377mtr hoog) een 500mtr van ons hotel gelegen. Ja, je moet bij  planning van een avontuur als dit rekening houden met dit soort aspecten. Ik heb een hekel aan vroeg opstaan… Nu was dat 6:30 uur. Het hotel was bereid om de ontbijt-tijden te vervroegen en zo kon ik dus volledig relaxed naar de start lopen, die om 8:00 uur zou plaatsvinden. 

In tegenstelling tot de laatste paar dagen en de voorspellingen was het echter nogal bewolkt en fris deze vroege zaterdagochtend. Ik besloot daarom in plaats van een hemdje toch in t-shirt te gaan lopen. Even startnummer overzetten van het ene op het andere shirt dus nog. Een shirt met lange mouwen had ik in mijn racevest gestopt ingeval het daar boven (erg) koud zou zijn.

Heel ontspannen nam iedereen vervolgens plaats in het startvak. Zowel de marathonlopers (Hard Route) als de 30km-lopers (Medium Route) zouden gezamenlijk starten en tot aan de Heidelberger Hütte dezelfde route volgen. ACDC’s Highway to Hell (alsook bij de Transalpinerun) klonk…. Het was een juiste betiteling van de weg die zou volgen omhoog naar de hel…., of is dit juist lopers-paradijs?2018-07-22-12-30-45.2018-07-14 silvrettarun-8
Om 8:00 uur dus de start in Ischgl. Vanaf de Silvrettaplatz eerst linksaf de Dorfstrasse door. Niet veel later begon het klimmen al. Dat zou de komende uren niet veranderen…. Het eerste deel op een asfalt ondergrond was nog prima grotendeels in een sukkeldrafje te doen en soms in wandelpas op de wat steilere hellingen. Na een kleine 5km en een dikke 300hm bereikten we de eerste verzorgingspost bij het middenstation van de Silvretta Bergbahn. Vooraf had ik mij voorgesteld hier na 40 minuten te willen zijn, en dat haalde ik zoals bedoeld. En hoewel het nog vroeg, bewolkt en fris was, vergden de inspanningen toch flink wat zweetdruppels en was mijn shirt inmiddels ook al flink bezweet. Zaak dus om bij elke verzorgingspost wel goed te drinken en daarnaast maakte ik ook dankbaar gebruik van de grote verscheidenheid aan gelletjes die beschikbaar waren.2018-07-22-12-18-16.2018-07-14 silvrettarun-12De verzorgingsposten waren in de Silvrettarun net zoals gebruikelijk bij reguliere marathons om de ongeveer 5km gestationeerd. Verschil is natuurlijk alleen dat de tijd die je bij een bergmarathon tussen 2 posten nodig hebt, een stuk langer is dan bij een gewoon stratenparcours.
Vanaf daar bleef het parcours natuurlijk omhoog lopen, maar werd het asfalt ingeruild voor bergpaden, die overigens nog steeds heel goed beloopbaar waren. En het begon te regenen in het tweede deel. En dat was eigenlijk best wel lekker hier nog relatief laag in het dal langs de Fimba-bergrivier welke we vooralsnog zouden blijven volgen. Mijn, inmiddels wel befaamde, zonnecap heb ik afgedaan omdat er geen zon was en ik het zonder zonnecap veel lekkerder vond.
Zonder veel problemen vervolgde ik mijn tocht. Soms in sukkeldraf, soms in wandelpas. Steeds met dezelfde deelnemers in de directe omgeving. die soms wat sneller waren op het “vlakkere” en wat langzamer in het steilere gedeelte. Of andersom.
En zo bereikten we de tweede verzorgingspost bij het dalstation van de Gampenbahn (9,5 km-1924hm-tijd) en weer door, de grens (niks van gemerkt uiteraard) over en Zwitserland in. Naar de derde verzorgingspost, die tevens dienst deed als cut-off. Precies: die cut-off waar ik vooraf toch wel bevreesd was. Hier, bij de Heidelberger Hütte (15,5 km-2264hm), moest ik binnen 2:15 voorbij zijn, anders werd het vervolg van de route afgesloten en moest ik met de 30km-lopers mee terug. En daar was ik natuurlijk niet voor naar hier gekomen.
Maar wat bleef die Heidelberger Hütte lang buiten beeld. Weer een heuvel over of een bocht om, maar steeds kwam de post niet in beeld. En de tijd liep maar door. Na zo’n 2:10 kreeg ik dan eindelijk toch die “Hut” in zicht. Maar dat was nog een flink stukje weg. Gelukkig was het nu wel nagenoeg vlak en soms iets afdalend en dus gooide ik de versnelling erop en was het even even doorkaggelen. Het lukte! Snel een beker water gepakt en een gelletje en deze meegenomen naar de andere kant van de afzetting, alvorens deze te verorberen.
2:14 had ik op m’n stopwatch staan. Terwijl ik nog mijn gelletje en beker water aan het verwerken was ging de cut-off dicht. Als laatste was ik door. Alles wat na mij kwam moest verder mee op de 30km route. Hoeveel marathonlopers daarbij waren, heb ik geen idee van. Maar mens, wat was ik blij en opgelucht dat ik het gehaald had. Zo, op het nippertje. Maar het betekende ook dat ik niet teveel moest treuzelen, want er volgde nog een cut-off terwijl ook de finish na 7:30 gesloten zou worden.2018-07-22-12-21-03.2018-07-14 silvrettarun-18

Met het bereiken van de Heidelberger Hütte kwam ook een eind aan het “makkelijke zware” lopen en begon het “moeilijke zware” lopen: Het hooggebergte en de klim naar, en van de Kronenjoch.
De goed beloopbare paden waren nu op. Het werd nu in de hoogvlakte aanvankelijk nog lopen over smalle paadjes, bezaaid met stenen en keien en bergstroompjes doorwadden. Bruggetjes of simpelweg een plank over de watertjes had je hier niet meer, zoals eerder in de route nog wel. Met droge voeten kom je niet door…., zonder schrammen ook niet trouwens. De bril ging nu ook af, met wat regen was mijn zicht op het (wel of niet  bestaande) pad nu niet erg best met bril en zonder bril veel beter dus.
En soms was er van een pad geen sprake, dan was het over rotspartijen klauteren en maar uitzoeken wat de beste, kortste route was. Roodwitte signaleringen op rotsen en vlaggetjes gaven dan de juiste richting aan.
En zo ging ik die hoogvlakte in op weg naar de echte beklimming van de Kronenjoch. Aanvankelijk vanaf de Heidelberger Hütte dus met niemand achter me en een paar honderd meter voor mij uit nog een paar andere deelnemers in beeld. Alsof ik hier op deze immense hoogvlakte in niemandsland vertoefde. Ja, dat is indrukwekkend. Ja, wat was dit genieten, wat is dit allemachtig mooi!
Langzaamaan liep ik in op mijn voorgangers en achterhaalde ik zelfs een aantal en liep ik niet meer achteraan.
Even later kwam een einde aan de hoogvlakte, die overigens helemaal niet vlak was, maar enigszins geleidelijk omhoog liep, en dook de echte beklimming van de Kronenjoch op. Een beklimming zo zwaar en waar geen einde aan leek te komen. Steeds als je vooruit naar boven keek zag je ver vooruit deelnemers omhoog klauteren en dacht je de top in beeld te hebben. Maar steeds weer bleek dat een soort van fata morgana te zijn en ging de beklimming weer verder. 
2018-07-22-12-26-23.2018-07-14 silvrettarun-22

Van (hard-)lopen was hier nauwelijks sprake meer; het was klauteren, van rots op rots soms, door diverse sneeuwvlaktes ook. Als je dan achteraf in de uitslagen leest dat er toch mensen zijn die dit bijna 2x zo snel doen….. Oke: ik ben natuurlijk polders gewend…..
Maar ik ging sterk en bleef af en toe andere deelnemers inhalen. Wie is hier die platlander? En zo bleef ik doorgaan. Naar een hoogte waarop ik nooit eerder in een loop-evenement was geweest. Uiteindelijk bereikte ik de top van de Kronenjoch op 2976mtr en deed dat zelfs met voorsprong op mijn vooraf bedachte tijdschema: 3:50 uur!
2018-07-22-12-22-55.2018-07-14 silvrettarun-23

Ik beloonde mezelf voor het eerst vandaag met een korte pauze en om even te genieten van het moment. Van de omgeving, van de uitzichten. De stress van de 1e cut-off, de inspanningen van de beklimming: ik kon het hier even van me afschudden en ook even op adem komen.
Ik maakte onderwijl ook gebruik van de voorzieningen van de verzorgingspost hier op de top van de berg. Geweldig hoe een organisatie in staat is om op zo’n onhergbaarzame plek een complete verzorgingspost in te richten. En hulde aan de vrijwilligers die hier in kou, in regen, in wind een aantal uren doorbrengen om ons, deelnemers te voorzien van alles wat gewenst, wat nodig is…. Zelf had ik van het slechte weer niet veel last. In hetzelfde t-shirt liep ik in regen, kou en wind gewoon door. Mijn overshirt bleef verstopt in mijn race-vest, die de hele race trouwens gewoon dicht is gebleven.

2018-07-22-12-25-24.2018-07-14 silvrettarun-24

Het zwaarste werk van de marathon zat er nu op. Makkelijk werd het er vooralsnog echter nog niet. Ik was boven gekomen en moest nu naar beneden. “What goes up, must go down immers…”
En het eerste stuk was steil naar beneden, zigzag over een steentjespad. Net als eerder in de beklimming op een van de sneeuwvlaktes, gleed ik, ondanks mijn voorzichtigheid (mede vanwege m’n hamstring) ook nu eenmaal weg op het steentjespad. Gelukkig beide keren zonder persoonlijke gevolgen, alhoewel het deze keer wel een mini-lawine veroorzaakte…..
Na deze steile afdaling (ruim 200mtr in minder dan 1km), werd de afdaling iets minder steil en kwamen we in de hoogvlakte langs de bergrivier Futschölbach te lopen tot aan de Jamtalhütte (2165hm) na 27km, waar tevens de 2e cut-off was gelokaliseerd. Iedereen die hier na 5:30 uur zou arriveren, zou uit de race gehaald worden. Ik was er net binnen de 5 uur en had dus inmiddels een half uur voorsprong behaald. Het gaf me vertrouwen dat ik het gewoon ging halen!
Vooral omdat natuurlijk het moeilijkste van de route, de HoogAlpen, nu achter me lag.Vanaf nu was het verder door het Jamtal tot aan Galtür over meestal goed beloopbare paden en wegen weer, en dan voornamelijk afdalend. En het werd weer mooi met een heerlijk zonnetje.
2018-07-22-12-27-37.2018-07-14 silvrettarun-25

Bij de volgende verzorgingspost Scheibenalpe (1833mh) realiseerden we (ik en een dame die al al geruime tijd in mijn directe nabijheid liep) dat we het zouden gaan halen: de resterende 10,8km zouden we toch echt wel in de resterende tijd (iets minder dan 2 uur tot aan de sluiting van de finish) gaan halen. Helaas bleek achteraf, dat dit voor haar niet lukte. Vanwege hevige neusbloedingen (door drukverschil in de hoogte?), bleef ze bij mij achter (“es geht mal, mache weiter”), maar staat ze niet in de uitslagen….
Ik bleef rustig doorhobbelen nu in de wetenschap dat er niets meer fout zou kunnen gaan. Ik bereikte Galtür na 36km maar moest nog een lus lopen. Stukje langs de hoofdweg, en daarna rechtsaf het watertje Triasanna over en….. klimmen, een berghelling op. Auw, dat deed zeer. Het was natuurlijk niets indrukwekkends, dat klimmetje, maar haalde dat kleine beetje ritme, tempo er wel helemaal uit. En dat terwijl je rechts in het dal aan de overkant van de hoofdweg de finish kon zien en de spreekstalmeester kon horen….., mochten wij nog een paar km over de berghelling op een bergpad door het dal teruglopen naar het plaatsje Tschaufein. Daar mochten we de hoofdweg en de Triasanna  weer oversteken en aan de andere kant van het dal over een bospad en door weilanden eindelijk echt naar de finish toe.
2018-07-22-12-29-37.2018-07-14 silvrettarun-29

Daar werd ik na 7:04 enthousiast binnen gehaald door de speaker en werd me de finisher’s medaille omgehangen. Ik plofte neer op een stoel en pakte even later m’n welverdiende finish-biertje mee.
Dit bergavontuur was weer voorbij.
En wat een verrückt  avontuur was dit. Wat was het zwaar, wat was het spannend, wat was mooi. Wat heb ik gestreden, wat ging het goed, ondanks de gebrekkige voorbereiding. Ja, het had beter gekund met een goede voorbereiding, maar het is zoals het is en gelukkig hield de ingeteepte hamstring zich voorbeeldig en heb ik eigenlijk nergens last van gehad…… De volgende paar dagen had ik overigens wel last van m’n bilspieren en m’n quadraceps…. Zoals ze zeggen: the pain is temporary, the glory is forever. Precies: de spierpijn is allang weer verdwenen inmiddels, maar dit avontuur, deze prestatie, blijft voor altijd…..
2018-07-22-12-13-19.2018-07-14 silvrettarun-33